พิธีกร "เล่าเรื่องราวในความมืด"

BPO - มีอาชีพหนึ่งที่เงียบสงบมาก ไม่มีแสงไฟบนเวที ไม่มีเสียงปรบมือ และไม่มีผู้ชมที่นั่งอยู่ด้านล่างคอยจับจ้องทุกสายตาและรอยยิ้ม… นั่นคืออาชีพของนักเล่าเรื่องยามค่ำคืน – ผู้ที่เล่าเรื่องราวในความมืด กระซิบข้อความผ่านคลื่นวิทยุไปยังหัวใจที่กระสับกระส่ายทุกดวง…

ผมเป็นนักเล่าเรื่องช่วงดึกทางวิทยุมาเกือบ 25 ปีแล้ว และบางครั้งผมก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นนักเล่าเรื่องหรือเป็นตัวละครในเรื่องกันแน่

มีหลายคืนที่เวลาอ่านฉากที่ตัวละครร้องไห้ ฉันจะสะอึกสะอื้นจนอ่านต่อไม่ไหว ต้องหยุดเพื่อเช็ดน้ำตา ไม่ใช่เพราะเรื่องราวเศร้าเกินไป แต่เพราะฉันรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในเหตุการณ์นั้น ตัวละครแต่ละตัว บทสนทนาแต่ละบรรทัด ช่วงเวลาแห่งความเงียบงันแต่ละช่วง...ดูเหมือนจะดึงฉันเข้าไปสู่ โลก ที่ฉันไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป แล้วก็มีบางครั้งที่ฉันหัวเราะออกมากลางดึกเพราะรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้หัวใจฉันสั่นไหว หรือเพราะรายละเอียดที่ไร้เดียงสา บริสุทธิ์ และธรรมดาๆ ของตัวละครที่ทำให้หัวใจฉันสงบลง

ทุกครั้งที่ฉันร้องเพลง ฉันได้ใช้ชีวิตอีกชีวิตหนึ่ง เมื่อตัวละครหัวเราะ ฉันก็หัวเราะตามไปด้วย เมื่อพวกเขาทุกข์ทรมาน หัวใจของฉันก็เจ็บปวดและแตกสลายไปกับทุกคำพูด ตัวละครแต่ละตัวเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณของฉันที่ฉันมอบความไว้วางใจให้พวกเขา

ทุกครั้งที่ฉันพูด มันเหมือนกับการใช้ชีวิตอีกครั้ง เมื่อตัวละครหัวเราะ ฉันก็หัวเราะตามไปด้วย เมื่อพวกเขาทุกข์ทรมาน หัวใจของฉันก็เจ็บปวดและแตกสลายไปกับทุกคำพูด ตัวละครแต่ละตัวเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณของฉันที่ฉันฝากฝังไว้… บางครั้งฉันก็กลายเป็นหญิงตาบอดที่รอคอยคนรักอยู่ที่สถานีรถไฟ บางคืนฉันก็แปลงร่างเป็นชายชราผู้โดดเดี่ยวกับแมวคู่ใจ ชีวิตเหล่านี้ โชคชะตาเหล่านี้ ความเศร้าโศกเหล่านี้ค่อยๆ ซึมซาบเข้าสู่สายเลือดและหัวใจของฉัน ทำให้พิธีกรรายการ "เรื่องเล่ายามดึก" ไม่สามารถเฉยเมยได้ แม้จะอ่านเรื่องราวมาหลายร้อยหรือหลายพันเรื่องแล้วก็ตาม อารมณ์ความรู้สึกติดตามไปทุกหน้า เหมือนคลื่นที่ไม่อาจหยุดยั้งได้… มันคือการเดินทางที่ทั้งโดดเดี่ยวและมหัศจรรย์ การเดินทางแห่งการผูกมิตรกับอารมณ์ความรู้สึกของหัวใจนับพันดวงที่ฟังอย่างเงียบๆ

ผู้ฟังนั่งฟังอยู่ในความมืด แต่ผู้เล่าเรื่องต้องส่องสว่างโลกแห่งจินตนาการทั้งหมด เสียงที่ก้องกังวานในยามค่ำคืนไม่ใช่เพียงแค่เสียง แต่เป็นความอบอุ่น มิตรภาพ มือที่คอยปลอบโยนสำหรับผู้ที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ในช่วงเวลาที่เงียบสงบนั้น พิธีกรรายการ "เรื่องเล่ายามค่ำคืน" ต้องมีความเห็นอกเห็นใจและเข้าใจผู้อื่น เป็นสายใยที่เชื่อมโยงหัวใจเข้าด้วยกัน

หลายคนบอกว่าการเป็นผู้จัดรายการวิทยุนั้นแค่มีเสียงก็พอแล้ว แต่สำหรับรายการ "Late Night Stories" เสียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ คุณต้องมีอารมณ์ คุณต้องรู้วิธีที่จะร้องไห้ผ่านน้ำเสียง รู้วิธีที่จะหัวเราะผ่านลมหายใจ คุณต้องรู้วิธีที่จะเปลี่ยนหัวใจของคุณให้เป็นการเชื่อมต่อ ถ่ายทอดอารมณ์จากหน้าหนังสือไปยังหูของผู้ฟัง และตรงไปยังหัวใจของผู้ฟัง ในฐานะผู้จัดรายการ "Late Night Stories" ฉันตัดสินใจแล้วว่ามันไม่ใช่แค่การอ่านเรื่องราวออกมาดัง ๆ หรือเป็นเพียงผู้ประกาศข่าวที่นำเสนอเนื้อหา มันต้องเป็นการเดินทางที่เต็มไปด้วยอารมณ์ – การเปลี่ยนแปลงที่เงียบงันแต่ทรงพลัง ในฐานะผู้จัดรายการในช่วงเวลาดึก คุณไม่ได้อ่านด้วยสายตา คุณไม่ได้พูดด้วยปาก แต่คุณเล่าเรื่องราวด้วยหัวใจทั้งหมดของคุณ

ผู้ฟังหลายคนแสดงความคิดเห็นว่า "การเล่าเรื่องของคุณน่าทึ่งมาก เหมือนได้หวนรำลึกถึงวัยเยาว์ ฉันเห็นตัวเองอยู่ในนั้น" บางคนก็บอกว่า "ฉันนอนไม่หลับถ้าไม่ได้ฟังเสียงของหงจางเล่า 'นิทานก่อนนอน' ทุกคืน" สำหรับฉันแล้ว ความคิดเห็นเหล่านี้คือรางวัลอันล้ำค่าที่สุดสำหรับการเดินทาง 25 ปีโดยปราศจากเวทีหรือแสงไฟ แต่เปี่ยมล้นไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก

ถ้ามีใครถามผมว่า “คุณเคยรู้สึกเหงาบ้างไหม เวลาที่นั่งอยู่คนเดียวในห้องอัดเสียง เผชิญหน้ากับไมโครโฟนเย็นๆ พูดกับความว่างเปล่าที่มองไม่เห็น?” ผมจะยิ้มแล้วตอบว่า “ไม่เลย เพราะผมรู้สึกเสมอว่ามีใครบางคนอยู่ที่ไหนสักแห่ง กำลังฟังผมอยู่ ในความเงียบสงบยามค่ำคืน เพราะผมรู้ว่าที่ไหนสักแห่งในความมืดมิด มีใครบางคนนอนนิ่งๆ ดวงตาจ้องมองเพดาน หัวใจของพวกเขากำลังรอคอยเรื่องราวที่จะปลอบประโลมพวกเขาอย่างเงียบๆ มีผู้คนที่เพิ่งผ่านวันที่ยาวนานและเหน็ดเหนื่อย ต้องการเสียงที่จะเข้าใจ ต้องการความสงบสุขเล็กๆ น้อยๆ บางทีพวกเขาอาจกำลังร้องไห้ บางทีพวกเขาอาจกำลังหัวเราะ แต่ในขณะนั้น พวกเขากับผม – แม้ว่าเราจะไม่เคยพบกัน – ก็เชื่อมต่อกันผ่านภาษาที่มองไม่เห็น: ภาษาแห่งอารมณ์”

เงียบสงบแต่ลึกซึ้ง โดดเดี่ยวแต่สวยงาม นั่นคือสิ่งที่ผู้ฟังจะรู้สึกเมื่อได้ฟัง "เรื่องเล่ายามค่ำคืน" สำหรับฉัน ในฐานะผู้ดำเนินรายการ "เรื่องเล่ายามค่ำคืน" ฉันขอปฏิญาณว่าจะเป็นมิตรกับไมโครโฟน เป็นมิตรกับค่ำคืน และเป็น "เพื่อนแท้" ให้กับผู้ฟัง เพราะการเป็นผู้ดำเนินรายการ "เรื่องเล่ายามค่ำคืน" ไม่ใช่แค่การเล่าเรื่อง แต่เป็นการใช้ชีวิตอยู่กับเรื่องราวเหล่านั้น ไม่ใช่แค่การอ่าน แต่เป็นการแบ่งปัน ไม่ใช่แค่การถูกได้ยิน แต่เป็นการรู้สึก และในทุกๆ ลมหายใจ ทุกๆ ความเงียบ ทุกๆ เครื่องหมายวรรคตอน... ฉันหวังเพียงว่าฉันจะสามารถนำสิ่งเล็กๆ แต่ล้ำค่ามาให้ได้: การนอนหลับอย่างสงบ ความเศร้าที่ลดลง ความทรงจำที่สวยงามที่ถูกปลุกขึ้นมา หรือเพียงแค่ความรู้สึก... ว่ามีคนรับฟัง เพื่อที่ฉันจะได้เชื่อมั่นในความอ่อนโยนของโลกใบนี้ต่อไป

ที่มา: https://baobinhphuoc.com.vn/news/548/173187/mc-ke-chuyen-trong-bong-toi