Kultura i przetrwanie narodu

Việt Nam•28/08/2023

W 1946 roku, podczas Pierwszej Narodowej Konferencji Kulturalnej, prezydent Ho Chi Minh stwierdził: „Kultura oświetla drogę narodowi”. 75 lat później, podczas Narodowej Konferencji Kulturalnej w 2021 roku, sekretarz generalny Nguyen Phu Trong stwierdził: „Dopóki istnieje kultura, istnieje naród”. Te głębokie deklaracje dotyczące kultury, wygłoszone przez prezydenta Ho Chi Minha, a później sekretarza generalnego Nguyen Phu Tronga, potwierdzają, że kultura jest niezbędna dla przetrwania narodu. Bez kultury, lub bez jej doceniania, naród będzie żył w mroku i nie będzie w stanie odnaleźć drogi do wielkich wartości ludzkości, niezależnie od poziomu zamożności.

Historia ludzkości dowodzi, że kultura jest drogą, a wszystko inne – polityka , gospodarka, edukacja itd. – musi nią podążać. Zanim powstało jakiekolwiek państwo, kultura tworzy przestrzeń życiową z humanistycznymi wartościami dla ludzi i kieruje ich krokami. Najwyższą formą polityki jest taka, która ucieleśnia piękno kulturowe i humanizm. To polityka, która przynosi wolność, demokrację, miłość, sprawiedliwość, postęp i poświęcenie każdemu człowiekowi.

Kiedyś podałem przykład, który może wydawać się zabawny, ale ma potencjał zademonstrowania cudownej mocy kultury jako świętej siły. Kura żyjąca w srebrnej klatce, jedząca proso wysadzane diamentami, z pozłacanymi pazurami i ostrogami, nigdy nie stanie się człowiekiem o szlachetnych cechach, ponieważ brakuje jej zdolności do przyswajania wartości kulturowych. Tymczasem człowiek, nawet żyjący w mrokach niewolnictwa, pośród śmierci i zniszczeń wojennych i ubóstwa, wciąż nosi w sobie myśli i marzenia o przyszłości pełnej światła. Dzieje się tak, ponieważ człowiek ten nosi w sobie piękno kultury i dzięki temu wie, jak marzyć i działać na rzecz tego pięknego marzenia. Kultura wpaja ludziom szacunek do samego siebie, dzielenie się, umiejętność odróżniania dobra od zła oraz zdolność do poświęcenia się i poświęcenia społeczności.

W swoich przemówieniach i pismach na temat walki z korupcją i charakteru dzisiejszego narodu wietnamskiego, Sekretarz Generalny Nguyen Phu Trong zawsze, bezpośrednio lub pośrednio, uznawał kulturę za ostateczny fundament wszelkich myśli i działań jednostek wobec ludu i narodu. Urzędnicy partyjni, którzy ulegli chciwości i obojętności wobec bliźnich, to ci, którzy odeszli od istoty kultury. Załamanie gospodarcze można odbudować w ciągu jednego pokolenia, ale odbudowa kulturowych fundamentów życia narodu może zająć kilka pokoleń. Wyrzucenie worka ze śmieciami z samochodu w miejsce publiczne zajmuje zaledwie 10 sekund, ale może minąć 100 lat lub więcej, zanim ktoś dobrowolnie go podniesie i wrzuci do kosza na śmieci. Kształtowanie zachowań kulturowych to długi proces, a ludzkość nie zna dróg na skróty.

W dniu otwarcia 21. Dnia Poezji Wietnamskiej, obchodzonego w Ho Chi Minh City po kilku latach spustoszeń spowodowanych przez COVID-19, oświadczyłem: „Rząd i mieszkańcy Ho Chi Minh City wypełniają puste ulice, naznaczone stratami i cierpieniem podczas pandemii COVID-19, odrodzeniem życia i ożywieniem gospodarczym. Jednak pustkę w ludzkich duszach można wypełnić jedynie pięknem kultury. Jeśli pustki w ludzkich sercach nie da się zapełnić, nic nie pomoże im osiągnąć prawdziwego szczęścia”.

Występ kulturalny z okazji 80. rocznicy powstania „Zarysu kultury wietnamskiej”.

Od lat 60. XX wieku do dziś, podczas każdej inauguracji prezydenckiej, Biały Dom zapraszał amerykańskiego poetę do odczytania wiersza. Amerykańscy intelektualiści nazywają te wiersze drugim manifestem Ameryki. Pierwszy manifest to deklaracja amerykańskiej konstytucji i ustawodawstwa. Drugi manifest, reprezentowany przez poetów, to manifest „amerykańskiego sumienia”. Tylko wtedy, gdy naród posiada sumienie, może być szczęśliwy. A kultura jest jedyną rzeczą, która tworzy sumienie. Nic materialnego nie może stworzyć sumienia ludzkości.

Setki lat temu rolnicy z mojej wioski, Chua, wyryli na ścianie świątyni: „Poezja nie daje złotego ryżu ani białego ziarna, lecz stwarza marzenia siewcy”. Poezja odnosi się tu do kultury. Tylko kultura może dać ludziom piękne marzenia o przyszłości. Bez marzeń ludzie nie podejmują dobrych działań. Bez marzeń ludzie i ich bogactwo pogrążą się w ciemności, nie mogąc dotrzeć do światła.

Moi współmieszkańcy z wioski Chua mawiają: „Bez jedzenia nie można chodzić; bez umiejętności czytania i pisania nie widać drogi”. Umiejętność czytania i pisania odnosi się tu do kultury. Bez kultury każdy naród na świecie jest niczym innym jak ślepcami.

W tym roku obchodzimy 80. rocznicę promulgacji Zarysu Kultury. Celem tej uroczystości nie jest upamiętnienie ani gloryfikowanie wydarzenia, lecz potwierdzenie jego prawdziwości, potwierdzenie przetrwania narodu na wybranej przez niego drodze. Promulgacja Zarysu Kultury nie była zwykłym wydarzeniem; była wyborem drogi dla całego narodu w latach niewoli, aż do dziś i na zawsze w przyszłości. Zarys Kultury został w pełni zrealizowany w ciągu ostatnich 80 lat i nadal tworzy ogromną wartość dla narodu.

Z każdym etapem historii narodu, idee zawarte w Zarysie Partii z 1943 roku dotyczącym kultury ulegały rozszerzeniu, przyczyniając się do rozwoju nowych wartości kulturowych narodu wietnamskiego. Droga narodu wietnamskiego do prawdziwego szczęścia, podobnie jak wszystkich innych narodów na świecie, jest drogą kultury. A wszystko, co podąża tą drogą, będzie tworzyć piękno i wartości ludzkiego życia. Porzucenie kultury oznacza porzucenie drogi człowieczeństwa. W tym momencie, bez względu na to, jak bogaty jest świat w pieniądze, będzie on jedynie „lasem dzikich zwierząt”.

Źródło