Temidden van de drukte van Ho Chi Minh-stad zijn er nog steeds duidelijk andere kleuren te vinden: rustiek, ouderwets, maar vol leven. In voorstedelijke gebieden zoals Binh Chanh, Cu Chi, Hoc Mon of Zone 2 van de stad (voorheen Binh Duong ) flikkeren de vlammen van de traditionele, handgemaakte baksteenproductie nog steeds, een ambacht dat al meer dan een eeuw bestaat.
Nauwgezette aandacht voor detail en jarenlange opgebouwde ervaring.
Begin november bezocht ik de gemeente Phuoc Thanh in Ho Chi Minh-stad, waar veel traditionele en moderne steenbakkerijen zijn verrezen. De weg naar de kleine ovens was bedekt met een kenmerkende laag rood stof, een stof die al decennialang een integraal onderdeel is van het leven van de steenbakkers.
De heer Hoang Quoc Huong, een zestiger, is eigenaar van een steenoven diep in uitgestrekte rubberbossen, ver van elke woonwijk. Vanaf 5 uur 's ochtends spoort hij zijn werknemers aan om brandhout te verzamelen, de wind te controleren, de ovendeuren te openen en de vlammen te regelen. Hij vertelde: "Bij het maken van bakstenen draait alles om de elementen, de zon en de wind. Als het vuur onregelmatig is, is de hele lading bakstenen verpest." Hij zei dit terwijl hij me de gloeiend rode oven binnenin liet zien.
Ongebakken bakstenen
Van buitenaf lijkt de oven op een grote grot, opgetrokken uit ruwe bakstenen. Binnenin kan de temperatuur oplopen tot boven de 800 °C. Alleen al in de buurt staan is genoeg om je gezicht te verbranden door de hitte. Maar de arbeiders zijn eraan gewend. Mevrouw Dinh Thi Nga, een medewerkster van de steenoven, vertelde: "Wij kunnen die hitte verdragen, maar vreemden rennen na vijf minuten weg omdat hun ogen gaan prikken."
Ondanks de ontberingen blijven mensen zich inzetten voor dit handwerk, werkend onder de verblindende zon en de brandende hitte, omdat ze gezinnen en kinderen hebben die ze naar school moeten sturen. Ze vinden het werk niet moeilijk; integendeel, ze zijn er trots op bij te dragen aan het behoud van een deel van de traditionele waarden van de baksteenproductie.
Klei wordt eerst aan de natuur overgelaten om te ontbinden voordat het gebruikt wordt voor het maken van bakstenen.
Om een handgemaakte baksteen te maken, moet een vakman tientallen stappen doorlopen, waarbij elke stap nauwgezette aandacht voor detail en jarenlange ervaring vereist.
De klei wordt gewonnen uit diepe greppels in de tuin of gekocht in de omgeving. De klei moet "stevig" zijn, zacht aanvoelen en niet verkruimelen. Nadat de klei is teruggebracht, laten de arbeiders deze een aantal dagen rusten om de gewenste consistentie te bereiken. Op dagen dat de kleiwagens te laat aankomen, moeten de arbeiders om 2 uur 's nachts opstaan om de vrachtwagens te wegen en de klei te lossen, zodat deze kan rusten. Na het rusten wordt as of zaagsel aan de klei toegevoegd om de bindende eigenschappen te verbeteren. De arbeiders gebruiken houten mallen om elke steen te gieten. Een ervaren arbeider kan meer dan duizend stenen per dag maken. Alles wordt met de hand gedaan; elke beweging is een natuurlijke gewoonte geworden. De ongebakken stenen worden vervolgens drie tot zeven dagen te drogen gelegd, afhankelijk van het weer.
Met behendige handen schikte mevrouw Nga zorgvuldig elke steen en vertelde: "De stenen raken beschadigd als het regent. In dit vak moet je constant naar de hemel kijken." Zodra de stenen droog zijn, stapelen de arbeiders ze in de oven, leggen er brandhout omheen en stoken ze ze zeven tot tien dagen en nachten achter elkaar. Dit is de moeilijkste stap. Als het vuur te sterk is, barsten de stenen; als het vuur te zwak is, zijn de stenen niet gaar genoeg en onverkoopbaar. Alles hangt af van ervaring en een scherp oog voor het vak.
De vlam dooft nooit.
Het verschil met handgemaakte bakstenen zit hem in hun duurzaamheid en natuurlijke kleuren. Doordat ze met hout worden gebakken en een dichte kleistructuur hebben, zijn handgemaakte bakstenen sterk en behouden ze een rustieke, warme uitstraling. Oude gebouwen, scholen en traditionele vakantiehuizen geven nog steeds de voorkeur aan dit type baksteen om een gezellige sfeer te creëren. Elke baksteen draagt de sporen van de ambachtsman. Geen twee zijn precies hetzelfde; dat is de schoonheid van handgemaakte bakstenen die industriële bakstenen niet kunnen evenaren.
Arbeiders stoppen brandhout in de oven om bakstenen te bakken.
Het ambacht van baksteenmakerij kampt echter met veel problemen. Drie factoren zorgen ervoor dat baksteenovens hun activiteiten inkrimpen: toenemende verstedelijking en schaarste aan grondstoffen; steeds strengere milieunormen, waardoor veel ovens sluiten vanwege rook en stof; en goedkopere industriële bakstenen, waardoor handgemaakte bakstenen marktaandeel verliezen. "Nu zijn er nog maar een paar ovens in het hele dorp die het ambacht uitoefenen, en die worden allemaal gerund door oudere mensen. Hun kinderen en kleinkinderen zijn allemaal in fabrieken gaan werken; niemand wil hier in deze hete, stoffige omgeving blijven", aldus meneer Huong.
Volgens het Ministerie van Bouw was 2005 de deadline voor de verplaatsing van traditionele steenbakkerijen in stedelijke gebieden. Bakstenenbakkerijen die niet waren verplaatst of niet over het kapitaal beschikten om hun technologie te moderniseren, moesten sluiten en overstappen op meer geschikte beroepen. Hoewel er minder mensen in het ambacht overbleven, vonden jongeren manieren om het om te vormen tot iets nieuws en waardevols: ze openden werkplaatsen in combinatie met toerisme, waar bezoekers konden zien hoe bakstenen werden gemaakt en het zelf konden proberen; ze bouwden kunst- en landschapsprojecten met bakstenen uit traditionele ovens, dankzij hun rustieke schoonheid; en ze onderzochten op brandstof gestookte ovens om rook en stof te verminderen en aan de normen te voldoen. Bovendien konden traditionele steenbakkerijen zichzelf promoten via sociale media om een merkidentiteit te creëren, klanten aan te trekken en de levensstandaard van hun werknemers te verbeteren.
De vormmachine wordt gebruikt bij de productie van ongebakken bakstenen.
Hoewel het er maar weinig zijn, keren sommige jonge ambachtslieden terug naar het vak nadat ze de waarde ervan hebben ingezien. "Ik wil het ambacht van mijn vader behouden. Handgemaakte bakstenen horen bij het oude Saigon; het zou heel jammer zijn als ze zouden verdwijnen," aldus Hoang Tung, zoon van Hoang Quoc Huong, eigenaar van de Hiep Hung 2-baksteenoven.
Het was rond het middaguur en de steenoven van meneer Huong gloeide nog steeds felrood. De arbeiders stonden voor de oven, een paar stukken brandhout aan het schuiven, hun ogen gefixeerd op de vlammen. Hun kleine, tengere gestalten leken op te gaan in de hitte, maar hun ogen straalden helder, vol van het vuur dat hun beroep weerspiegelde. "Zolang ik nog kan werken, blijf ik de oven stoken. Deze stenen zijn mijn leven, wat ik wil doorgeven," zei meneer Huong met een lage maar vastberaden stem.
Bron: https://nld.com.vn/ngon-lua-hoa-hop-dat-troi-giua-long-thanh-pho-196251121150838693.htm
Reactie (0)