ความรักที่ "เก็บสะสมไว้"

ในชนบท ผู้คนไม่ค่อยพูดคำว่า "ฉันรักคุณ" ออกมาดังๆ พวกเขาเก็บมันไว้ในใจลึกๆ แล้วแสดงความรักนั้นผ่านของเล็กๆ น้อยๆ ที่ซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งในบ้าน รอเวลาที่จะนำออกมา "มอบให้" คุณยายของฉันก็เป็นแบบนั้น ท่านไม่เคยพูดคำหวานๆ เลยตลอดชีวิต แต่ท่านมักเก็บทุกอย่างไว้ให้ลูกหลาน และสิ่งที่ท่านเก็บไว้มากที่สุดก็คือถุง... คุกกี้หมดอายุเหล่านั้น

ของขวัญจากคุณยาย

ฉันจำได้ว่าในตอนนั้น บ้านของคุณปู่คุณย่าฝั่งแม่ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนมะพร้าว ลมพัดตลอดทั้งปี ในยามเย็น คุณจะได้ยินเสียงใบไม้พลิ้วไหว เป็นเสียงที่ชวนให้รู้สึกเศร้า ภายในบ้านมีตู้ไม้เก่าๆ อยู่ในห้องด้านใน มันคงอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่สมัยคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่ ไม้มีสีเข้ม และบานพับก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เปิด เหมือนเสียงถอนหายใจของกาลเวลา ตอนแรกเสียงเปิดตู้ดังมาก แต่ฉันก็ชินไปเอง ข้างในไม่มีของมีค่าอะไร มีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุด ของใช้เล็กๆ น้อยๆ และมุมเล็กๆ ที่มักจะมีขนมและของว่างวางอยู่เสมอ สิ่งเหล่านี้เป็นของขวัญจากคนอื่นๆ บางครั้งป้าตูจะแวะมาระหว่างทางกลับจากตลาดและให้ขนมมะพร้าวหนึ่งถุง หรือลุงนามจากหมู่บ้านใกล้เคียงจะนำบิสกิตมาให้หนึ่งกล่อง คุณย่ารับของทุกอย่างที่ใครให้มาด้วยรอยยิ้มอย่างใจดี แล้วเก็บไว้ในตู้ เธอทำใจกินมันไม่ได้ จึงแอบเก็บไว้ให้หลานๆ ที่อยู่ไกลออกไป

ทุกครั้งที่เรากลับบ้าน ก่อนที่เราจะได้ล้างหน้าด้วยซ้ำ คุณยายก็จะค้นตู้ หยิบถุงคุกกี้ออกมาหลายถุง แล้วแจกให้เราคนละถุง พร้อมกับพูดอย่างมีความสุขว่า "กินสิลูกๆ คุกกี้อร่อยมาก" เราได้ยินประโยคนั้นบ่อยมากจนคุ้นหู แต่ตอนนี้ เมื่อนึกย้อนกลับไป ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างเหลือเชื่อ

ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งฉันเคยถือถุงคุกกี้อยู่ แล้วบีบเบาๆ พบว่ามันแข็งมาก พอเปิดออก กลิ่นน้ำมันมะพร้าวก็โชยมา มันเยิ้มแต่ก็ไหม้นิดหน่อย ไม่สดใหม่แล้ว ฉันพลิกดูด้านหลังแล้วเห็นว่าวันหมดอายุผ่านไปนานแล้ว ฉันไม่กล้าบอกคุณยายเรื่องวันหมดอายุ ฉันแกล้งทำเป็นอยากกิน แล้วเอาคุกกี้ทั้งหมดกลับไปที่ห้อง ไม่ยอมให้คุณยายกินคุกกี้หมดอายุ คุณยายยิ้มอย่างใจดี พยักหน้าสองสามครั้งเมื่อฉันบอกท่านว่าอย่าเก็บไว้เลย เพราะมันอร่อยที่สุดเมื่อกินทันที ฉันรู้ว่าครั้งต่อไปท่านก็ยังคงเอาคุกกี้กลับไปใส่ในตู้ไม้เหมือนเดิม เพราะท่าทางที่ท่านถือถุงคุกกี้ทำให้มันดูไม่เหมือนอาหาร แต่เหมือนเป็นของรักของหวงมากกว่า และจะบอกว่า "หมดอายุ" ได้ยังไง ในเมื่อเราหวงแหนความรู้สึกของใครบางคนอยู่?

ที่จริงแล้ว พวกเรารู้กันดีว่าคุณยายไม่ได้ตั้งใจปล่อยให้เค้กหมดอายุหรอกค่ะ เพียงแต่พวกเราทำให้คุณยายรอจนนานเกินไปต่างหาก ปีละสองสามครั้ง บางครั้งก็แค่ครั้งเดียว ทุกครั้งที่เรากลับบ้าน เราก็รีบร้อน ไม่มีเวลาอยู่นานก่อนจะกลับ บางครั้งหลังจากกลับบ้านแล้ว เราก็ยุ่งอยู่กับโน่นนี่นั่น ไม่มีเวลาแม้แต่จะนั่งคุยกับคุณยาย หรือแม้แต่จะดูว่าเหลืออะไรอยู่ในตู้บ้าง เค้กเหล่านั้นจึงวางอยู่อย่างนั้น วันแล้ววันเล่า ฤดูกาลแล้วฤดูกาลเล่า เงียบๆ รออยู่ในมุมมืดของตู้ จนกระทั่งมันเก่าและเน่าเสียไปเอง

ต่อมา หลังจากคุณยายจากไป บ้านก็ดูใหญ่ขึ้นและว่างเปล่าลง ความว่างเปล่านั้นไม่ใช่แค่การหายไปของถุงคุกกี้ไม่กี่ถุง แต่ยังรวมถึงการหายไปของนิสัย การแสดงความรักในแบบเฉพาะตัวที่คุณยายเท่านั้นที่มี ตอนนี้ ทุกครั้งที่ฉันเห็นคุกกี้บรรจุห่ออยู่หน้าร้าน ฉันก็จะพลิกดูวันหมดอายุโดยไม่รู้ตัว มันเป็นนิสัยเล็กๆ แต่ค่อยๆ กลายเป็นสัญชาตญาณ และทุกครั้ง ฉันก็จะนึกถึงคุณยาย ตู้ไม้ ช่วงบ่ายที่แสงแดดส่องลอดผ่านรอยแตกของประตู และหญิงชราที่ค่อยๆ เก็บรักษา "สมบัติ" ของเธอไว้ให้หลานๆ

ต้นฉบับ

ที่มา: https://www.sggp.org.vn/cai-tinh-de-danh-post847595.html