กลิ่นหอมของแพนเค้กเวียดนามฝีมือแม่

[โฆษณา_1]

เดือนพฤษภาคมนำมาซึ่งฝนที่ตกไม่หยุด ในคืนฝนตกที่ยาวนานและอึมครึม ฉันนอนเอามือแตะหน้าผาก และฟังความทรงจำมากมายที่หลั่งไหลกลับมา

ในสมัยก่อน ตอนที่แม่ของฉันยังมีชีวิตอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเทศกาลเรือมังกรในเดือนพฤษภาคม ครอบครัวของเราทุกคนจะมารวมตัวกันรอบกองไฟที่กำลังลุกไหม้อย่างอ่อนโยง รอคอยแพนเค้กที่แม่ของฉันจะทำอย่างใจจดใจจ่อ แพนเค้กเหล่านี้ทำจากแป้งข้าวเจ้าที่แม่ของฉันแช่น้ำและบดเองตลอดทั้งคืน ไส้เป็นเนื้อตะกวดสับที่ฉันและพี่น้องช่วยกันขุดมาจากทุ่งนา ปรุงรส และผสมลงในแป้ง ฝนทำให้ไฟอุ่นขึ้น และแพนเค้กก็ร้อนและหอมกรุ่น ทันทีที่แม่ทำเสร็จ พวกเราก็กินกันหมด แม่มองดูลูกๆ กินพลางเช็ดเหงื่อและยิ้มพลางพูดว่า "แพนเค้กอร่อยที่สุดตอนร้อนๆ นะ ถ้าเย็นแล้วไม่อร่อยเลย" แต่แม่เองก็ไม่ได้กินสักชิ้น เธอนั่งอยู่ตรงนั้นตักแป้งและทำแพนเค้กให้พวกเรากิน หลังจากที่พวกเราอ้อนวอนอยู่นาน แม่ก็หยิบขอบแพนเค้กที่ไหม้เล็กน้อยขึ้นมา เลียริมฝีปาก และพยักหน้า "อร่อย! กินให้เต็มที่เลย เดี๋ยวแม่กินทีหลัง" ในขณะนั้น ฉันเห็นแม่ของฉันดูมีความสุขอย่างเหลือเชื่อ ใบหน้าของเธอดูเปล่งปลั่งในแสงไฟ และมีรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจอยู่บนริมฝีปากเสมอ

ในบ้านเกิดของฉัน แทบทุกบ้านจะมีกระทะสำหรับทำขนมปังเวียดนาม (บั๋นเซียว) และใครที่ฐานะดีก็จะมีโรงสีหินสำหรับบดแป้งด้วย ในช่วงฤดูฝน โดยเฉพาะช่วงเทศกาลแข่งเรือมังกร ทั้งละแวกบ้านจะแข่งขันกันแช่ข้าว บดแป้ง ขุดหาจิ้งจก และจับกุ้งเพื่อทำบั๋นเซียว เด็กๆ และหลานๆ จะมารวมตัวกันทุกบ้าน เสียงแตกของไฟ เสียงทอดขนมปังในกระทะ พร้อมกับเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยอย่างสนุกสนาน ทำให้หมู่บ้านมีความสุขยิ่งขึ้น

ตอนนี้ หลังจากฤดูฝนในเดือนพฤษภาคมและกรกฎาคมผ่านไปหลายต่อหลายครั้ง และเทศกาลแข่งเรือมังกรก็ผ่านพ้นไปมากมาย บ้านหลังเก่าก็ยังคงอยู่ ครัวเก่าก็ยังคงอยู่ แต่แม่จากไปแล้ว! แพนเค้กที่ฉันรอให้แม่พูดว่า "เดี๋ยวค่อยกิน" ก็เย็นชืดไปตามกาลเวลา แม่! ฉันคิดถึงกลิ่นแพนเค้กของแม่ในสมัยก่อนเหลือเกิน!

[โฆษณา_2]
แหล่งที่มา