พ่อของฉันเป็นคนพูดน้อย แข็งแกร่งดุจไม้สักที่ท่านได้ไสและสกัดสร้างบ้านหลังนี้ แต่ทุกเย็นหลังอาหารค่ำ ท่านจะอุ้มฉันไว้ในอ้อมแขน นั่งบนเปลญวนที่แกว่งไกวอยู่บนระเบียง และเริ่มร้องเพลงกล่อมเด็ก เพลงกล่อมเด็กของท่านไม่มีชื่อ บางครั้งก็เป็นเพลงพื้นบ้านจากเวียดนามตอนกลางที่ท่านนำมาเรียงร้อยเข้าด้วยกัน บางครั้งก็เป็นเพียงบทเพลงที่ซ้ำกันไม่กี่ท่อน แต่ทุกเพลงล้วนเปี่ยมไปด้วยความรัก
ฉันจำเสียงของพ่อได้ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเหมือนสายลมที่พัดผ่านต้นมะพร้าวหลังบ้าน มีคนเคยบอกว่าเสียงของพ่อไม่ไพเราะหรือน่าฟัง แต่สำหรับฉันแล้ว มันคือเสียงดนตรีที่วิเศษที่สุด ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงพ่อ ฉันรู้สึกสงบ ปลอดภัย และได้รับความรัก ครั้งหนึ่งตอนที่ฉันอายุแปดขวบ พ่อพาฉันกลับไปที่หมู่บ้านปู่ย่าตายายฝั่งพ่อด้วยจักรยาน วันนั้นเป็นวันที่ร้อนจัดในเดือนมิถุนายน และถนนลูกรังที่ขรุขระทำให้ล้อลื่นไถลอยู่ตลอด ฉันเหนื่อยล้าและร้องไห้ตลอดทาง พ่อไม่ได้พูดอะไรเลย เขาแค่ขี่จักรยานพาฉันไปอย่างเงียบๆ แล้วร้องเพลงกล่อมเด็กเบาๆ – เพลงที่คุ้นเคยที่เขาเคยร้องให้ฉันฟังทุกคืน ในช่วงกลางวันที่แดดจัดจ้า เพลงนั้นเหมือนสายลมเย็นๆ ที่ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าของฉัน
เมื่อฉันโตขึ้นอีกหน่อย ฉันเริ่มรู้สึกอายกับเพลงกล่อมเด็กของพ่อ เมื่อเพื่อนถามว่าฉันชอบฟังอะไร ฉันไม่กล้าบอกว่าฉันยังคงรักเสียงของพ่อ ยังคงอยากอยู่ในอ้อมแขนของเขาและถูกกล่อมให้หลับ ในช่วงวัยรุ่น ฉันค่อยๆ ห่างเหินจากพ่อไปเรื่อยๆ – ชายเรียบง่าย หยาบกระด้าง และพูดน้อยจากชนบท ฉันแสวงหาดนตรีสมัยใหม่ที่สนุกสนาน แต่สุดท้ายก็พบว่าตัวเองนอนไม่หลับพลิกตัวไปมาในยามดึกดื่น นึกถึงเพลงกล่อมเด็กเสียงทุ้มต่ำของเขา
จากนั้นฉันก็ไปเรียนไกลบ้าน และในคืนเหล่านั้นที่อยู่ไกลบ้านเกิด เพลงกล่อมเด็กนั้นก็จะดังก้องอยู่ในความฝันของฉันเป็นบางครั้ง บางคืนฉันจะตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ หมอนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา หัวใจว่างเปล่า ฉันเรียกหาพ่อ ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ต้องการได้ยินเสียงของเขา แต่เขาก็ยังคงเหมือนเดิม เงียบขรึม ถามเพียงว่า "กินดื่มดีไหม?" และ "ถ้าคิดถึงบ้าน พยายามเรียนให้หนัก แล้วกลับบ้านมาสักวันนะ"
ในวันรับปริญญาของฉัน พ่อของฉันมาร่วมพิธีด้วย ท่านยืนอยู่ด้านหลังสุดของห้องโถง ถือหมวกรับปริญญาที่ฉันให้ท่านไว้ ในขณะที่ทุกคนกำลังถ่ายรูป กอดกัน หัวเราะและร้องไห้ ฉันอยากจะวิ่งไปกอดท่าน เพื่อขอบคุณท่านสำหรับบทเพลงกล่อมเด็กที่ไร้คำพูดซึ่งหล่อเลี้ยงฉันมาตลอดหลายปี
เวลาผ่านไป ตอนนี้ผมเป็นพ่อคนแล้ว และลูกสาวผมเพิ่งอายุครบสามขวบ ทุกคืน ผมจะกล่อมเธอให้หลับด้วยเพลงกล่อมเด็กที่พ่อของเธอเคยร้อง ผมร้องเพลงไม่เก่ง และเสียงของผมก็แหบเหมือนพ่อของเธอ แต่เธอก็หัวเราะคิกคักทุกครั้งที่ผมร้องเพลง ผมจึงเข้าใจขึ้นมาทันทีว่า บางทำนองเพลงไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ – แค่ถูกร้องโดยคนที่เรารักก็พอแล้ว
เมื่อวานนี้ ฉันโทรหาพ่อ เขาตากข้าวอยู่ในลานบ้าน เสียงของเขายังคงแหบห้าวเหมือนเดิม ฉันเล่าเรื่องลูกสาวให้เขาฟัง ว่าฉันเลียนแบบท่าทางที่เขาเคยกล่อมลูกนอน พ่อหัวเราะเบาๆ ไม่พูดอะไร แต่ฉันรู้ว่าปลายสายนั้น เขาคงรู้สึกซาบซึ้งใจ
เพลงกล่อมเด็กของพ่อผมไม่ใช่เพลงธรรมดา มันคือการแสดงออกถึงความรักของพ่อที่มีต่อลูก เป็นวิธีพิเศษที่พ่อบอกว่า "พ่อรักลูก" และตอนนี้ ผมกำลังสานต่อทำนองนั้นให้กับคนรุ่นต่อไป – เพลงกล่อมเด็กที่ตั้งชื่อตามความรักของพ่อ ดังก้องไปทั่วทุกยุคทุกสมัย
สวัสดีค่ะ ท่านผู้ชมที่รัก! ซีซั่นที่ 4 ในธีม "คุณพ่อ" จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 27 ธันวาคม 2567 ผ่านทางแพลตฟอร์มสื่อและโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลทั้งสี่ของสถานีวิทยุโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์ จังหวัดบิ่ญเฟือก (BPTV) โดยสัญญาว่าจะนำเสนอคุณค่าอันงดงามของความรักอันศักดิ์สิทธิ์และสวยงามของพ่อสู่สาธารณชน |
ที่มา: https://baobinhphuoc.com.vn/news/19/171884/bai-hat-ru-cua-ba






การแสดงความคิดเห็น (0)