Gheo Nam Cuong Ward zingt Gheo-zang.
De charme schuilt in eenvoudige, oprechte liedjes.
Sinds de oudheid staat het gebied rond Nam Cuong bekend als de bakermat van de Gheo-zangstijl – een unieke vorm van volksmuziek, een hoogtepunt van de culturele uitwisseling tussen de Kinh en Muong. Volgens mevrouw Pham Thi Doanh, adjunct-voorzitter van de Gheo-zangclub van het dorp Nam Cuong, vindt de Gheo-zang zijn oorsprong in het verhaal van de broederschap tussen de inwoners van Nam Cuong en de Muong in Hung Nhi en Thuc Luyen, tijdens de wederopbouw van de tempel gewijd aan prinses Xuan Nuong. "Dankbaar voor de vriendelijkheid van hun dorpsgenoten zongen de mensen van Nam Cuong samen om een band van vriendschap te smeden – het zogenaamde 'Water van Rechtvaardigheid'-lied. De liederen waren niet bedoeld voor romantische huwelijken, maar voor broederschap en vriendschap," aldus mevrouw Doanh.
Zonder muzikale begeleiding of een vast lesprogramma is het zingen in Ghẹo eenvoudig, spontaan en buitengewoon charmant. Elke frase en elk woord is een meesterlijke improvisatie, die de geestige en verfijnde zielen van de dorpelingen weerspiegelt. "We zingen met oprechte emotie, zonder vaste teksten. De mannen en vrouwen wisselen de hele nacht verzen uit, zingen en lachen, en brengen zo de geest van gemeenschap en naastenliefde over," zei mevrouw Doanh, haar ogen stralend van trots.
In tegenstelling tot de uitgebreide rituelen van Quan Ho of Ca Tru, wordt Gheo-zang meestal uitgevoerd op dorpspleinen, aan de rivieroever of tijdens dorpsfeesten. Een zanguitvoering is doorgaans verdeeld in vier fasen: het betelofferlied, live zang, het wisselingslied en het afscheidslied.
Volgens mevrouw Pham Thi Hong, lid van de Gheo Zangclub, heeft elk lied zijn eigen unieke karakter: "De 'Vi Dai Trau' is een begroeting waarbij betelbladeren worden aangeboden; de 'Giong Song' is een sentimenteel lied tussen een man en een vrouw; de 'Sang Giong' bezingt meestal het landschap van het thuisland en de arbeid en productie; en de 'Vi Tien Chan' voegt een vleugje wrok en verlangen toe bij het afscheid." Deze ogenschijnlijk eenvoudige liederen bevatten de levensfilosofie en oprechte gevoelens van de mensen van het voorouderlijk land: "Jij gaat weg, maar ik laat je niet gaan, ik houd je vast aan de zoom van je jas en schrijf een gedicht."
Associate Professor Dr. Le Van Toan, voormalig directeur van het Vietnamese Nationale Instituut voor Muziek, stelde: "Gheo-zang is een muzikaal product dat diep geworteld is in het oude land Phu Tho en de flexibiliteit en creativiteit van traditionele Vietnamese volksliederen weerspiegelt. Van de verzen over het beteloffer tot de afscheidsverzen is het een aaneenschakeling van emoties, die eindigt met een unieke, blijvende sfeer van Gheo-zang."
Leden van de Nam Cuong Village Folk Song Club leren de jongere generatie traditionele melodieën. (Foto: Ngoc Tung)
Het behoud van de ziel van de volksmuziek te midden van de stroom van de moderniteit.
Ondanks talloze hoogte- en dieptepunten is Nam Cuong het enige dorp dat de oorspronkelijke Gheo-zangtraditie nog steeds in ere houdt. Sinds 1996 is de Gheo-zanggroep hersteld en telt bijna 50 leden, voornamelijk ouderen. Elke bijeenkomst is een hartelijke reünie, waar zingen en lachen samengaan en waar tachtigplussers nog steeds de liedjes uit hun jeugd neuriën.
Mevrouw Pham Thi Thinh, een lid van de gemeenschap van het eerste uur, zei geëmotioneerd: "Het zingen van gheo zit in ons bloed. Of we nu op het land werken, naar de markt gaan of rusten, we zingen altijd - we zingen om ons vaderland te herinneren, om rust in ons hart te vinden."
Naast het zingen voor het plezier, maken de inwoners van Nam Cuong zich ook zorgen over hoe ze de melodieën van hun geboortestad kunnen doorgeven aan de jongere generatie. Clubleden werken samen met scholen in de gemeente om zanglessen te organiseren, waarbij leerlingen vertrouwd raken met de teksten, het ritme en de traditionele vraag-en-antwoordstijl van de liedjes.
Mevrouw Pham Thi Mao, die al meer dan een halve eeuw verbonden is aan de wijk Gheo, uitte haar wens: "We hopen alleen maar op meer aandacht en steun, zodat Gheo-zang opgenomen kan worden in het schoolcurriculum. Op die manier kunnen onze kinderen en kleinkinderen de identiteit van ons thuisland blijven behouden."
Temidden van de drukte van het moderne leven klinken de Ghẹo-volksliederen nog steeds door in de landelijke dorpen van Nam Cuong – eenvoudig maar diepgaand. Deze liederen vormen niet alleen een verbindende factor voor de gemeenschap, maar zijn ook een bewijs van de blijvende vitaliteit van de volkscultuur van Phu Tho .
Hát Ghẹo – van een eenvoudige uitvoeringsvorm is het uitgegroeid tot een kostbaar spiritueel erfgoed, dat bijdraagt aan de charme van het voorouderlijk land. In elk lied is nog steeds een glimp te horen van oprechte, goedhartige mensen, en klinkt de echo van de wortels van het land.
Trong Khanh
Bron: https://baophutho.vn/nam-cuong-mien-hat-giu-nghia-giu-tinh-242058.htm
Reactie (0)