Wracam do mojego rodzinnego miasta na Tet (Księżycowy Nowy Rok)

Podczas tegorocznych świąt Nowego Roku Księżycowego wróciłem do rodzinnego miasta, aby zapalić kadzidło dla moich rodziców. To dziwne, bo po dekadach spędzonych z dala od domu wciąż żywili głęboko skrywane pragnienie, by zostać pochowanymi w rodzinnym mieście. A teraz, po tylu latach, ich dzieci i wnuki w końcu mogły spełnić to pragnienie.

Przeniosłam się z powrotem do atmosfery Tet w moim rodzinnym mieście. Noc wciąż wypełniał zapach kwiatów pomelo, mirtu krepowego i innych kwiatów… delikatny i czysty, eteryczny, pozwalający mi odkryć dziwne, a zarazem znajome uczucie w sercu. Na podwórku szelest liści bananowca ocierających się o siebie szeleścił cicho, przypominając mi o drobnych, lecz niezwykle ważnych rzeczach, czasem załatanych lub zapomnianych, a jednak każde spotkanie głęboko mnie poruszało.

Historie opowiadane pośród wonnych kwiatów głębokiej nocy to zawsze opowieści o bliskich, o naszych przodkach z przeszłości. Choć życie było bardzo trudne i wszyscy biedni, byli tak życzliwi, troskliwi i kochający, a nawet gotowi do poświęceń i dzielenia się jedzeniem i ubraniem. Do tego stopnia, że moje rodzeństwo i ja zawsze myślimy, że nasze pokolenie nigdy nie będzie traktować się tak dobrze, jak poprzednie. Jedną z rzeczy, która mnie naprawdę martwi, jest to, że wraz z rozwojem życia, ludzie zaczynają się od siebie oddalać, stając się bardziej zazdrośni i wyrachowani, nawet wśród krewnych…

Droga wiejska - Zdjęcie: Giac Ngo Online

Dla wielu osób mieszkających daleko od domu i niemogących wrócić, Tet (Księżycowy Nowy Rok) to zawsze czas głębokiego smutku i tęsknoty za ojczyzną. Tet pozostaje okazją nie tylko dla rodziny, ale także dla krewnych do spotkania i odwiedzin, radosnego spotkania.

Byłam szczerze wzruszona, gdy zobaczyłam dwa wazony świeżych nagietków na nagrobkach moich rodziców, a wcześniej kwiaty, owoce i pudełko ciast pozostawione przy nagrobkach pod koniec roku, zostawione na początku nowego roku; nawet moi krewni w domu nie wiedzieli, do kogo to należało, skoro zrobili dla mnie tak cichą, a zarazem znaczącą rzecz. Choć nie powiedziałam tego na głos, w głębi duszy czułam dumę, zastanawiając się, jak moi rodzice żyli, skoro ich krewni wciąż pielęgnują tak cenne wspomnienia.

Wiosną, idąc zapalić kadzidło, mijając rowy, trawa była bujna i zielona, a krowy pasły się powoli wzdłuż brzegów rowów. Na początku roku w moim rodzinnym mieście padała lekka mżawka; wiosenny deszcz nie był na tyle silny, żeby zmoczyć mi ramiona, ale pogoda była tak zimna, że musiałem założyć dwie ciepłe kurtki.

Na otwartych, smaganych wiatrem polach chłód narastał i nagle natknąłem się na kilkoro dzieci pasących bydło, w cienkich ubraniach, skulonych razem na drodze; niektóre opierały się o ścianę grobowca, by schronić się przed zimnem. Ogarnęła mnie fala smutku, a obrazy sprzed dekad nagle powróciły.

Życie często przyzwyczaja nas do patrzenia w przyszłość, ale ten obraz subtelnie przypomina mi, że czasami trzeba spojrzeć w dół. Od dziesięcioleci, podczas Tet (Księżycowego Nowego Roku), wciąż pojawiają się poruszające obrazy dzieci pasących bydło, drżących z zimna.

Nagle przypomniały mi się wiersze poety Trieu Phonga, który spędził dzieciństwo pasąc bydło w Ru Tram na północnym brzegu rzeki Thach Han. Nie ma go już z nami, ale pozostawił po sobie wiersze o swojej ojczyźnie, które są na tyle silne, że budzą głęboką miłość do jego rodziców i rodzinnego miasta z dawnych lat:

„...Dziecko pasterza podążało za matką przez wiele żmudnych podróży/Ojcze, czy jesteś zaskoczony?/Dziecko pasterza potrafi pisać wiersze/... Gdyby dzieciństwo nie wiązało się z pasterstwem/Jak można by wspiąć się na zbocze Con Kho do lasu Tram?/Jak można by wiedzieć, jak zbierać drewno na opał w wiązkach z zielonymi pnączami?/I jak można by dostrzec purpurę ukrytą w cierniowych krzakach i zaroślach...?”

Dzieciństwo każdego pasterza jest ściśle związane z konkretnym miejscem, innym rodzajem miłości i trudności, zwłaszcza z konkretnym kwiatem lub drzewem endemicznym dla jego wioski – fakt, którego poeta Trieu Phong doświadczył na własnej skórze w okresie ubóstwa, gdy pasł bydło. I z tego miejsca, w tym kontekście, poezja wzbiła się w powietrze, unosząc się z wiarą i miłością do życia: „…Śpiewam z kwiatami w moich poszukiwaniach / O, kwiecie wieczoru / Po prostu pozostań zielony jak miłość, która została utracona…”. Dwa ostatnie wersy są smutne, ale wcale nie żałobne; ich lektura wywołuje głębokie poczucie melancholii.

Wiersze te były dla mnie kojącym ukojeniem pośród moich burzliwych myśli i refleksji.

Poranna herbata była taka sama, obok drzewa morelowego, złocistego odcienia czasu, a jednak nigdy nie blaknącego, czystego i klarownego jak beztroskie liście i kwiaty, ofiarowując ludzkości jedynie swoje najszczersze uczucia. Odgłosy ludzi witających się i życzących sobie Szczęśliwego Nowego Roku rozbrzmiewały echem na zewnątrz, napełniając mnie radością. Tak bardzo tęsknię za świętem Tet w moim rodzinnym mieście. Żal mi tych, którzy w swojej podróży zarobkowej ani razu nie wrócili, by świętować Tet w swojej starej wiosce.

Ho Si Binh

Źródło