
หนังสือ *บันทึกแห่งความว่างเปล่า*
นวนิยายเรื่อง *บันทึกแห่งความว่างเปล่า* เริ่มต้นด้วยคำโกหกและจบลงด้วยเรื่องเซอร์ไพรส์ที่เกินความคาดหมายของผู้อ่าน ทั้งหมดนี้ถ่ายทอดออกมาด้วยสไตล์การเขียนที่เบา สบาย ๆ แต่ก็จริงใจ
เรื่องวุ่นวายในถ้วยสกปรก
ในขณะที่สังคมพยายามอย่างยิ่งที่จะสร้างสภาพแวดล้อมที่เท่าเทียมกันมากขึ้นเรื่อยๆ มันก็ผลักดันให้ผู้หญิงตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กผู้หญิงที่ต้องเผชิญกับทั้งแรงกดดันจากส่วนรวมที่มองไม่เห็น และแรงกดดันส่วนตัวที่พวกเธอสร้างขึ้นเอง
พวกเธอต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเธอสามารถทำงานทุกอย่างที่แต่เดิมเป็นงานของผู้ชายได้อย่างมีประสิทธิภาพและคุณภาพเทียบเท่ากัน พร้อมทั้งแสดงให้เห็นถึง "คุณสมบัติความเป็นหญิง" ในด้านที่ต้องใช้ทักษะและความขยันหมั่นเพียร
นอกจากนี้ พวกเธอยังต้องแบกรับ "ความรับผิดชอบ" ที่เรียกอย่างสุภาพว่า "หน้าที่" ในขณะที่ต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงทางสรีรวิทยาและจิตใจระหว่างตั้งครรภ์ รวมถึงช่วงเวลาที่อาจเป็นอันตรายระหว่างการคลอดบุตรด้วย
ตัวละคร หลักของ "บันทึกแห่งความว่างเปล่า" คือ ชิบาตะ หญิงสาววัย 34 ปี เธอต้องทำงานสองงาน บ่อยครั้งที่ต้องเลิกงานดึกดื่นและรับประทานอาหารเย็นแบบรีบร้อน
ชิบาตะเป็นโสดและมีเพื่อนน้อย เธอเป็นพนักงานหญิงเพียงคนเดียวในแผนก จึงมักได้รับมอบหมายงานที่ไม่สำคัญ เช่น การทำความสะอาดแก้วที่สกปรกหลังการประชุมทุกครั้ง
ถ้วยสกปรกที่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่นั้นเป็นเหมือนหยดสุดท้ายในแก้วที่ล้นทะลักของชิบาตะ บรรดาผู้ชายในออฟฟิศไม่รู้ตัวเลยว่าถ้วยสกปรกที่พวกเขาทิ้งไว้ให้คนอื่นล้างนั้นค่อยๆ สะสมขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเมฆพายุ
“ฉันทำไม่ได้หรอกค่ะ” ชิบาตะกล่าว นี่อาจเป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานของเธอที่ชิบาตะกล้าปฏิเสธเพื่อนร่วมงาน “ฉันกำลังท้องอยู่ กลิ่นกาแฟ...ทำให้ฉันคลื่นไส้ กลิ่นบุหรี่ก็เหมือนกัน...แล้วที่นี่ห้ามสูบบุหรี่ไม่ใช่เหรอคะ?” เด็กสาวจอมซนคนนี้เกิดมาในลักษณะนี้เอง
ความเหงาของมนุษย์ยุคใหม่
ในญี่ปุ่น สตรีมีครรภ์จะได้รับสมุดบันทึกที่เรียกว่า "โบชิ เทโช" ซึ่งหมายถึง "บันทึกการตั้งครรภ์" จากกระทรวงสาธารณสุข แรงงาน และสวัสดิการ ของญี่ปุ่น เอมิ ยางิ ได้เขียนผลงานเรื่อง *คุชิน เทโช* (บันทึกว่างเปล่า ) โดยอิงจากสมุดบันทึกเล่มนี้ บทต่างๆ ในผลงานชิ้นนี้แบ่งออกเป็นสัปดาห์ (ตั้งแต่สัปดาห์ที่ 5 ถึงสัปดาห์ที่ 40) ซึ่งสอดคล้องกับการเติบโตของทารกที่ว่างเปล่าภายในร่างกายของชิบาตะอย่างใกล้ชิด
คำโกหกที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวและแก้ไขไม่ได้ ผลักดันให้หญิงสาวคนนี้ออกเดินทางอันแปลกประหลาด ซึ่งทั้งลึกลับ ตลกขบขัน และแฝงไปด้วยความขมขื่น

เอมิ ยางิ เกิดในปี 1988 ที่โตเกียว ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการนิตยสารสำหรับผู้หญิง นวนิยายเรื่องแรกของเธอคือ *บันทึกแห่งความว่างเปล่า* (แปลโดย เอมิ ยางิ ตีพิมพ์โดย NXB Trẻ ในปี 2026)
เป็นเพราะเด็กหญิงตัวเล็กๆ จอมซนที่ไม่มีอยู่จริงนั่นเอง ที่ทำให้ชิบาตะเริ่มได้รับความสนใจและการดูแลเป็นพิเศษ ซึ่งเป็นความเอาใจใส่ที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน แต่แล้วเมื่อทุกอย่างดูเหมือนจะดีขึ้น โศกนาฏกรรมที่ซ่อนเร้นก็เริ่มปรากฏขึ้น การดำรงอยู่ของผู้หญิงที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งถูกกำหนดโดยบางสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง
ทารกเทียมนั้นเป็นความว่างเปล่าอันหนักอึ้ง มันทำให้เรื่องตลกนี้แฝงไปด้วยความโศกเศร้า มันทำให้หนังสือเล่มบางๆ เล่มนี้คมกริบราวกับมีดที่กรีดลงไปในความเป็นจริง และจากบาดแผลนั้น อารมณ์ที่ถูกฝังไว้มากมายก็พรั่งพรูออกมา
เรื่องการแกล้งท้องไม่ใช่เรื่องใหม่ในวรรณกรรมและศิลปะ เอมิ ยางิเองก็ไม่ได้พยายามใช้องค์ประกอบแปลกประหลาดมากเกินไปอย่างที่ผู้อ่านมักพบเจอในวรรณกรรมญี่ปุ่นร่วมสมัยหลายเรื่อง
ด้วยการติดตามการเดินทางของแม่ที่ไม่เต็มใจ และสังเกตความพยายามของเธอในการยืดเวลาและปกปิดคำโกหก ผู้เขียนจึงแสดงให้เห็นถึงความโดดเดี่ยวของมนุษย์ยุคใหม่ เมื่อสังคมพัฒนาขึ้น ผู้คนกลับพบว่าตนเองหลงทางมากขึ้นท่ามกลางความสะดวกสบายที่อารยธรรมสร้างขึ้น
รูปแบบครอบครัวแบบดั้งเดิมกำลังพังทลายลง ก่อให้เกิดครอบครัวรูปแบบใหม่ๆ ผู้คนอาจทำงานร่วมกันเกือบทั้งวัน บริษัทกลายเป็น "บ้านหลังที่สอง" แต่เป็นบ้านที่ขาดความอบอุ่นจากความรักความผูกพันในครอบครัว
จากการแสร้งทำเป็นว่าท้อง ชิบาตะพยายามใช้ชีวิตเหมือนคนท้อง เธอใช้เวลาดูแลตัวเอง ซึ่งก็คือการดูแลลูกน้อยที่ "ไม่มีอยู่จริง" ในครรภ์ของเธอ ลูกน้อยคนนั้นคือตัวตนเล็กๆ ที่โดดเดี่ยวของเธอในโลก ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นแสงแห่งความหวัง เป็นหนทางที่จะช่วยให้เธอยืนหยัดอยู่ได้ เป็นการเชื่อมโยงเธอกับความเป็นจริงของชีวิต ลูกน้อยคนนั้นก็ต้องการการเลี้ยงดูและความอบอุ่นเช่นกัน เหมือนกับมนุษย์ทุกคน ไม่ว่าจะเป็นเพศใดก็ตาม ที่ต้องการความปลอบโยนแม้ในยามที่เราคิดว่าเราใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแล้ว
ที่มา: https://tuoitre.vn/nuoi-mot-em-be-hu-khong-100260628112213895.htm









