เส้นทางสู่ตั๊กตรันห์

รถยนต์พาเขาจากสนามบินไปยังถนนไทยเหงียนโดยตรง เพื่อให้เขาไปถึงทันเวลาสำหรับการประชุมกับหน่วยงานหลักของโครงการ

ตอนนี้เป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง สายลมเบาๆ พัดผ่านผิวของเขา รถจอดที่จุดพักรถ อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงเขาจะถึงใจกลางเมือง ไม่เคยมีทริปธุรกิจไหนทำให้เขารู้สึกไม่มั่นใจเช่นนี้มาก่อน เมื่อโดอันขอให้เขาดำเนินโครงการ เขาลังเล ครึ่งหนึ่งพยักหน้า อีกครึ่งหนึ่งอยากจะส่ายหัว เขาเดินทางไปทั่วประเทศเพื่อสอน สนับสนุน และพัฒนากระบวนการต่างๆ ในขณะที่ยุคดิจิทัลแพร่กระจายไปทั่วประเทศ จากสำนักงานไปจนถึงธุรกิจต่างๆ เรื่องราวของการเปลี่ยนแปลงสู่ดิจิทัลนั้นเหมือนพายุหมุน กวาดทุกสิ่งทุกอย่างเข้าสู่ความโกลาหล บริษัทของเขาได้รับคำสั่งซื้อจำนวนมากพร้อมกัน เมื่อประมาณห้าปีก่อน การเปลี่ยนแปลงสู่ดิจิทัลยังเป็นเพียงการทดลองขนาดเล็ก แต่ค่อยๆ ผู้คนก็ตระหนักถึงความสะดวกสบายที่มันมอบให้ นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่ทั่วถึงและครอบคลุมมากกว่าที่เคยเป็นมา

ภาพประกอบ: Duong Van Chung

รถโดยสารยังคงแล่นไปตามทางหลวง มุ่งหน้าไปยัง ไทเหงียน เขาพยายามงีบหลับเพื่อบรรเทาความเหนื่อยล้า แต่ก็หลับไม่ลง สิบปีผ่านไปแล้วนับตั้งแต่เขามาเยี่ยมบ้านเกิดของเธอครั้งสุดท้าย จะมีโอกาสได้พบกันอีกครั้งหรือไม่?

***

เขาพบเธอตอนประมาณปีสองของการเรียนมหาวิทยาลัย ตอนนั้น ในหอพักชานเมืองของไซง่อน ถนนยังเป็นดินแดง และทุกฤดูฝนก็จะเต็มไปด้วยโคลน ไฟถนนสลัวและเป็นสีเหลือง ถึงกระนั้น ค่าเช่าก็ถูกมาก ดังนั้นสำหรับนักศึกษาจากต่างจังหวัด เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ประหยัดได้ก็เหมือนเงินที่หามาได้ ห้องพักชายแยกจากห้องพักหญิงโดยมีเพียงถนนเล็กๆ ที่เรียงรายไปด้วยต้นลอเรลสีขาวบริสุทธิ์ ในบางคืน กลิ่นหอมของลอเรลจะลอยเข้ามาในห้อง ทำให้ห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม

ครั้งนั้น ซอยเล็กๆ ที่นำไปสู่หอพักเกิดน้ำท่วม เธอเพิ่งสอนพิเศษเสร็จและกำลังเดินทางกลับบ้าน มอเตอร์ไซค์ของเธอวิ่งได้ดีบนถนนใหญ่ แต่พอเข้าซอยที่เปียกน้ำ หัวเทียนก็ติด ทำให้เครื่องดับ ประมาณสี่ทุ่ม เธอพยายามเข็นมอเตอร์ไซค์อย่างสุดกำลัง ก็ได้ยินเสียงรถหยุด เธอตกใจและเห็นชายหนุ่มสองคนจากหอพักชาย เห็นได้ชัดว่าจำเธอได้จากฝั่งผู้หญิง ชายคนหนึ่งที่สูงและผอมลงจากมอเตอร์ไซค์มาช่วย นั่นคือเขา ส่วนคนที่ขับรถ พูดจาอ่อนโยน และพาเธอกลับไปที่ห้อง คือโดอัน คืนนั้นเขายังช่วยซ่อมหัวเทียนให้เธอ สตาร์ทเครื่องยนต์อย่างระมัดระวัง แล้วคืนมอเตอร์ไซค์ให้เธอด้วย

ไม่กี่วันต่อมา โดอันก็โผล่หน้าไปที่หอพักหญิงเพื่อตามหาเธอ แล้วบอกว่ามีคนป่วยเพราะหัวใจสลายหลังจากพายุฝนนั้น ผู้หญิงทั้งแถวต่างพากันเรียกร้องอยากออกเดท พยายามจับคู่ให้พวกเขา หลังจากนั้นกว่าหนึ่งสัปดาห์ ก็มีเบอร์โทรศัพท์แปลกๆ ส่งข้อความมา ข้อความเหล่านั้นลอยวนอยู่ในอากาศยามค่ำคืนที่เธอนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม หัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว หลังจากนั้นกว่าหนึ่งเดือน เธอก็ตกลงเป็นแฟนกับเขา เขามักจะเล่าเรื่องบ้านเกิดให้เธอฟัง ที่ซึ่งลมพัดกระหน่ำใบหน้า ความร้อนระอุ และแสงแดดที่แผดเผาไขมันของเธอ บ้านเกิดของเขาเป็นเมืองยากจน มีเพียงแสงแดดและลม มีเพียงทรายและทะเล เขาไม่อยากใช้ชีวิตแบบชาวประมง เขาต้องการทำอะไรที่แตกต่างจากคนในหมู่บ้าน เขาจึงเลือกที่จะย้ายมาอยู่ที่เมืองทางใต้ที่อบอุ่น เขียวขจี และสว่างไสวแห่งนี้ เขาเรียนหนังสือและทำงานพาร์ทไทม์ เก็บเงินทุกบาททุกสตางค์เพื่อจะได้ไม่ต้องขอเงินจากพ่อแม่ ใบหน้าของพ่อเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยจากการออกไปหาปลามานับครั้งไม่ถ้วน ส่วนใบหน้าของแม่ก็แก่ลงจากการรอคอยอย่างไม่หยุดหย่อน นั่นคือประเพณีในหมู่บ้านของเขา เด็ก ๆ มากมายเติบโตขึ้นและใช้ชีวิตอยู่กับอวนจับปลา แต่เขาแตกต่างออกไป เขาเลือกเทคโนโลยีเพราะเขารู้ว่ามันคือสิ่งที่นำพาผู้คนไปสู่อนาคต

สี่ปีในมหาวิทยาลัย บวกอีกสองปีที่ยึดติดอยู่กับเมืองนี้เพื่อบ่มเพาะความฝันในชีวิต บางครั้งเธอก็คิดถึงเนินเขาเขียวขจี เธออยู่ที่นี่ รอคำตอบจากเขา แต่แล้วโทรศัพท์ก็ทำให้เธอคิดได้ หลังจากหนึ่งสัปดาห์เต็ม หลายคืนที่ครุ่นคิด เธอก็บอกเขาเกี่ยวกับการกลับไปของเธอ การกลับไปสู่ความสงบสุขที่เธอใฝ่หามาตลอด สถานที่ที่เธอเติบโตและจากไป

ในคืนสุดท้ายนั้น เขาขับรถไปส่งเธอที่สถานีรถไฟไซง่อน เพื่อให้เธอขึ้นรถไฟสายเหนือ-ใต้กลับบ้านเกิด ดวงตาของเขาพร่ามัวไปด้วยน้ำตา เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความรู้สึก เธอไม่ได้กล่าวคำอำลา เธอจากไป เธอไม่ได้สัญญาว่าจะรอเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องรอ การพบปะในชีวิตเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ หากโชคชะตาเอื้ออำนวย ผู้คนจะได้พบกันอีก เมื่อโชคชะตาสิ้นสุด พวกเขาก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่ทุกคนพกติดตัวไปในเส้นทางชีวิต ทุกสิ่งทุกอย่างมาอย่างนุ่มนวลและจากไปอย่างสงบ เธอเกิดท่ามกลางเนินเขาปลูกชา เช่นเดียวกับเขาที่เกิดจากคลื่นทะเล ทุกคนต่างมีที่ให้กลับไป เมืองนี้บางครั้งก็เป็นเพียงจุดแวะพักเท่านั้น

เธอขึ้นรถไฟไปแล้ว เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม เวลาไม่เคยรอใคร เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนรถไฟ อย่างรวดเร็ว วันผ่านไป กลางคืนมาเยือน รถไฟหยุดเพียงสถานีปลายทาง แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเลือกสถานีปลายทางในชีวิตได้ เขายังคงเก็บข้อความของเธอไว้ แม้ตอนนี้ ขณะที่รถไฟกำลังเข้าสู่เมืองหลวงไทเหงียน เขาก็ยังคงจำเนินเขาปลูกชาที่เธอเคยพูดถึงได้

***

เขาเริ่มบรรยายด้วยน้ำเสียงทุ้ม อบอุ่น และเนิบช้า ก่อนที่เขาจะจากไป ทีมงานคอยเตือนเขาให้ปรับสไตล์การสอน หลีกเลี่ยงการพูดเร็วเกินไปหรือใช้ศัพท์เทคนิคมากเกินไป ธุรกิจปลูกและแปรรูปชาที่นี่กำลังเปลี่ยนผ่านจากการผลิตแบบดั้งเดิมไปสู่การผลิตแบบมืออาชีพ และบางครั้งพวกเขายังอยู่ในช่วงเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัล โดยเฉพาะอย่างยิ่งการใช้ AI เพื่อสนับสนุนการส่งเสริมผลิตภัณฑ์หรือการดำเนินงานทางธุรกิจยังเป็นเรื่องใหม่สำหรับพวกเขา เขาใช้เวลาสามวันในการแนะนำพวกเขา แต่ถ้าจำเป็น เขาจะขยายเวลาออกไปเพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนเข้าใจอย่างถ่องแท้และระบบทำงานได้อย่างราบรื่นก่อนที่เขาจะกลับมา โครงการนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเงิน แต่เกี่ยวกับการสนับสนุนชุมชนผู้ปลูกชา เขาต้องไป และไม่มีใครในบริษัทที่จะปรับตัวได้ดีไปกว่าเขา

เขาเริ่มต้นด้วยพื้นฐาน: การประยุกต์ใช้ AI กับการดึงข้อมูล เขาแนะนำนักเรียนเกี่ยวกับซอฟต์แวร์แบบเสียเงินและคำสั่งโดยละเอียด ชั้นเรียนมีนักเรียนกว่าร้อยคนจากฟาร์ม ธุรกิจ และสหกรณ์ บางคนมาจากตันเกิง ลาบัง ไตรไค และฟู่หลง เกือบทุกภูมิภาคปลูกชาที่มีชื่อเสียงมารวมตัวกัน แทนที่จะยืนอยู่บนแท่นบรรยาย เขาเดินไปรอบๆ นักเรียน โต้ตอบอย่างใกล้ชิด ฟังคำถามของพวกเขา ตอบอย่างตั้งใจ และแนะนำวิธีการเข้าถึงซอฟต์แวร์ AI จากโทรศัพท์ของพวกเขา เขาให้กำลังใจพวกเขาด้วยคำถามเพื่อให้พวกเขาสามารถใช้กล่องแชทได้อย่างเชี่ยวชาญ

AI จะเข้ามาแทนที่พวกเขาในกระบวนการส่งเสริมผลิตภัณฑ์ ช่วยสร้างภาพ เขียนบทความ พัฒนาสคริปต์การขาย และแม้กระทั่งจัดทำแบบสำรวจและประเมินผลิตภัณฑ์ชาจากภูมิภาคและจังหวัดอื่นๆ ทั่วประเทศ หรือหากจำเป็น พวกเขาสามารถสร้างแผนธุรกิจโดยใช้ AI ได้ ทั้งหมดนี้ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที เขาพูดพล่ามไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดพูดไปกะทันหัน เงียบไป และสายตาของเขาสบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาบ้าง ไม่คุ้นหน้าคุ้นตาบ้าง เธอคนนั้นเอง หญิงสาวที่เขาเคยซ่อมหัวเทียนให้ในคืนฝนตกเมื่อสิบปีก่อน เธอคนนั้นไม่ใช่จุดหมายปลายทางสุดท้ายของเขา

เขาพูดตะกุกตะกักขณะบรรยายต่อ แต่สายตาของเขาไม่เคยละไปจากเธอเลย

***

เธอพาเขากลับไปยังตั๊กตรัน เนินเขาสีเขียวชอุ่ม สายลมพัดผ่านผิวของพวกเขาด้วยความเย็นสดชื่น ฤดูใบไม้ร่วงปกคลุมท้องฟ้าด้วยกลุ่มดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ บริเวณนี้เคยเป็นไร่ชาตอนกลางมาก่อน ต่อมาจึงเปลี่ยนมาปลูกชาแบบเสียบยอด ชีวิตของเธอดำเนินไปอย่างสงบสุข พร้อมกับยามเช้าที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของชา เธอยังได้ก่อตั้งสหกรณ์ชาขึ้นเองร่วมกับหลายครัวเรือน ทำไมต้องไปไกล? กลับมายังบ้านเกิด ใกล้บ้าน เพื่อดูแลต้นชา เพื่อให้ชาวตั๊กตรันมีชีวิตที่เจริญรุ่งเรืองกว่าเดิม

วันนั้น แม่ของเธอล้มป่วยหนัก นอนติดเตียงอยู่สองปีก่อนจะเสียชีวิต เธอต้องกลับบ้าน เธอรู้สึกว่าชีวิตของเธอเสียเปล่ากับการเร่ร่อนอยู่ในเมืองที่วุ่นวาย บางครั้งบรรยากาศที่อึดอัดทำให้เธอหายใจลำบาก เธอไม่อาจรอคอยสิ่งที่อยู่ไกลแสนไกลได้ ทุกคนล้วนต้องเผชิญกับทางแยกในชีวิต หากรู้ว่าควรเลือกสถานีไหน ก็จงขึ้นรถไฟไป เธอเลือกที่จะกลับมา ไม่ใช่เพราะเธอไม่รักเขา แต่เป็นเพราะเธอไม่อาจจากตั๊กตรันไปได้ กลิ่นชาได้อบอวลอยู่ในชีวิตของเธอมาตั้งแต่เกิด หากเธอได้เดินเคียงข้างเขาในช่วงที่เขากำลังก้าวหน้าในอาชีพการงานอย่างรวดเร็ว บางทีเธออาจจะช่วยชะลอเขาลงได้

ภาพประกอบ: Duong Van Chung

บ่ายคล้อยยังคงทอดยาวอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเหนือเนินเขาชา หมู่บ้านตั๊กตรันปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาในความเป็นจริง ไม่ใช่เรื่องราวจากสิบปีก่อนที่เธอเคยเล่าถึงชนบทที่เงียบสงบ เนินเขาสีเขียวชอุ่ม และหมู่บ้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นชา เธออายุมากกว่าสามสิบปีแล้ว ยังคงอยู่คนเดียว ทุ่มเทให้กับงานประจำวัน หมู่บ้านชาตั๊กตรันเริ่มพัฒนาขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องกังวล เธอจำเป็นต้องคิดค้นเทคโนโลยีการผลิต วิธีการตลาด และหาวิธีนำเทคโนโลยีใหม่ๆ มาใช้ในขั้นตอนต่างๆ เพื่อประหยัดเวลาและค่าใช้จ่าย นอกจากนี้ เธอยังต้องการสร้างช่องทางสื่อเพื่อส่งเสริมตั๊กตรัน โดยมีเรื่องราวเกี่ยวกับหมู่บ้านชา อุตสาหกรรมชา และความงดงามของตั๊กตรันทุกวัน เมื่อรู้ว่าตนเองขาดอะไร เธอจึงลงทะเบียนเรียนหลักสูตรฝึกอบรมทันทีที่จังหวัดประกาศให้แก่ชุมชน เธอไม่คาดคิดว่าจะได้พบเขาที่นี่

เขานั่งฟังอย่างเงียบๆ รู้สึกถึงความรู้สึกแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้อยู่ภายในใจ เขาเอนกายลงบนผืนดินเล็กๆ ข้างๆ แถวต้นไม้ กลิ่นดินผสมผสานกับกลิ่นใบไม้ อบอุ่นและชวนเคลิบเคลิ้ม เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่เขารู้สึกว่าชีวิตเบาและไร้กังวลเช่นนี้

***

ประมาณหนึ่งสัปดาห์ต่อมา วิดีโอ จากช่อง vlog ชื่อ "เที่ยวตั๊กตรันห์ ฟังเรื่องราวความรักจากชาเขียว" ก็กลายเป็นไวรัลในโซเชียลมีเดีย ภาพบรรยากาศสวยงามเงียบสงบกับเนินเขาเขียวขจี และเรื่องราวของวิศวกรเทคโนโลยีที่ออกจากเมืองเพื่อกลับบ้านเกิดกับหญิงสาวจากแหล่งปลูกชา ทำให้มียอดวิวหลายล้านครั้ง วิดีโอเหล่านั้นบันทึกภาพการเก็บเกี่ยวชาในยามเช้าบนเนินเขา วิธีการแปรรูปชาแบบดั้งเดิม และเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับอุตสาหกรรมชาที่ฝังรากลึกในวัฒนธรรมท้องถิ่น ทำให้ผู้ชมหลงใหล

หนึ่งเดือนต่อมา "เส้นทางไปตั๊กแตน" กลายเป็นคำค้นหายอดนิยมตามผลสำรวจบนโซเชียลมีเดีย

ที่มา: https://baothainguyen.vn/van-nghe-thai-nguyen/202508/duong-ve-tuc-tranh-d4a3444/