Zapachowy powiew z lasu

Wiosna Roku Konia – Późnym popołudniem pod koniec roku, po wyprawie w góry w celu rozgraniczenia spornych gruntów rolnych między dwoma gospodarstwami domowymi, przewodniczący Komitetu Ludowego gminy Avương Briu Quân wraz z kilkoma kolegami pospiesznie wrócił do biura. W wiosce Atêếp czekało na nich ważne spotkanie, gdzie władze gminy i mieszkańcy mieli omówić i uzgodnić lokalizację nowego miejsca przesiedlenia po klęsce żywiołowej.

Policjanci z gminy Avương czyszczą wypukłe lustra wzdłuż dróg w gminie. Zdjęcie: PHAM THUY

Pan Briu Quan stwierdził, że po fuzji władze lokalne priorytetowo potraktowały „powrót do korzeni”, koncentrując się na wspieraniu rozwiązywania długotrwałych problemów, zwłaszcza sporów o ziemię i likwidacji tymczasowych i zniszczonych domów. Ostatnio działania te obejmowały zajęcie się skutkami powodzi i pomoc ludziom w stabilizacji życia i osiedleniu się przed Nowym Rokiem.

„Dokonujemy przeglądu wszystkich niedokończonych zadań, aby je całkowicie rozwiązać. Obecnie najważniejszym celem, oprócz satysfakcjonującego rozwiązania problemów na miejscu, jest dotarcie do ludzi, aby mogli czuć się bezpiecznie, kiedykolwiek będą potrzebować naszych usług” – powiedział pan Briu Quan.

Na każdym obszarze spornym o ziemię obecni są lokalni urzędnicy z gmin górskich, którzy organizują mediacje i rozwiązują spory o ziemię. Zdjęcie: DANG NGUYEN

Idąc aż na pola, aby podzielić ziemię…

Na łagodnie opadającym zboczu wzgórza leżą obok siebie dwie działki należące do rodzin Bnướch Cr. i Arâl B. (wieś Xà'Ơi, gmina Avương), a ich granicę wyznaczają jedynie kilka starych pni drzew i ustne tradycje przekazywane z pokolenia na pokolenie. Sporny obszar nie jest duży, ale jest to ziemia związana z ich źródłami utrzymania, więc żadna ze stron nie ustąpi łatwo.

Pan Briu Quan opowiadał, że w tej okolicy spory o ziemię rzadko toczą się w sposób hałaśliwy. Ludzie z plemienia Co Tu są z natury zjednoczeni i głęboko oddani swojej społeczności, jednak wciąż tlą się konflikty, które trwają przez wiele sezonów rolniczych, a wynikają z niewypowiedzianych słów i nieprzyjaznych spojrzeń między domownikami.

Aby ustalić podstawę do wytyczenia granicy, urzędnicy gminy i starsi wsi z wioski Xà'Ơi poszli prosto wzdłuż pól, słuchając opowieści osób zaangażowanych w sprawę. Pan Bnướch Cr. wskazał na stary pień drzewa, mówiąc, że to znak graniczny pozostawiony przez jego ojca. Tymczasem pan Arâl B. wspominał inaczej, twierdząc, że granica przebiegała dalej, bliżej krawędzi pola.

Władze gminy Avuong natychmiast przybyły na miejsca osuwisk, zarządzając ewakuację i relokację mieszkańców z zagrożonych obszarów. Zdjęcie: DANG NGUYEN

Nakładające się na siebie wspomnienia są odtwarzane za pomocą pozostałości praktyk rolniczych z minionych lat. Wyciągane są taśmy miernicze, wbijane są drewniane paliki, a każdy metr ziemi jest starannie mierzony. Granice stopniowo stają się wyraźne na polach uprawnych. „Musimy udać się na pola, aby to rozwiązać” – podkreślił pan Briu Quan.

I to prawda. Na papierze ziemia to tylko liczba. Na farmie symbolizuje pot i ciężką pracę całego sezonu, lata poświęcenia ludzi. Podział trwał prawie do południa. Kiedy posadzono ostatni znak graniczny, atmosfera się uspokoiła. Obie rodziny milczały przez chwilę, a potem skinęły głowami na znak zgody. Nie było potrzeby sporządzania długiej umowy pisemnej; uścisk dłoni na farmie był zobowiązaniem. Spór został zamknięty.

Pan Alang Dua, sołtys wioski Xa'Oi, stał między dwoma domami z uśmiechem ulgi na twarzy. Przez wiele lat sprawa była poruszana na zebraniach wiejskich, a do mediacji stosowano prawo zwyczajowe Co Tu, ale sprawa się przeciągała. „Wcześniej zaniedbaliśmy nasze obowiązki, nie odwiedzając pól mieszkańców wioski, aby zmierzyć i wyraźnie wyznaczyć granice” – wyznał pan Alang Dua.

Oprócz incydentu w Xà'Ơi, ostatnio władze gminy Avương musiały bezpośrednio interweniować, aby rozwiązać konflikt między gospodarstwami domowymi związany z nielegalnym wydobyciem piasku. Na miejscu urzędnicy gminy jasno wyjaśnili, że kamieniołom piasku nie posiada licencji i jest zarządzany przez państwo. Uzasadnienie przedstawiono na miejscu, w obecności starszyzny wioski, Frontu Ojczyzny i policji gminy. Po zrozumieniu problemu strony dobrowolnie podpisały zobowiązanie do niewtórzenia przestępstwa.

Straż graniczna i milicja w gminie La Dêê zorganizowały ewakuację dobytku mieszkańców z obszaru zagrożonego osuwiskami. Zdjęcie: DANG NGUYEN

Wypełnianie naszego obowiązku wobec społeczeństwa.

Kiedy klęski żywiołowe nawiedzają regiony górskie, wizerunek lokalnych urzędników staje się najbardziej widoczny. W gminach górskich granica między godzinami pracy a życiem prywatnym niemal zanika. Kiedy ludzie ich potrzebują, urzędnicy są na miejscu, o każdej porze dnia i nocy.

Spotykając się z przewodniczącym Komitetu Ludowego gminy La Dêê, Bùi Thế Anh, powoli opowiedział, czego właśnie doświadczyła ta okolica. Nigdy wcześniej klęska żywiołowa nie była tak dotkliwa jak w tym roku, z serią długich pęknięć, którym towarzyszyły liczne niebezpieczne osuwiska, bezpośrednio zagrażające osiedlom zamieszkałym przez mniejszości etniczne Cơ Tu i Tà Riềng.

Podczas pierwszej fali ulewnych deszczy i powodzi, lokalne władze odkryły szczelinę o długości ponad 100 metrów i głębokości ponad metra, co zmusiło je do podjęcia natychmiastowych działań. W krótkim czasie ewakuowano i przeniesiono dziesiątki gospodarstw domowych z niebezpiecznego obszaru. W deszczu, promienie latarek migotały na zboczu góry. Sprzęty domowe zostały wyniesione, a osoby starsze i dzieci przetransportowano w bezpieczne miejsce.

Przewodniczący Komitetu Ludowego Komuny La Dêê, Bui The Anh (drugi od prawej), odwiedza i wspiera rodziny inwalidów wojennych i męczenników z okazji 78. rocznicy Dnia Inwalidów Wojennych i Męczenników (1947–2025). Zdjęcie: DANG NGUYEN

Historia opisana w „La Dêê” przypomina mi czasy poważnych powodzi w dawnym dystrykcie Nam Trà My, kiedy tysiące mieszkańców plemion Ca Dong, Xê Đăng i Mơ Nông z gmin Trà Vân, Trà Leng, Trà Tập itd. ewakuowano z terenów zagrożonych osuwiskami. Siły te przemieszczały się z miejsca na miejsce niemal nieustannie, wykonując swoje obowiązki w burzliwej pogodzie przez wiele dni i nocy.

Przewodniczący Komitetu Ludowego gminy Tra Leng, Chau Minh Nghia, opowiedział historię Ho Van Linha, dowódcy dowództwa wojskowego gminy . W szczytowym momencie sezonu powodziowego Linh brał udział w akcjach ratunkowych niemal dniem i nocą. W tym czasie otrzymał wiadomość, że nowo wybudowany dom jego rodziny został zasypany przez osuwisko. Dowiedziawszy się, że jego żona i dzieci są bezpieczni, kontynuował swoje obowiązki.

Urzędnicy gminy Tra Leng pomagają w relokacji domu dowódcy dowództwa wojskowego gminy, Ho Van Linha, który został uszkodzony przez osuwisko, gdy pełnił służbę, pomagając lokalnej ludności. Zdjęcie: DANG NGUYEN

Mieszkańcy twierdzą, że gdy tylko polityka likwidacji tymczasowych mieszkań dobiegła końca, rozpoczęto „Kampanię Quang Trunga”, która miała być jej kontynuacją. Po fuzji liczba prac wzrosła, wymagania wzrosły, a odpowiedzialność lokalnych urzędników stała się większa. Na szczęście, na wzgórzach prowincji Quang Nam stopniowo zaczęły powstawać nowe domy, noszące ślady wspólnych wysiłków wojska i władz lokalnych.

W górskich wioskach ten Tet (Księżycowy Nowy Rok) przynosi radość nie tylko z nowych domów czy obfitych posiłków, ale także z poczucia bycia razem i dzielenia się w najtrudniejszych chwilach. Dla urzędników w regionach górskich wypełnianie obowiązku wobec ludzi oznacza czasem po prostu bycie z nimi, gdy ich potrzebują, i pomaganie im w pokonywaniu trudności. W dzień pod koniec roku delikatny wietrzyk wieje od lasu, niosąc orzeźwiający i aromatyczny zapach…

Źródło: https://baodanang.vn/gio-thom-tu-mien-rung-3324930.html