รสชาติที่ยังคงหลงเหลืออยู่ของเช้าตรู่ในฤดูหนาว

(ดงไน) - เช้านี้ ฉันตื่นเร็วกว่าปกติ ไม่มีนาฬิกาปลุก ไม่มีโทรศัพท์ มีเพียงความรู้สึกคลุมเครือที่กระตุ้นให้ฉันลุกจากเตียงอุ่นๆ ก้าวออกไปเปิดหน้าต่าง ลมเย็นพัดเข้ามาแทรกซึมผ่านเสื้อผ้า ทำให้ฉันหนาวสั่นเล็กน้อย อากาศยามเช้าที่สดชื่น กลิ่นน้ำค้างในสายลม ทำให้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที ที่แท้ก็คือ ฤดูหนาวมาถึงแล้วจริงๆ

ถนนหน้าบ้านดูเหมือนจะได้รับสีใหม่ จากแอสฟัลต์สีดำมันวาว ตอนนี้กลับกลายเป็นสีเทาหม่น และร่องรอยน้ำค้างยามค่ำคืนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ทำให้ถนนดูราวกับกำลังหลับใหล สายลมพัดเบาๆ พัดพาใบไม้สีเหลืองปลิวว่อนและร่วงลงสู่พื้น เสียงใบไม้เสียดสีกัน เสียงรถยนต์ที่ดังแผ่วเบา ผสานกันเป็นท่วงทำนองอันอ่อนโยนและช้าๆ ของต้นฤดูหนาว

จากระยะไกล กลุ่มนักเรียนเริ่มทยอยมาถึงโรงเรียน เสื้อโค้ทสีสันสดใสของพวกเขาโดดเด่นตัดกับลมเย็นยามเช้า แก้มของพวกเขาแดงระเรื่อ และลมหายใจกลายเป็นควันบางๆ บางคนนั่งซ้อนท้ายจักรยาน กอดพ่อไว้แน่น มือเล็กๆ จับเสื้อโค้ทของพ่อไว้แน่น บางคนจับมือแม่เดินไปตามตรอกแคบๆ เสียงฝีเท้าสั้นๆ รีบร้อนดังก้องไปทั่วเพราะความหนาว ภาพนั้นคุ้นเคยแต่กลับสงบอย่างประหลาด ความอบอุ่นนั้นไม่ได้มาจากแสงแดด แต่มาจากความเมตตาของมนุษย์ จากความอบอุ่นของความรัก

เมื่อฤดูหนาวมาเยือน ทุกคนดูเหมือนจะช้าลงและอ่อนโยนขึ้น ร้านกาแฟท้ายซอยเปิดเพลงเบาๆ เสียงเพลงของตรินห์คงซอนที่บรรเลงด้วยกีตาร์ลอยละล่องผ่านหมอกบางๆ แม่ค้าข้างทางยิ้มอย่างใจดีขณะรินชาร้อนให้ลูกค้าอีกถ้วยหนึ่ง ไอน้ำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า จางหายไปในสายลมเย็น เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ หญิงชราขายข้าวเหนียวยังคงทำตามแบบเดิม นั่งอยู่ข้างหม้อข้าวหอมร้อนๆ เสียงเปิดฝาหม้อของเธอเป็นเสียงที่คุ้นเคยและอบอุ่นใจจากความทรงจำ ท่ามกลางความหนาวเย็นในช่วงต้นฤดูหนาว ภาพที่คุ้นเคยเหล่านี้กลับทำให้หัวใจฉันอบอุ่นขึ้นมาทันที

บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ฉันรักฤดูหนาว ไม่ใช่เพราะเสื้อกันหนาวสวยๆ หรือกาแฟร้อนๆ ยามเช้า แต่เพราะมันทำให้ผู้คนชะลอชีวิตลง และชื่นชมความอบอุ่นรอบตัว ฤดูหนาวมีวิธีของมันเองในการปลุกความทรงจำที่ดูเหมือนจะหลับใหลไปแล้ว เช่น มื้ออาหารกับพ่อแม่ ซุปร้อนๆ สักชาม หรือเสียงไม้ที่กำลังไหม้ในบ่ายวันหนึ่งที่ผ่านมา

ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันยังเป็นเด็กอยู่ในชนบท เมื่อใดก็ตามที่ลมหนาวพัดมา แม่ของฉันจะจุดเตาเร็วขึ้น ครัวเล็กๆ นั้นอบอวลไปด้วยควัน แสงไฟสะท้อนบนผนัง ฉันและพี่น้องจะเบียดกันรอให้ข้าวสุก เพื่อที่แม่จะได้ตักน้ำข้าวอุ่นๆ ให้เรากิน น้ำสีขาวขุ่นๆ ที่เติมน้ำตาลลงไปเล็กน้อยนั้น หวานและหอม แม้กระทั่งตอนนี้ มันก็เป็นรสชาติที่ไม่มีอาหารจานไหนมาแทนที่ได้ ในตอนนั้น ฤดูหนาวหยุดอยู่ข้างนอก และข้างในก็มีแต่ความอบอุ่นและความสงบ

การเติบโตมาไกลจากบ้าน ทำให้ฤดูหนาวในเมืองไม่ได้มีกลิ่นควันจากการทำอาหารหรือเสียงฟืนไหม้เหมือนแต่ก่อน แต่ความรู้สึกของลมหนาวที่พัดมายังคงเหมือนเดิม ทุกเช้าที่เห็นทุกคนห่อหุ้มด้วยผ้าพันคอและเสื้อโค้ท ฉันก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจขึ้นมาทันที – เห็นอกเห็นใจคนที่ต้องไปทำงานแต่เช้า และเห็นอกเห็นใจตัวเองที่ต้องดิ้นรนท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิต ความหนาวทำให้ผู้คนเก็บตัว แต่ก็ทำให้หัวใจเปิดกว้าง ยอมให้สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ทำให้พวกเขารู้สึกประทับใจได้เช่นกัน

แต่ละฤดูกาลทิ้งร่องรอยของตัวเองไว้ แต่ฤดูหนาวอาจเป็นฤดูกาลที่เศร้าที่สุด ในยามเช้าอันเงียบสงบ เมื่อลมหายใจของเรายังคงผสมผสานกับหมอกเย็น เราก็รู้สึกว่าตัวเองเล็กจิ๋วใน โลก อันกว้างใหญ่นี้ ความเย็นไม่ได้แค่สัมผัสผิวของเรา แต่ดูเหมือนจะซึมลึกเข้าไปในจิตใจของเรา ค่อยๆ ปลุกช่วงเวลาอันเงียบสงบที่เราซ่อนไว้ท่ามกลางจังหวะชีวิตที่เร่งรีบ บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมฤดูหนาวจึงมีลักษณะที่เหมือนมนุษย์เสมอ นั่นคือ เย็นชาภายนอก แต่อบอุ่นภายใน

เมื่อฤดูหนาวมาเยือน ผู้คนต่างสวมเสื้อโค้ทและผ้าพันคอเพิ่ม และหัวใจของพวกเขาก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่เก็บซ่อนไว้ ท่ามกลางความหนาวเย็นแรกของฤดู ฉันยิ้มอย่างอ่อนโยน ใช่ ฤดูหนาวไม่ได้นำมาเพียงความหนาวเย็นเท่านั้น แต่ยังนำมาซึ่งความรู้สึกที่แท้จริงที่สุด ความรู้สึกธรรมดาที่สุดในชีวิต บางครั้ง เพียงแค่ลมเย็นๆ ยามเช้าก็เพียงพอที่จะทำให้เรารู้สึกคิดถึงอดีต เพียงพอที่จะทำให้เรารู้ว่าเรายังคงรู้วิธีที่จะรู้สึก วิธีที่จะรัก และวิธีที่จะจดจำ

ฉันค่อยๆ ปิดหน้าต่าง ปล่อยให้ลมเย็นพัดผ่านเข้ามาในพื้นที่เล็กๆ นั้น วันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว ถนนหนทางคึกคัก แต่ในใจฉัน รสชาติของเช้าตรู่ในฤดูหนาวนั้นยังคงอยู่—อ่อนโยน สดชื่น และเปี่ยมไปด้วยความรัก

ฮา ลินห์

ที่มา: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202510/du-vi-sang-dau-dong-f531a83/