ໃນປີ 1994, ໂດຍຮູ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ ຮ່າໂນ້ຍ , ສາດສະດາຈານ ຮວ່າງເຈືອງ ໄດ້ຕິດຕໍ່ຫາຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຈັດແຈງລົດໄປຮັບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຜູ້ແທນສອງຄົນຈາກແຂວງບິ່ງດິ້ງ ເພື່ອໄປແຂວງຢາລາມ ສຳລັບການຊຸມນຸມຂະໜາດນ້ອຍຂອງພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດແຂວງບິ່ງດິ້ງ. ເມື່ອມາຮອດ, ພວກເຮົາໄດ້ພົບກັບພົນເອກ ຫງວຽນນາມແຄ້ງ, ດຣ. ໂຕຕືຮ່າ - ຮອງຫົວໜ້າຄະນະກຳມະການອົງການຈັດຕັ້ງລັດຖະບານ, ແລະ ຫງວຽນຮົ່ງຍິ - ຜູ້ອຳນວຍການອົງການການບິນພົນລະເຮືອນຫວຽດນາມ, ກຳລັງສົນທະນາກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກ. ໃນເວລານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຍິນດີທີ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ຂ້າງແຂກຄົນໜຶ່ງ, ເຖິງແມ່ນວ່າບໍ່ແມ່ນຄົນຈາກແຂວງບິ່ງດິ້ງ, ແຕ່ມີຄວາມຜູກພັນທີ່ເຂັ້ມແຂງກັບແຂວງ - ນັກກະວີ ໂຕຮືວ.
ອາຈານ ຮວ່າງເຈືອງ ໄດ້ແນະນຳຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຮູ້ຈັກກັບ ໂຕຮືວ. ນອກຈາກການແນະນຳໂຕຮືວຢ່າງລະອຽດຜ່ານຫຼາຍໄລຍະເວລາແລ້ວ, ລາວຍັງໄດ້ເນັ້ນໜັກວ່າຊາຍຄົນນີ້ເປັນຄົນ ກວີຍອນ ຫຼາຍກວ່າ ກວີຍອນ ເອງ! ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຕ້ອງຍຶດເອົາທຸກໆນາທີທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຢູ່ກັບລາວ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຈາກການສົນທະນາ, ຜ່ານເລື່ອງລາວຂອງ ໂຕຮືວ, ມຸມໜຶ່ງຂອງ ກວີຍອນ - ສະຖານທີ່ທີ່ເຮັດວຽກໜັກ, ລຽບງ່າຍ, ແລະ ປະຕິວັດ - ໄດ້ປະກົດຂຶ້ນ.
***
ມື້ນັ້ນ, ນັກກະວີໄດ້ບອກຂ້ອຍຫຼາຍຢ່າງກ່ຽວກັບເມືອງ ກວີເຍີນ ກ່ອນການປະຕິວັດເດືອນສິງຫາ. ຜູ້ສູງອາຍຸຫຼາຍຄົນໃນຕົວເມືອງໄດ້ມາເຕົ້າໂຮມກັນ, ທ່ອງບົດເພງ "The Song of Exile" ຂອງ To Huu ຢ່າງເປັນຈັງຫວະ: "ເສັ້ນທາງຜ່ານຖະໜົນຫົນທາງຂອງເມືອງ ກວີເຍີນ / ເຮືອນເບິ່ງສວຍງາມກວ່າທີ່ເຄີຍ / ຜູ້ຄົນຍ່າງດ້ວຍເສື້ອຄຸມຂອງເຂົາເຈົ້າກະທົບກັນ / ໂອ້, ພວກເຂົາເບິ່ງຄືວ່າຄຸ້ນເຄີຍກັນມາດົນແລ້ວ…".
ທ້າວ ຕ໋ອງ ຮູ ໄດ້ເລົ່າວ່າ ກ່ອນການປະຕິວັດເດືອນສິງຫາ, ລາວໄດ້ຖືກຄຸມຂັງຫຼາຍຄັ້ງໃນຄຸກ ກວີ່ນ. ໃນເດືອນເມສາ ປີ 1941, ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບໂທດສອງປີ, ລາວໄດ້ຖືກຍ້າຍຈາກລາວບາວໄປບວອງມາຖູດໄລຍະໜຶ່ງ, ຈາກນັ້ນກໍຖືກນຳຕົວໄປ ເຫວ້ . ຕໍ່ມາ, ພາຍໃຕ້ຂໍ້ອ້າງວ່າລາວຕ້ອງ "ຈ່າຍ" ໂທດເພີ່ມເຕີມອີກຫົກເດືອນສຳລັບການຕໍ່ສູ້ຂອງລາວໃນລາວບາວ, ສັດຕູໄດ້ພາລາວໄປກວີ່ນໂດຍລົດໄຟ ແລະ ກັກຂັງລາວໄວ້ໃນຄຸກ ກວີ່ນເປັນເວລາສອງສາມມື້ກ່ອນທີ່ຈະຍ້າຍລາວໄປຄຸກ ດັກເກຼຍ ທາງພາກເໜືອຂອງແຂວງກອນຕູມ. ຫຼັງຈາກຢູ່ໃນຄຸກ ດັກເກຼຍ ເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງເດືອນ, ສັດຕູໄດ້ນຳຕົວ ທ້າວ ຕ໋ອງ ຮູ ກັບຄືນໄປກວີ່ນຍ້ອນຄຳສັ່ງໃຫ້ "ຈ່າຍ" ໂທດທີ່ຂະຫຍາຍອອກໄປຫົກເດືອນສຳລັບການຕໍ່ສູ້ຂອງລາວໃນເຫວ້.
ກ່ຽວກັບການຖືກຄຸມຂັງຂອງ To Huu, ຍ້ອນຄວາມຮູ້ຂອງຂ້ອຍກ່ຽວກັບຊຸດສະສົມ "ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ," ບາງຄັ້ງຂ້ອຍໄດ້ຖາມຄຳຖາມກ່ຽວກັບລາຍລະອຽດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ລາວໄດ້ເລົ່າວ່າສະຫາຍ Lung, ຊ່າງໄຟຟ້າ, ໄດ້ຖືກຈັບສອງສາມອາທິດກ່ອນໜ້ານີ້ ແລະ ນອນຢູ່ຂ້າງຫ້ອງຂັງຂອງລາວ. ທຸກໆຄືນ, ລາວນອນບໍ່ຫຼັບ, ລາວຈະໄດ້ຍິນສຽງເດັກນ້ອຍຂອງເດັກຍິງນ້ອຍທີ່ຂາຍເຂົ້າໜົມມັນຕົ້ນ, ສຽງນ້ອຍໆ ແລະ ອ່ອນເພຍຂອງນາງດັງມາຈາກຖະໜົນຂ້າງນອກ. ໃນຕອນເຊົ້າ, ເພື່ອນນັກໂທດຂອງລາວ Lung ຈະຖາມລາວວ່າ:
ເຮີ້ຍ, ເຈົ້າໄດ້ຍິນເດັກຍິງຂາຍເຄັກມື້ຄືນນີ້ບໍ່?
ໂຕຮຸຍຕອບວ່າ: "ແມ່ນແລ້ວ, ທຸກໆຄືນຂ້ອຍໄດ້ຍິນລາວຍ່າງອອກໄປນອກກຳແພງຄຸກ, ຄືກັບວ່າລາວຖາມວ່າຂ້ອຍຢາກຊື້ຫຍັງບໍ່. ໜ້າສົງສານແທ້ໆ!"
ລຸງ, ນັກໂທດຄົນດຽວກັນ, ຫົວຂວັນຢ່າງຕື່ນເຕັ້ນວ່າ: "ນັ້ນແມ່ນລູກສາວຄົນນ້ອຍຂອງຂ້ອຍ, ອາຍຸພຽງ 8 ປີ, ແລະນາງຕ້ອງຂາຍເຄັກໃຫ້ແມ່ຂອງນາງທຸກໆຄືນ. ນາງຮູ້ວ່າຂ້ອຍຢູ່ທີ່ນີ້, ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຮ້ອງດັງໆເພື່ອໃຫ້ຂ້ອຍໄດ້ຍິນ. ມັນບໍ່ເຮັດໃຫ້ຫົວໃຈແຕກສະຫຼາຍບໍ!"
ບົດກະວີ "ສຽງຮ້ອງໄຫ້ໃນຕອນກາງຄືນ" ຂອງ ຕໍ ຮູ ເກີດມາຈາກອາລົມນັ້ນເອງ.
ໃນກອງປະຊຸມຄັ້ງນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ໂອກາດຖາມລາວວ່າບົດກະວີເກົ້າບົດໃນຊຸດສະສົມ "ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ" ແມ່ນຂຽນຢູ່ Quy Nhon ແທ້ຫຼືບໍ່, ດັ່ງທີ່ລາວໄດ້ລະບຸໄວ້. ລາວໄດ້ຢືນຢັນທັນທີ. ສິ່ງນີ້ເປັນພື້ນຖານສຳລັບການຄັດເລືອກໃນພາຍຫຼັງໂດຍຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ນັກກະວີ Truc Thong, Be Kien Quoc, Le Van Ngan, ແລະ Ngo The Oanh ສຳລັບບົດກະວີຄື: "Wake Up and Go," "The Night Soldier," "Three Sounds," "Sympathy," "The Returnee," "The Church Bell," "The Worker's Life," "A Nighttime Cry," ແລະ "The Song of Exile" ເພື່ອລວມເຂົ້າໃນຊຸດສະສົມ "ບົດກະວີ Binh Dinh ໃນສະຕະວັດທີ 20."
ໃນບັນຍາກາດທີ່ເບີກບານມ່ວນຊື່ນ ແລະ ເປັນມິດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າເລື່ອງກ່ຽວກັບຕົວຂ້າພະເຈົ້າເອງໃຫ້ທ່ານ To Huu ຟັງ. ໂດຍປະຕິບັດຕາມຄຳສັ່ງລະດົມພົນທະຫານ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກມອບໝາຍໃຫ້ໄປປະຈຳການຢູ່ກອງພັນທີ 842 ທີ່ປະຈຳການຢູ່ດົງເຮ້ຍ ແຕ່ປີ 1979-1980. ໃນໂອກາດນັ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ສົນທະນາກັບຜູ້ບັນຊາການກອງພົນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວເຖິງບົດກະວີ "A Moment" ຂອງ To Huu - ບົດກະວີ, ຈຸດຢືນທີ່ກ້າຫານຕໍ່ຕ້ານກຳລັງຂະຫຍາຍອຳນາດຂອງປັກກິ່ງໃນເວລານັ້ນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການຊຸກຍູ້ຈາກຜູ້ບັນຊາການກອງພັນ Lu Tan Xa ໃຫ້ເວົ້າກ່ຽວກັບບົດກະວີຂອງ To Huu ໃນລະຫວ່າງກອງປະຊຸມບໍລິສັດໃນທ້າຍອາທິດ.
ໃນຫົວຂໍ້ - “ມັນຍັງເປັນຂ້ອຍເມື່ອ/ ຫົວຊ້າງອອກສູ້ຮົບເພື່ອຊ່ວຍຊາດ/ ມັນຍັງເປັນຂ້ອຍໃນຊີວິດ/ ສ່ອງແສງຄືກັບກະຈົກສະທ້ອນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງມະນຸດ/ ສີ່ພັນປີຂອງການເດີນທາງທີ່ຍາວນານ/ ຍັງຄົງສະຫງົບໃນການເດີນທາງນີ້ໃນມື້ນີ້/ ບໍ່ວ່າໃຜຈະປ່ຽນແປງຫົວໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າ/ ຫົວໃຈຂອງຫວຽດນາມຍັງຄົງບໍລິສຸດ…”, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂະຫຍາຍບົດກະວີຂອງ To Huu ຕະຫຼອດໄລຍະເວລາຕ່າງໆ. ໃນພາກກາງ, ເພື່ອເພີ່ມຄວາມມີຊີວິດຊີວາຫຼາຍຂຶ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າເຖິງຕົ້ນກຳເນີດຂອງລາວຢູ່ Quy Nhon, ບ່ອນທີ່ To Huu ຖືກຄຸມຂັງໃນຊ່ວງເວລາກ່ອນການປະຕິວັດ, ນຳສະເໜີຄວາມຄິດ ແລະ ຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງລາວທີ່ສະແດງອອກຜ່ານບົດກະວີຂອງລາວໃນຄຸກ. ໃນພາກສຸດທ້າຍ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນຮ່ອງຮອຍຂອງບົດກະວີຂອງລາວໃນດິນແດນ Quang Binh ໂດຍສະເພາະ, ແລະ Binh Tri Thien ໂດຍທົ່ວໄປ, ບ່ອນທີ່ໜ່ວຍງານຂອງຂ້າພະເຈົ້າ - ໜ່ວຍງານຂອງ ກະຊວງປ້ອງກັນປະເທດ - ຕັ້ງຢູ່.
ເມື່ອຟັງເລື່ອງຂອງຂ້ອຍ, ນັກກະວີ Tố Hữu ໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນຢ່າງມີຄວາມສຸກວ່າ, "ໂອ້, ແມ່ນແລ້ວ!" ແລະບາງຄັ້ງກໍ່ໄດ້ເພີ່ມລາຍລະອຽດກ່ຽວກັບສະພາບການຂອງການຂຽນຂອງລາວ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກຂອງທະຫານ ແລະພົນລະເຮືອນໃນລະຫວ່າງສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານ. ການສົນທະນາໄດ້ດຳເນີນໄປຈົນຮອດທ່ຽງ, ເມື່ອນາຍພົນ Nguyen Nam Khánh ມາຈັບມືຂ້ອຍ, ແລະອາຈານ Hoàng Chương ໄດ້ເຊີນລາວ ແລະຂ້ອຍໄປງານລ້ຽງ. ລາວບໍ່ລືມທີ່ຈະເຊີນຂ້ອຍໄປເຮືອນຂອງລາວທຸກຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍມີໂອກາດ, ໂດຍກ່າວວ່າລາວຈະເວົ້າກ່ຽວກັບຫຼາຍສິ່ງຫຼາຍຢ່າງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປະຕິວັດ, ວັນນະຄະດີ, ແລະຊີວິດ, ເພາະວ່າໃນເວລານີ້ລາວກຳລັງລະນຶກເຖິງວັນເວລາເກົ່າເພື່ອຂຽນບົດບັນທຶກຄວາມຊົງຈຳຂອງລາວ. "ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມຊົງຈຳຂອງຂ້ອຍຈະຈາງຫາຍໄປບາງຢ່າງກ່ຽວກັບເຫດການ ແລະຜູ້ຄົນ, ແຕ່ໂຊກດີທີ່ຂ້ອຍຍັງມີເພື່ອນເກົ່າບາງຄົນທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ເພື່ອຂໍຄວາມກະຈ່າງແຈ້ງ. ແລະບົດກະວີຂອງຂ້ອຍຈາກ 60 ປີທີ່ຜ່ານມາກໍ່ເປັນ 'ເພື່ອນຮ່ວມເດີນທາງ' ທີ່ຈິງໃຈ, ເຊິ່ງສາມາດຖືວ່າເປັນຊິ້ນສ່ວນທີ່ຊື່ສັດຂອງຈິດວິນຍານຂອງຂ້ອຍ, ຊ່ວຍຂ້ອຍໃຫ້ຈື່ການເດີນທາງ," ລາວຂຽນໃນບົດນຳຂອງບົດບັນທຶກຄວາມຊົງຈຳຂອງລາວເມື່ອອາຍຸ 80 ປີ.
***
ດຽວນີ້ຢູ່ເມືອງກວີເຍີນ, ມີຖະໜົນໂຕຫືວ ຕາມສາຂາຂອງແມ່ນ້ຳຮ່າແທ່ງ, ດັ່ງທີ່ເຊລານວຽນເຄີຍກ່າວໄວ້ວ່າ, "ເມືອງຕ່າງໆໃນພາກກາງຂອງຫວຽດນາມມັກຈະມີນັກກະວີຢູ່ພາຍໃນ ແລະ ທະເລຢູ່ພາຍນອກ." ບາງຄັ້ງ, ຂ້ອຍ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນຍັງນັ່ງນຳກັນພາຍໃຕ້ຮົ່ມຕົ້ນໄມ້, ຢູ່ຖະໜົນທີ່ຕັ້ງຊື່ຕາມນັກກະວີເຊັ່ນ ຮັນມັກຕື, ເຊລານວຽນ, ອຽນລານ, ຊວນຢ້ຽວ, ໂຕຫືວ... ຟັງສຽງລົມພັດຜ່ານຈອກກາເຟ ແລະ ເບຍຂອງພວກເຮົາ... ເພື່ອຜ່ອນຄາຍ, ພວກເຮົາລົມກັນກ່ຽວກັບສິ່ງຕ່າງໆທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດໃນຊີວິດ, ກ່ຽວກັບຄວາມສຳພັນຂອງມະນຸດ, ຊອກຫາຄວາມສຸກຫຼາຍຂຶ້ນໃນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາມີຢູ່ແລ້ວ ແລະ ເລິກເຊິ່ງກວ່າ...
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baogialai.com.vn/to-huu-duong-qua-may-pho-quy-nhon-post565581.html
(0)