Het gevoel van "terugkeer naar je wortels" oproepen, ofwel het gevoel van "terugkeer naar je wortels", draagt een leidende en belangrijke waarde in zich... "De Witte Kraanvogel Vliegt Naar Huis" neemt de lezer mee terug naar elke mijlpaal in de oergeschiedenis met: "De kraanvogel zet voet aan wal op de top van de Rode Rivierdelta / De samenvloeiing van de Witte Kraanvogelrivier / Het oude land waar draken en olifanten buigen / De Nghia Linh-berg, de oorsprong van onze wortels / Koning Hung stichtte het koninkrijk Van Lang / De nakomelingen van Lac en Hong trokken naar de bossen en zeeën..."
Dat land, bekend als "Het Land Waar Witte Kraanvogels Vliegen", is vanzelfsprekend diep verbonden met het voorouderlijk thuisland en zijn tradities, alsof het bloed en vlees is. Binnen deze traditie kan men de namen van de dorpen niet negeren, waaronder de ambachtsdorpen – al generaties lang de kern en levensader van het Vietnamese plattelandsleven. Dit zijn "Cánh-aardewerk, de ziel van het vaderland", "Thùng-dorp", "Vòng-markt", "Terug naar het houtbewerkingsdorp", "Poëtisch veld" en "De rondtrekkende 'oude man' herinneren", elk met zijn eigen kenmerkende eigenschappen, overgebracht door middel van eenvoudige, rustieke taal rijk aan folklore: "Mijn boot meert aan aan de rivieroever / Als je wilt oversteken, bouw ik een regenboogbrug om je te bezoeken / We houden een leven lang van elkaar / Luisterend naar het bakken van het aardewerk en het zingen van liederen van honderd jaar oud", "Man met een steel, vrouw met een hamer, klimmende voeten / Van elkaar houdend, volgen we elkaar naar huis om te ploegen en te bewerken / Ongeacht hamer en aambeeld / Hoe meer het in het vuur wordt gehard, hoe sterker het staal wordt... / Thùng-dorp, prachtig land, prachtige mensen / Het geluid van aambeeld en hamer is ons vaderland geworden", "Ik ga verse groene producten verkopen / Ik ga op zoek naar de zoete geur van het vaderland", en "De betelnoot herinnert me aan de betelblad / Het kopen van meloenen doet me denken aan de kleine garnalen uit de Rưng-vijver," "Ik woon in Vĩnh Đoài, jij woont in Vĩnh Đông / De houtbewerkingsdorpen delen dezelfde waterkant / Aan die kant het geluid van de schoffel, aan deze kant het geluid van de beitel / Geurig hout wenkt ons naar huis," en "Ik reis over honderd bergen." "Duizend rivieren / Ik hoor nog steeds de nachtreiger roepen in de mistige velden / Een half leven lang terugbetaling, maar nog steeds niet voltooid / Ik ben de velden een diepe poëtische schuld verschuldigd," "Drijvende bomen zijn het pad naar huis / Zoveel bladeren, zoveel seizoenen die het menselijk lot beschutten" ...
In deze dichtbundel is "Garnalen met Olie" een gedenkwaardig gedicht en een succes voor de auteur. Het gedicht is een eenvoudig lied over het lot van een moeder op het platteland: zwoegen, stilte en opoffering tot uitputting toe. De beelden van garnalen met olie, waterspinazie en de kraanvogel verstrengelen zich en creëren een ruimte vol herinneringen aan een arm platteland, doordrenkt van de bitterheid van tranen. Het gedicht eindigt met een stil verlies, waarbij de eenvoudige kom komkommersoep verandert in een symbool van onsterfelijke moederliefde. In "Garnalen met Olie" staan verzen die prachtig en diepgaand zijn geschreven over het lot van een moeder en haar levenslange toewijding aan haar kinderen: "Mijn moeder verdraagt zon en regen / Ze laat zoute tranen los en houdt dan de bittere vast" en "De bitterheid verdort haar hart / De heerlijkheid en zoetheid wacht ze op de terugkeer van haar kind..."
Na "Shrimp Oil" moeten we "Old Path", "The Day of Return" en "Every Morning Meets Another Morning" noemen, die herinneringen en nostalgie naar het verleden oproepen die diep in het onderbewustzijn verankerd zijn: "De hooibergen van een vervlogen tijdperk / De lege tuinhoek waar buffels zitten te kauwen op de maan / De hark herinnert zich de schoffel / De magere schouders herinneren zich nog steeds de draagstokken 's ochtends en 's avonds", "De kalkpot verandert in steen, eenzaam / Waar zijn de drie keukengoden nu? / Handen die de olielamppit roeren / Vader missen, moeder herinneren die zon en regen verdraagt", en "Het subsidietijdperk lijkt gisteren / Stoffige stad, naamloze straten, huizen zonder nummers / Die 'Vồ'-markt, die moeilijke dagen / Het hese geluid van de treinfluit langzaam op het station" ... Na ontberingen en moeilijkheden te hebben doorstaan, zoals de ups en downs van het leven, erkent de auteur altijd optimistisch dat "Ons vaderland seizoenen van vreugde verlicht." Deze verandering heeft de auteur zo gelukkig gemaakt dat hij schrijft: "Elke dag wordt het ritme van het leven vernieuwd / Elke ochtend ontmoet een nieuwe ochtend."
Langs elke "kilometer van het schrijven", elke "kilometer van de poëzie" door het land, creëerde Nguyen Ngoc Tung bij aankomst in Ha Giang – het vertrouwde grensgebied van het vaderland – "Portret van Steen". Het gedicht bevat onvergetelijke regels: "Vader bouwde een huis met aarden muren / Stenen werden samengebracht om een hek en een haag te vormen", "Moedermelk voedde me / Geurig met de geur van men men (een soort gefermenteerde maïspap) / Maakte mijn wangen roze, mijn huid wit / De sprankelende glimlach van Ha Giang" ... Deze meesterlijke verzen drukken het gevoel, de passie uit en vangen de "essentie" van Ha Giang op een unieke manier die alleen Nguyen Ngoc Tung bezit.
Bron: https://hanoimoi.vn/moi-ban-mai-gap-mot-ban-mai-735430.html
Reactie (0)