Chmury nad pagodą Huong - wiersz Nguyena Viet Chiena

ILUSTRACJA: VAN NGUYEN

Ciepło wiosny spoczywa na każdym liściu.

Słyszałem, że sok przesiąkł przez niezliczone gałęzie.

Czerwony kolor ryżu nadaje kwiatom błękit nieba.

Duch mojej ojczyzny stał się zielony.

Pojechałem na festiwal Huong Pagoda, ale łodzie były zatłoczone.

Sukienka ao dai przypomina unoszącą się chmurę.

Podnieś cząstkę nieba nad moją ojczyzną i spójrz na nią.

Strumień jenu płynie łagodnie pod moimi dłońmi.

Woda jest bardzo czysta, a mimo to miejsce nazywane jest Mud Wharf.

Czyje życie jest smutne, zagubione w lesie marzeń?

Poeta, który zerwał liście, zażądał, aby jeść dzikie warzywa.

Każdy ma świątynię w swoim sercu.

Dźwięk bambusa prowadzi chmury w górę góry.

Chmury wchodzą do świątyni, aby złożyć ofiarę kadzidła.

Osoba ta jest niczym dym wtapiający się w krainę czarów.

Dryfując bez celu w górach.

Chmury wznoszące się z gór stają się chmurami Buddy.

Chmury stają się mnichami, noszącymi szaty w kolorze zen.

Pisma buddyjskie sieją nasiona wiosny.

Z Thien Tru do jaskini Huong Son.

Źródło: https://thanhnien.vn/may-chua-huong-tho-cua-nguyen-viet-chien-185260516155152514.htm