ในตอนเริ่มต้น...

สามสิบปีหลังจากที่วารสาร "มิตรมิตรทางวัฒนธรรม" (ดำเนินการโดยกรมวัฒนธรรม จังหวัดแทงห์ฮวา ) ตีพิมพ์ในปี 1964 ด้วยความพยายามของคณะกรรมการประจำวาระที่ 4 ซึ่งมีนายเลอ ซวน เกียง เป็นประธาน นิตยสารวรรณกรรมและศิลปะจังหวัดแทงห์ฮวาจึงได้รับใบอนุญาตจากกระทรวงวัฒนธรรมและสารสนเทศให้ตีพิมพ์อย่างเป็นทางการในปี 1994 นับจากนั้นเป็นต้นมา สมาคมวรรณกรรมและศิลปะจังหวัดแทงห์ฮวาจึงมีสื่อที่เป็นกระบอกเสียงอย่างเป็นทางการของตนเอง

หลังจากการประชุมวิชาการศิลปะและวรรณกรรมจังหวัดทัญฮวา ครั้งที่ 5 (มกราคม 1997) พร้อมกับการปรับโครงสร้างองค์กรของสมาคม นิตยสารศิลปะและวรรณกรรมจังหวัดทัญฮวาได้รับอนุญาตจากคณะกรรมการประชาชนจังหวัดให้จัดตั้งสำนักงานบรรณาธิการ (มีนาคม 1997) นับจากนั้นเป็นต้นมา นิตยสารศิลปะและวรรณกรรมจังหวัดทัญฮวาจึงมีโครงสร้างองค์กร สำนักงานบรรณาธิการ ตราประทับ บัญชีธนาคาร การบัญชีที่เป็นอิสระ และดำเนินงานในฐานะสำนักข่าวของตนเอง โดยสำนักงานบรรณาธิการแยกออกจากสำนักงานของสมาคม

ตอนที่เราเริ่ม "ใช้ชีวิตอย่างอิสระ" (อย่างที่เรามักพูดเล่นกัน) นิตยสารอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มาก เนื่องจากสมาคมก็ยากจน นิตยสารจึงไม่มีเงินเหลือเลย (นิตยสารเช่าบ้านชั้นเดียวไม่กี่หลังที่สมาคมจัดสรรให้ พร้อมกับโต๊ะและเก้าอี้เก่าๆ...) บรรณาธิการบริหาร นักเขียน ตู เหงียน ติ๋ง พร้อมด้วยทีมงานนิตยสาร เริ่ม "ต่อสู้ด้วยมือเปล่า" อย่างแท้จริง นั่นคือตอนที่เราเริ่มลงมือลงแรงทำงาน... ตั้งแต่ติดตั้งโทรศัพท์บ้าน ซื้อเครื่องบันทึกเสียงและกล้องถ่ายรูป... ไปจนถึงขอให้คณะกรรมการประชาชนจังหวัดจัดหาคอมพิวเตอร์ รถยนต์ และเงินทุนสำหรับค่าลิขสิทธิ์... กรมประชาสัมพันธ์ของคณะกรรมการพรรคจังหวัดและคณะกรรมการประชาชนจังหวัดให้การสนับสนุนนิตยสารเป็นอย่างดี

การปรับปรุงคุณภาพของนิตยสารวรรณกรรมและศิลปะแทงฮวาเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งสำหรับบรรณาธิการใหญ่และทีมงานบรรณาธิการ บรรณาธิการใหญ่ ตู เหงียน ติ๋ง และเลขานุการกองบรรณาธิการ แทงห์ ซอน เดินทางไปยังจังหวัดทางใต้เพื่อเรียนรู้จากประสบการณ์ของนิตยสารอื่นๆ และขยายเครือข่ายผู้ร่วมเขียนและช่องทางการจัดจำหน่าย รองบรรณาธิการใหญ่ มานห์ เล พร้อมด้วย ลัม บัง และ ฟอง ถุย นั่งรถไฟไปยังจังหวัดวิงห์และเว้เพื่อแสวงหาความรู้ “การเดินทางเพียงวันเดียวสอนอะไรได้มากมาย” แต่การนำภูมิปัญญาของผู้อื่นมาใช้กับแทงฮวานั้นพิสูจน์แล้วว่าเป็นเรื่องยาก นิตยสารซงฮวง (เถื่อเทียน - เว้) มีชื่อเสียงอย่างมากตั้งแต่ปี 1983 มีเครือข่ายการจัดจำหน่ายทั่วประเทศและไปไกลถึงฝรั่งเศส มีสำนักงานบรรณาธิการของตนเอง และได้รับการจัดสรรงบประมาณจากจังหวัดหลายร้อยล้านดองต่อปี (ราคาปี 1998) นิตยสารซงลัม (เหงะอาน) กำหนดให้ทุกสาขาของพรรค รวมถึงหนังสือพิมพ์ของพรรค ต้องสมัครรับนิตยสารซงลัมด้วย ดังนั้น นิตยสารซงหลำแต่ละฉบับจึงมีจำนวนพิมพ์สูงสุดถึง 4,600 เล่ม (หลังจากพิมพ์เสร็จ โรงพิมพ์จะส่งไปที่ ไปรษณีย์ และไปรษณีย์จะส่งต่อไปยังผู้อ่าน กองบรรณาธิการเพียงแค่ลงนามในสมุดลงทะเบียนเพื่อยืนยันการรับเท่านั้น กองบรรณาธิการไม่ได้ทำการแจกจ่ายนิตยสารโดยตรง)

บทเรียนแรกคือการหาโรงพิมพ์ที่มีราคาสมเหตุสมผลเพื่อลดต้นทุนของนิตยสารแต่ละฉบับ ในเวลานั้น นิตยสารได้ทำสัญญาพิมพ์ระยะยาวหนึ่งปีในราคาที่ต่ำกว่าสองในสามของราคาที่โรงพิมพ์ก่อนหน้านี้เสนอ อย่างไรก็ตาม กองบรรณาธิการก็ต้องเผชิญกับความยากลำบากเพิ่มเติมเนื่องจากระยะทางที่ไกลและการเดินทางที่ลำบาก ผมจำได้ว่าครั้งแรกที่เราไปเซ็นสัญญาพิมพ์ที่โรงพิมพ์ เหงะอาน เมื่อรถเก่าๆ ที่ทรุดโทรมของสมาคมไปถึงเมืองเกาบึ้ง (เหงะอาน) รถก็เสียกะทันหันและไม่สามารถเคลื่อนที่ได้ แสงแดดแผดเผา ความร้อนจัดของภาคกลางของเวียดนามรวมกับลมร้อนแห้งแล้ง ทำให้ทุกคนเหนื่อยล้า ธัญเซินและลัมบังต้องนั่งรถบัสไปเมืองวิญเพื่อให้ทันกำหนดส่งต้นฉบับ บรรณาธิการบริหาร ตู เหงียนติ๋ง ต้องอยู่รอซ่อมรถบัส และในที่สุดเขาก็ต้องนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างไปที่โรงพิมพ์ เป็นเวลาห้าปี (ตั้งแต่ปี 1997 ถึง 2002) ทุกเดือนลำบางจะนำต้นฉบับไปส่งที่โรงพิมพ์โดยรถโดยสารประจำทาง จากนั้นก็ขึ้นรถโดยสารอีกคันไปรับนิตยสาร มันเป็นงานที่ค่อนข้างเหนื่อย แต่ก็คุ้มค่า เพราะทุกเดือนเราจะได้รับนิตยสารวรรณกรรมที่ออกแบบอย่างสวยงามและหรูหราส่งถึงมือผู้อ่านของเราอย่างสม่ำเสมอ

การจัดจำหน่ายนั้นยากลำบากอย่างเหลือเชื่อ ตั้งแต่บรรณาธิการบริหารไปจนถึงพนักงานทุกคน ทุกคนต่างพยายามคิดหาวิธีแก้ปัญหา พวกเขาได้หยิบยกปัญหานี้ขึ้นมาหารือกับกระทรวงศึกษาธิการ กับเขตและเมืองต่างๆ และกับภาคส่วนต่างๆ พวกเขาติดต่อทุกหน่วยงาน โรงงาน และองค์กร... จากนั้น มอเตอร์ไซค์จากกองบรรณาธิการก็เร่งไปยังเขตและสำนักงานรัฐบาล... ทุกคนถือกระเป๋าเอกสารขนาดใหญ่ที่บรรจุนิตยสารหลายสิบเล่ม มันเหนื่อยล้าจริงๆ เมื่อถือวารสารวรรณกรรมไว้ในมือ ผู้อำนวยการและหัวหน้าแผนกทุกคนต่างชื่นชมความสวยงามและคุณภาพของมัน แต่เมื่อถึงเวลาซื้อ ทุกคนก็บ่นว่า "งบประมาณไม่พอ" ผู้คนอาจใช้เงินหลายล้านดองกับ "ความบันเทิง" เพียงอย่างเดียว แต่เมื่อถึงเวลาจ่ายหกพันดองต่อเดือน (ราคาในปี 1997-2005) เพื่อซื้อวารสารวรรณกรรม พวกเขาก็ยังคงพูดว่า "งบประมาณไม่พอ" มันเป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับ

ย้อนกลับไปนึกถึง "วันแรกๆ..." ต้องยอมรับว่าช่วงแรกๆ ของนิตยสารวรรณกรรมและศิลปะแทงห์ฮวา ซึ่งปัจจุบันคือนิตยสารวรรณกรรมและศิลปะแทงห์ฮวา เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากและเหน็ดเหนื่อยมาก ต่อมาทางจังหวัดได้จัดหารถยนต์ให้ (ซึ่งได้รับการปรับปรุงใหม่สองครั้ง) และจัดซื้ออุปกรณ์สื่อสารมวลชน เช่น กล้องถ่ายรูป เครื่องบันทึกเสียง คอมพิวเตอร์สามเครื่อง เครื่องถ่ายเอกสาร และเริ่มจัดหน้าเองภายในสำนักพิมพ์

ความสำเร็จที่สำคัญอย่างยิ่งประการหนึ่งคือ การสนับสนุนจากที่ทำการไปรษณีย์จังหวัดแทงฮวา ซึ่งทำให้สามารถแจกจ่ายนิตยสารไปยังที่ทำการไปรษณีย์ชุมชนกว่า 600 แห่งทั่วทั้งจังหวัดได้

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นิตยสารวรรณกรรมและศิลปะของจังหวัดแทงฮวาได้รับการประเมินจากคณะกรรมการกลางด้านอุดมการณ์และวัฒนธรรม (ในขณะนั้น) และคณะกรรมการแห่งชาติของสหภาพสมาคมวรรณกรรมและศิลปะแห่งเวียดนาม ว่าเป็นนิตยสารวรรณกรรมและศิลปะท้องถิ่นที่มีเนื้อหาและศิลปะคุณภาพเยี่ยมในระดับประเทศ

“ในตอนเริ่มต้น…” การเดินทางเต็มไปด้วยความยากลำบากและความท้าทาย มีทั้งความสำเร็จและความล้มเหลว ความปิติยินดี รวมถึงความสุข ความเศร้า และความกังวลมากมาย เราเชื่อว่าในระยะใหม่นี้ ด้วยความกระตือรือร้นและแรงผลักดันที่เพิ่มขึ้น วรรณกรรมและศิลปะจังหวัดทัญฮวาจะสร้างสรรค์และพัฒนาอย่างต่อเนื่องทั้งในด้านเนื้อหาและรูปแบบ โดยยังคงเป็นเวทีทางวรรณกรรมและศิลปะ และเป็นเพื่อนที่ใกล้ชิดกับผู้อ่านจำนวนมากทั้งในและนอกจังหวัดต่อไป

ลัม บัง (ผู้ร่วมเขียน)

ที่มา: https://baothanhhoa.vn/cai-thuo-ban-dau-217130.htm