Moda na synchronizację ruchu ust jest prawdziwym bólem głowy!

Departament Kultury i Sportu miasta Ho Chi Minh wydał właśnie dokument wzywający do zaostrzenia dyscypliny i zapewnienia uczciwości w działalności związanej ze sztukami widowiskowymi. W związku z tym organizacje, osoby prywatne i firmy zajmujące się sztukami widowiskowymi muszą ściśle przestrzegać przepisów prawnych podczas organizacji programów i występów, zwłaszcza w teatrach i na scenach zamkniętych. Agencja zarządzająca podkreśliła konieczność ograniczenia nadużywania środków technicznych, zwłaszcza wykorzystywania nagrań muzycznych zamiast występów na żywo (lip-syncing) – czynu uznawanego za naruszający prawo publiczności do korzystania z wartości kulturowych i potencjalnie negatywnie wpływający na etykę społeczną i psychologię społeczną.

Synchronizacja ruchu ust (lip-syncing) nie jest niczym nowym. Władze od wielu lat wydają przepisy dotyczące synchronizacji ruchu ust, ale problem pozostaje nierozwiązany. Na wielu scenach synchronizacja ruchu ust lub nakładanie wokali wciąż stanowi „koło ratunkowe” dla niektórych artystów. Gdy priorytetem jest wygląd, choreografia i umiejętności interakcyjne, wokale zdają się być pozostawione maszynom i technologii przetwarzania dźwięku.

Dzięki rozwojowi nowoczesnych technologii śpiewacy mogą z łatwością „ulepszyć” swoje umiejętności wokalne, od przeciętnych do dobrych, a nawet doskonałych. Ta łatwość obsługi stała się nawykiem, a wielu śpiewaków tkwi w stagnacji, uciekając się do synchronizacji ust z wokalem. Stopniowo tracą kreatywność i zaangażowanie. W konsekwencji zaufanie i zadowolenie publiczności ulegają erozji.

Każdy zawód wymaga profesjonalizmu i odpowiedzialności. Zawód śpiewaka jest jeszcze bardziej wymagający. Kiedy artysta decyduje się wystąpić na scenie, musi okazywać szacunek publiczności swoim autentycznym talentem, zamiast polegać na efektownej fasadzie czy nadmiernym wsparciu technologicznym. Widzowie przychodzą do sztuki nie tylko po to, by ją oglądać, ale także po to, by ją słyszeć i czuć.

Ostatecznie, bycie piosenkarzem to nie tylko uroda; przede wszystkim trzeba dobrze śpiewać i mieć niepowtarzalny ton głosu. To dość oczywisty wymóg, a jednak niewielu „śpiewaków” wciąż go nie spełnia. Nic dziwnego, że wielu widzów narzeka, że ​​współcześni śpiewacy uciekają się do zbyt wielu sztuczek scenicznych – lub, jak mawiają młodzi, zbyt dużej ilości „treści”!

Jednak naprawa tej sytuacji nie jest prosta. Niektórzy twierdzą, że rola rad artystycznych w ocenie i doradzaniu agencjom zarządzającym powinna zostać wzmocniona. Aby działać skutecznie, rady te muszą skupiać ekspertów posiadających specjalistyczną wiedzę i praktyczne doświadczenie w profesjonalnym środowisku artystycznym. Co więcej, zarządzanie artystami-freelancerami, którzy nie są opłacani przez żadną agencję, również wiąże się z wieloma wyzwaniami, ponieważ ich źródła utrzymania i perspektywy zawodowe są różne.

„Zakaz nadużyć” nie oznacza „absolutnego zakazu”. Problem tkwi w granicach i sposobie wykorzystania – czyli w profesjonalizmie i etyce każdego artysty. Scena to nie tylko miejsce do patrzenia, ale także przestrzeń do słuchania i odczuwania prawdziwej wartości sztuki.

DANG HUYNH

Źródło: https://baocantho.com.vn/dau-dau-nan-hat-nhep--a201365.html