สวนผักที่ฉันแวะชมทุกวันขณะเดินบนดาดฟ้าคือที่นี่ ต้นไม้สีเขียวที่เติบโตอยู่ใจกลางเมืองทำให้ฉันรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูก พวกมันไม่ได้เติบโตตามธรรมชาติบนพื้นดินที่มีสารอาหารจากแม่ธาตุอย่างเหลือเฟือ แต่กลับต้องดิ้นรนภายใต้แสงแดดที่แผดเผาของโครงสร้างคอนกรีตสูงตระหง่าน ถึงกระนั้นพวกมันก็ยังคงพยายามหล่อเลี้ยงใบ กิ่งก้าน ดอก และผลของมัน ดังนั้นเพียงแค่ได้มองดูก็ทำให้รู้สึกอ่อนโยน นั่นเป็นเหตุผลที่เมื่อได้รับดอกมะลิจากเพื่อนบ้าน ฉันจึงรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก ขอบคุณสำหรับต้นไม้ ขอบคุณสำหรับคนที่ปลูกและดูแลพวกมัน ฉันยังได้รับความรักความห่วงใยอย่างจริงใจมากมายจากเพื่อนบ้านในอาคารอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ใจกลางเมืองอีกด้วย
เขาว่ากันว่าจิตวิญญาณของชุมชนที่แท้จริงนั้นมีอยู่เฉพาะในชนบทเท่านั้น และนั่นก็เป็นความจริง เพราะคนเมืองส่วนใหญ่มาจากทั่วประเทศ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะพวกเขาไม่รู้จักใครเลย และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะพวกเขายุ่งกับงานมากเกินไป มีคนบอกว่าวันหนึ่งในเมืองนั้นสั้นกว่าในชนบทมาก ผมเห็นด้วย มันสั้นกว่าเพราะทุกคนยุ่งกับการทำงานตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงบ่ายแก่ๆ วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า ไม่มีวันหยุดพักระหว่างฤดูกาล เหมือนกับชาวนาปลูกข้าวในบ้านเกิดของผม วันเวลาสั้นมากจนบางครั้งไม่มีเวลาแม้แต่สำหรับตัวเองด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นๆ
ฉันอาศัยอยู่ในอาคารอพาร์ตเมนต์แห่งนี้มา 10 ปีแล้ว หลังจากช่วงแรกที่วุ่นวายกับการทำงาน ตอนนี้ฉันมีเวลาไตร่ตรอง สังเกต และรู้สึกมากขึ้น ฉันตระหนักว่าเบื้องหลังประตูที่ปิดเงียบเหล่านั้น ประตูแห่งความเมตตาของมนุษย์ยังคงเปิดกว้างอยู่เสมอ เพื่อนบ้านของฉันเป็นคู่หนุ่มสาว ทุกสุดสัปดาห์พวกเขาจะปิดประตูและกลับไปบ้านเกิดที่เทียนเกียง เมื่อพวกเขากลับมา พวกเขามักจะนำผลไม้มาเป็นจำนวนมาก แจกจ่ายให้กับทุกคนเป็นสัญลักษณ์ของความปรารถนาดี ครั้งหนึ่ง เมื่อพวกเขาเข้าประตูฉันไม่ได้ พวกเขาจึงแขวนป้ายไว้ข้างนอก และจนกระทั่งเดือนถัดไป ฉันถึงได้พบพวกเขาที่ลานจอดรถด้านล่างเพื่อขอบคุณพวกเขา หรือข้างบนฉันก็มีคุณลินห์ ครูเกษียณอายุ ที่เอาใจใส่ผู้อยู่อาศัยคนอื่นๆ มาก ครั้งหนึ่งประมาณ 21.00 น. ฉันเพิ่งกลับจากที่ทำงานก็ได้ยินเสียงเคาะประตู เธอลงมาที่ห้องของฉันเพื่อเตือนฉันว่า "น้ำจะถูกตัดจนถึงพรุ่งนี้เช้า รีบอาบน้ำและตุนน้ำไว้ด้วยนะ!" บางครั้งก็จะมีคนมาเตือนเราว่าวันนี้พวกเขาเก็บขยะแต่เช้า ดังนั้นเราควรนำขยะออกมาวางไว้จะได้ไม่พลาดกำหนดส่งพรุ่งนี้… ด้วยวิธีนี้ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้จึงกลายเป็นกาวที่เชื่อมโยงผู้คนในที่แห่งนี้เข้าด้วยกัน คำกล่าวของบรรพบุรุษเราที่ว่า “มีเพื่อนบ้านใกล้ชิดดีกว่ามีญาติห่างๆ” นั้นเป็นความจริงอย่างแน่นอน คนที่อยู่ห่างไกลจากบ้านและคนที่รักจะเข้าใจเรื่องนี้ได้ดียิ่งขึ้น ดังนั้น การมีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้างเพื่อช่วยเหลือกันในยามจำเป็นจึงเป็นสิ่งที่ดี แทนที่จะ “ปิดตัวเอง” เราควรเปิดใจและจริงใจกับทุกคนมากขึ้น
การให้คือการได้รับ สิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุดที่เราได้รับตอบแทนคือความอบอุ่นจากความเมตตาของมนุษย์ ซึ่งทำให้ชีวิตดูงดงาม!
ที่มา: https://www.sggp.org.vn/hang-xom-thanh-thi-post813986.html
