โจ๊กเครื่องในหมูแบบดั้งเดิมจากตลาดชนบท

ผักและน้ำจิ้มที่เสิร์ฟพร้อมกับโจ๊กเครื่องในหมูนั้น เจ้าของร้านเป็นผู้เตรียมอย่างพิถีพิถัน

ในอากาศเย็นยะเยือกของเมือง อาหารที่ให้ความอบอุ่นและปลุกประสาทสัมผัสของฉันคือโจ๊กเครื่องในหมูร้อนๆ ส่วนผสมหาได้ง่าย วิธีทำก็ไม่ซับซ้อน และแม่ของฉันมักทำโจ๊กเครื่องในหมูเป็นอาหารเช้าเพื่อให้ลูกๆ ไปโรงเรียนได้ทันเวลา

บ้านของฉันอยู่ใกล้กับแผงขายหมูของคุณบง เช้าตรู่ แม่ของฉันจะแบกตะกร้าข้ามถนนในหมู่บ้านไปซื้อไส้หมูสดและแก้มหมูมาทำโจ๊ก

แม่ของฉันเปิดโอ่งดินเผา ตักข้าวเหนียวหอมๆ ออกมาหนึ่งกำมือ แล้วนำไปผสมกับข้าวสารตามฤดูกาลเพื่อทำโจ๊กที่นุ่มและหอมกรุ่น หลังจากล้างไส้หมูด้วยเกลือหยาบและมะนาวอย่างสะอาดแล้ว เธอก็นำไปใส่ในหม้อน้ำเดือดบนเตาฟืน ในขณะเดียวกัน เธอก็ไปที่มุมบ่อน้ำเพื่อเก็บผักชี เก็บกล้วยดิบสองสามลูก ขุดรากขิงขึ้นมา และเก็บพริกเขียวและพริกแดงสองสามเม็ดมาล้างให้สะอาด

แม่ของฉันบดขิงสดชิ้นหนึ่ง เปิดฝา แล้วหย่อนลงไปในหม้อเครื่องในที่กำลังเดือดเพื่อเพิ่มความหอม เมื่อเครื่องในสุกแล้ว แม่ก็ตักขึ้นมาพักให้สะเด็ดน้ำ โจ๊กก็ฟูขึ้น แม่จึงนำขมิ้นมาผัดเล็กน้อยแล้วใส่ลงไป ปรุงรสตามชอบ

ขั้นตอนการทำน้ำจิ้มก็ต้องพิถีพิถันเช่นกัน แม่บอกว่าถ้าไม่มีขิง ความเผ็ดร้อนของพริก หรือรสหวานอมเปรี้ยวของมะนาวและน้ำตาล อาหารจานนั้นก็จะไม่สมบูรณ์ เราใช้ผักชีที่ปลูกในสวน และถ้าบังเอิญมีกล้วยดิบที่ยังเขียวอยู่สักหวี การหั่นกล้วยสักสองสามลูกมากินคู่กันก็อร่อยเหลือเชื่อ

วันเหล่านั้นที่ฉันไปตลาดกับแม่ ในช่วงอากาศเย็นสบายของฤดูฝน และได้กินโจ๊กเครื่องในหมูร้อนๆ จากแม่ ทำให้ฉันหวนนึกถึงความทรงจำดีๆ ที่ทำให้เท้าเล็กๆ ของฉันสั่นระริก มุมหนึ่งของตลาดชนบทจึงกลายเป็นสถานที่ที่น่าจดจำสำหรับผู้ที่อพยพมาอยู่ในเมือง

บ่ายนี้ลมแรงขึ้น และการส่งรูปชามน้ำจิ้มขิงรสเผ็ดอุ่นๆ ที่วางอยู่ข้างชามโจ๊ก ทำให้ใครบางคนถอนหายใจด้วยความคิดถึง “ปู่ย่าตายายฝั่งแม่ของฉันขายโจ๊กเครื่องในหมูที่ตลาดในภาคกลางมาหลายสิบปีแล้ว ตอนที่ฉันยังเด็กมาก ฉันก็เคยไปช่วยแม่ขายโจ๊กเครื่องในหมูที่ตลาดด้วย”

ร้านหลังคามุงจากยกพื้นไม้ไผ่แห่งนี้ผ่านการเปลี่ยนแปลงมานับไม่ถ้วน เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่เคยดูแลร้าน คอยเสิร์ฟโจ๊กจนมือไหม้ ตอนนี้ได้จากบ้านเกิดไปอยู่ในเมืองแล้ว โอ้ ฉันคิดถึงอาหารเรียบง่ายแบบดั้งเดิมจากมุมตลาดแห่งนี้เหลือเกิน!

ฉันและน้องสาวเคยช่วยกันแบกโจ๊กเครื่องในหมูเป็นมัดๆ ไปที่ทุ่งนาเพื่อช่วยแม่ทำอาหารกลางวันในช่วงเก็บเกี่ยวข้าว ก่อนออกไปทุ่งนา แม่จะรีบต้มโจ๊กหม้อใหญ่แต่เช้าตรู่ แล้วโรยเถ้าถ่านปิดไว้บนเตา

คืนก่อนหน้านั้น แม่ได้สั่งให้ฉันและน้องสาวคอยดูเวลาขณะแบกหม้อโจ๊กลงไปที่นา ทางเดินผ่านนาข้าวไม่เรียบ มีบางส่วนสูงกว่าส่วนอื่น และฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ถึงแม้หม้อโจ๊กจะเอียงทุกครั้งที่ก้าวเดิน มันก็ยังคงสภาพสมบูรณ์สำหรับผู้หญิงและผู้ชายที่กำลังแลกเปลี่ยนแรงงานเก็บเกี่ยวข้าว

การตามหารสชาติคุ้นเคยจากอดีตนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ในช่วงเปลี่ยนฤดูที่อากาศเย็นสบาย ฉันจึงเดินทางไปยังร้านขายโจ๊กเครื่องในหมูที่สี่แยกน้ำฟวก ร้านนี้เปิดเฉพาะช่วงบ่าย ตั้งอยู่ท่ามกลางบ้านเรือนที่หนาแน่นของเมือง แต่ก็คึกคักไปด้วยลูกค้าเสมอ “ต้องไปแต่เช้านะ ถ้าไปช้าไปนิดเดียวก็กลับบ้านมือเปล่า” เจ้าของร้านกล่าว เมื่อมองดูโจ๊กที่เสิร์ฟ ลูกค้าก็รู้ว่าเธอไม่ได้พูดเกินจริง โจ๊กเลือดนั้นเนียนนุ่มและเข้มข้น และเครื่องในที่เสิร์ฟพร้อมน้ำจิ้มและผักเคียงนั้นน่ารับประทานอย่างแท้จริง

อาหารท้องถิ่นนั้นน่าประทับใจอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นในตรอกซอกซอยที่ซ่อนเร้น แผงขายอาหารเล็กๆ เรียบง่ายในมุมตลาด หรือร้านอาหารหรูหรา เชฟต่างก็ยังคงรังสรรค์อาหารที่สะท้อนถึงประสบการณ์การทำอาหารมายาวนานหลายปี

เช่นเดียวกับโจ๊กเครื่องในหมูที่อยู่ตรงหน้าฉัน สีสันสดใสของ อาหาร สร้างเสน่ห์พิเศษ ไม่ใช่ในร้านอาหารหรูหรา แต่เป็นอาหารเรียบง่ายในชีวิตประจำวันที่หยั่งรากและเจริญงอกงาม

แล้วในระหว่างการสนทนาเกี่ยวกับบ้านเกิด ก็มีประโยคที่ว่า "คุณนายน้ำยังขายโจ๊กเครื่องในหมูที่ตลาดอยู่ไหมคะ?", "ฉันสงสัยว่าคุณนายเบย์ยังทำและขายขนมข้าวเหนียวทอดในวันที่ฝนตกแบบนี้อยู่หรือเปล่า?", "วันนี้อากาศหนาวจังเลย ซุปหวานร้อนๆ สักถ้วยคงจะดีมาก..."

บ้านเกิดของฉันอยู่ไม่ไกล เราสามารถนั่งคุยกันถึงอาหารเก่าๆ แล้วมองหน้ากันด้วยความโหยหาและคิดถึงวันเก่าๆ...

ที่มา: https://baoquangnam.vn/dan-da-chao-long-cho-que-3144013.html