In plaats van 'De fijnste geurige thee'

Mijn huis heeft een kleine tuin, ingericht met een houten tafel en stoelen, en een paar orchideeën die aan de takken hangen – zo maak ik mijn thee. Misschien komt het doordat ik zo geniet van het zachte, etherische geluid van vogelzang en het rustige briesje dat er bijna elke dag mensen langskomen om een ​​kopje thee met me te drinken aan het begin van een gesprek. Deze theesessies hebben geleid tot levendige discussies over de criteria "aroma, kleur, smaak en karakter". Opvallend genoeg hebben de meeste "juryleden" Trai Cai-thee beoordeeld als de thee met het "beste aroma" onder de Thaise theesoorten.

Mevrouw Uong Lan (links), directeur van de Nguyen Viet Safe Tea Cooperative, laat toeristen kennismaken met de theestreek.

Een regio met een uniek landschap, water en klimaat.

Trại Cài, voorheen onderdeel van de gemeente Minh Lập (het oude district Đồng Hỷ), behoort na een administratieve herindeling nu tot de gemeente Đồng Hỷ. Ondanks de naamsverandering bloeien de theeplanten nog steeds op de glooiende heuvels langs de rivier de Cầu. De lokale bevolking herinnert zich de oorsprong van de "Cài"-thee, die naar verluidt afkomstig was van een productieteam van een agrarisch bedrijf. Her en der ontkiemen theeplanten die 60-70 jaar geleden uit zaad zijn gekweekt nog steeds weelderig naast nieuwere variëteiten, een bewijs van de blijvende vitaliteit en trouw van deze traditionele thee.

In tegenstelling tot veel theeplantages in Thai Nguyen , die hun schoonheid vaak langs de weg tentoonstellen zodat toeristen ze kunnen bewonderen, is de theeplantage Trai Cai niet zo gemakkelijk te vinden. Dankzij de hulp van de lokale bevolking en na talloze bochten te hebben genomen op een smal, kronkelend weggetje op de heuvel, kon ik uiteindelijk de talloze glooiende heuvels met theeplanten zien, afgewisseld met rijen geurige, bloeiende betelnootbomen.

Bij elk huis dat ik in de theestreek bezocht, werd me steevast thee aangeboden. De theeboeren boden me een pot vers geplukte theebladeren aan, net na de "pijnlijke snoei" in november van het voorgaande jaar. De thee voldeed volledig aan de reputatie als "de fijnste geurige thee". Zodra het kokende water de droge theebladeren raakte, steeg het aroma op uit de theepot. En toen de hete thee in het kopje werd geschonken, vulde de betoverende geur de hele ruimte en bleef hangen in de mond, neus en zelfs in het haar van de theedrinker. Trai Cai-thee was niet alleen geurig, maar had ook een rijke, romige en aantrekkelijke smaak die lang op de tong bleef hangen, een kwaliteit die ik zelden in andere theesoorten had ervaren.

De theemakers hier leggen de waardevolle eigenschappen van hun lokale thee als volgt uit: Het is een geschenk van de natuur. Het is de transformatie van sporenelementen tot fijn zand in de aarde gedurende duizenden jaren. Dit kalkhoudende gesteente koelt de grond af, houdt vocht vast en is zeer geliefd bij theeplanten. Het is ook te danken aan het weer: 's ochtends is er vaak dauw, 's middags schijnt de zon meestal zachtjes en het temperatuurverschil tussen dag en nacht is aanzienlijk. Daarnaast is er de verfijnde gevoeligheid van de theemakers. Ze wijden hun liefde, zorg en passie aan elke theeknop en elke partij thee.

Trai Cai-thee trekt daarom de aandacht met zijn aroma en betovert theekenners met zijn rijke, romige smaak, lange infusietijd en prachtige kleur.

Dit zijn geen vergezochte plannen.

Zonder voorafgaande afspraak verliet mevrouw Uong Lan, directeur van de Nguyen Viet Safe Tea Cooperative (Ca Phe Hamlet), haar drukke huishoudelijke taken om ons mee te nemen naar een plek die ze wil ontwikkelen tot een ecotoeristisch gebied. Daar liet ze ons kennismaken met de unieke en bijzondere cultuur van de theeregio Trai Cai.

Het is een vallei van ongeveer 1 hectare groot, omgeven door zacht glooiende theeplantages. Mevrouw Lan stond hoog boven de vallei en schetste voor mij de kronkelende paden: er is een plek waar je de theeverwerking kunt ervaren, er is een lotusvijver en er zijn kraampjes met lokale producten van de Tay-, Nung- en San Diu-etnische groepen, zoals worstjes, honingkoekjes, rijstkoekjes, enzovoort. Als deze toeristische bestemming verder wordt ontwikkeld, zal dat het inkomen van de lokale bevolking verhogen.

Lan las enthousiast voor: "Water uit de Cau-rivier, haakvormige theebladeren, een diepe, rijke smaak die nergens anders in Cai te vinden is." Dit is een zin uit een documentaire over Cai Cai-thee die jaren geleden op de Vietnamese televisie werd uitgezonden en die de inwoners van Cai nog steeds koesteren en uit hun hoofd kennen.

Het tempelterrein gewijd aan de Twee Godinnen van Thac Nhat is een cultureel centrum en een plek om Trai Cai-theeproducten te presenteren.

Vervolgens leidde Lan me enthousiast naar het controlepunt, een investering van het provinciale programma voor nieuwe plattelandsontwikkeling, niet ver van de theemarkt. Het bord wees naar een uitgestrekte theeplantage in de zon, en aan de overkant van een brede betonnen weg, omzoomd met bloeiende bauhinia's, bevond zich de Tempel van de Twee Godinnen van de Thac Nhat-waterval.

De tempel, die door de lokale bevolking als heilig wordt beschouwd, kijkt uit over de rustig stromende Cau-rivier, met in de verte een hangbrug die naar de gemeente Phu Do (voorheen Phu Luong, nu Vo Tranh) leidt. Op het tempelterrein worden ook culturele evenementen georganiseerd en lokale producten tentoongesteld. Volgens mevrouw Lan heeft de theestreek Trai Cai, met de juiste media-aandacht en investeringen, veel aantrekkelijke bestemmingen die niet onderdoen voor de momenteel beroemde bestemmingen in Thai Nguyen.

Trai Cai-thee behoort tot de groep van de "Vier Beroemde Theesoorten" en staat bekend om zijn superieure aroma, maar is nog niet wijdverspreid bekend bij theeliefhebbers. Een vriend van mij, die regelmatig thee cadeau doet aan zakenpartners, zei: "Voor theekenners hoeft de verpakking niet per se luxe te zijn, zolang de thee maar puur, heerlijk en vol van smaak is." Maar voor de meeste mensen blijven merk, etiket en verpakking van het grootste belang.

De theetelers hier hopen ook dat wetenschappers de bodem, het water en het klimaat zullen bestuderen om een ​​basis te creëren voor een discussie over het "ultieme" aroma dat de theeplanten hier te bieden hebben.

Ze hopen ook onderzoek te doen naar de bijna 70 jaar oude theetraditie in dit gebied, met name naar de oudere ambachtslieden die, door naar de hemel te kijken en naar de dauw te luisteren, weten of de thee van vandaag goed of slecht zal zijn, en hoe deze traditie geleidelijk aan verdwijnt. Bovendien is er meer planning nodig om te voorkomen dat het theegebied versnipperd raakt en wordt opgesplitst door de teelt van andere gewassen.

Er is nog veel werk aan de winkel om de geur van deze theestreek verder te verspreiden, maar de kernvraag blijft hoe we de waarde van deze theestreek erkennen en hoe we haar de aandacht moeten geven die ze verdient.

Trai Cai-thee is rijk aan aroma en smaak, en er is geen gebrek aan theeliefhebbers. Wat misschien ontbreekt, is een "verbinding" tussen het product en het verhaal erachter, zodat de geur van de thee zich niet alleen verspreidt in de kleine theepotten in de tuin, maar ook verder reikt.

Ik verliet Trai Cai met de geur van thee nog steeds in mijn vingertoppen en in mijn haar, in een gevoel van verlangen dat moeilijk te omschrijven is. Plotseling was de zin "thee zetten" in de hoek van mijn tuin, die ik zo lang geleden had gehoord, niet langer een eenzame gedachte, maar een echo. "De beste thee", die titel was geen spontaan compliment, maar de bekroning van de aarde, de hemel, de theemakers en een hele culturele regio die in stilte resoneerde.

Misschien heeft Trai Cai-thee vandaag de dag nog niet de verwachte enorme populariteit bereikt. Maar ik geloof dat wanneer iemand het over Thai Nguyen-thee heeft, Trai Cai ter sprake zal komen – een rustige maar diepgaande theeregio, net als de smaak van de thee zelf, onvergetelijk na slechts één slok.

Bron: https://baothaineguyen.vn/xa-hoi/202603/o-noi-nhat-dinh-huong-tra-9ba04bb/