ซิว ถู - "เสียงอันเป็นอมตะ"

(GLO) - ผู้ประกาศวิทยุมีส่วนช่วยสร้างความลึกซึ้งทางอารมณ์ให้กับผู้ฟัง เสียงบางเสียงได้กลายเป็นความทรงจำอันล้ำค่าในใจของผู้ฟังมานานหลายปี หนึ่งในนั้นคือ ซิ่ว ตู ผู้แปลและผู้ประกาศภาษาบาห์นาร์ประจำหนังสือพิมพ์เกียลาย ซึ่งได้รับการยกย่องว่าเป็น "เสียงอมตะ"

สืบทอดประเพณีของครอบครัว

หลายคนมักคิดว่าการเป็นนักแปลหรือผู้ประกาศข่าวภาษาชนเผ่าเป็นงานง่ายๆ แค่เพียงอ่านสิ่งที่เขียนไว้แล้ว แต่สำหรับซิว ตู (ชื่อเต็ม ซิว เลอ ตู) รายงานข่าวแต่ละฉบับเปรียบเสมือน "ลูกทางจิตวิญญาณ" ที่ต้องได้รับการดูแลเอาใจใส่ด้วยอารมณ์ ความรับผิดชอบ และเหนือสิ่งอื่นใด คือด้วยความเคารพในภาษาชนเผ่าของตนเอง

ซิ่ว ถู ผู้ประกาศข่าวที่พูดภาษาบาห์นาร์ ภาพ: ML

ซิ่ว ถู เล่าว่า: พ่อแม่ของเธอเป็นนักแปลภาษาบาห์นาร์ให้กับ สถานีวิทยุเสียงแห่งเวียดนาม ในวัยเด็ก เธอมักจะไปกับพวกท่านที่ทำงาน เสียงต่างๆ อุปกรณ์บันทึกเสียง เทปเก่า ไมโครโฟน และความพิถีพิถันในการแปลแต่ละครั้งของพ่อแม่ค่อยๆ ซึมซับเข้าไปในตัวเธอ ความรักในภาษาแม่และงานที่เงียบสงบของพวกท่านค่อยๆ เบ่งบาน และเป็นแรงบันดาลใจให้เธอเดินตามรอยเท้าพ่อแม่

ก่อนการแยกจังหวัด เกียลาย และจังหวัดกอนตูม เธอเป็นผู้ประกาศและนักแปลภาษาบาห์นาร์ประจำสถานีวิทยุและโทรทัศน์ประจำจังหวัด ในปี 1991 เมื่อจังหวัดถูกแบ่งแยกและมีการจัดตั้งสถานีวิทยุและโทรทัศน์ประจำจังหวัดเกียลายขึ้น เธอเป็นหนึ่งในผู้ร่วมงานในส่วนภาษาของชนเผ่า เคียงข้างนักข่าวเช่น เลอ คิม ตวง, ดินห์ ถิ กิป และดินห์ เถียว...

ในสมัยนั้น สิ่งอำนวยความสะดวกมีจำกัด อุปกรณ์บันทึกเสียงล้าสมัย และรายการวิทยุแต่ละวันมีเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น แต่สำหรับซิ่วถู ความละเอียดรอบคอบ ความเอาใจใส่ และความทุ่มเทไม่เคยขาดหายไป แม้ว่าเธอจะมีอายุเพียงยี่สิบต้นๆ แต่เธอก็ได้พัฒนาจรรยาบรรณในการทำงานที่รอบคอบและจริงจังด้วยคำแนะนำจากรุ่นพี่ของเธอ

จากเดิมที่มีเวลาออกอากาศทางโทรทัศน์เพียง 15 นาที และทางวิทยุ 30 นาทีต่อวัน ปัจจุบันภาษาบาห์นาร์มีเวลาออกอากาศทางโทรทัศน์ 30 นาที ทางวิทยุ 30 นาที และข่าวภาคค่ำทางโทรทัศน์ 15 นาที ตลอดการพัฒนาเหล่านี้ ซิ่วทูเป็น "นักรบผู้เงียบงัน" คอยช่วยเหลือโครงการของกลุ่มชาติพันธุ์ให้คงเอกลักษณ์เอาไว้เสมอมา

เธอเล่าว่า "การอ่านรายงานข่าวในภาษาของชนชาติหนึ่ง ไม่ใช่แค่เรื่องการออกเสียงเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวกับการถ่ายทอดอารมณ์และจิตวิญญาณของภาษาด้วย" นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม แม้จะอ่านข่าวมานานกว่า 30 ปีแล้ว เสียงของเธอก็ยังคงเปี่ยมไปด้วยอารมณ์เสมอ แม้เวลาจะทำให้ผมของเธอหงอก แต่เสียงของเธอยังคงมั่นคง ชัดเจน อบอุ่น และเต็มเปี่ยมไปด้วยความก้องกังวาน เหมือนลมหายใจของภูเขาและป่าไม้ ทำให้ผู้ฟังเข้าใจและรู้สึกได้ง่าย

“Kơ kuh kon pơ lei păng đe bôl! Krao apơi kon pơ lei păng đe bôl mơng tơ drong roi tơ bôh nơr Bahnar đơng Anih pơih rơ jeo-pơ dah rup Gia Lai” (สวัสดีทุกคน! โปรดฟัง ไปยังรายการวิทยุภาษา Bahnar ของสถานีวิทยุและโทรทัศน์ Gia Lai) คำทักทายที่คุ้นเคยจากเธอในแต่ละรายการได้สร้างความประทับใจไม่รู้ลืมให้กับผู้คนจำนวนมากใน Gia Lai

บุคคลเบื้องหลังผลงานคุณภาพสูง

หากได้ยินเพียงเสียงผู้ประกาศข่าวซิวถูทางคลื่นวิทยุ หลายคนอาจไม่รู้ว่าเธอมีส่วนสำคัญอย่างยิ่งต่อความสำเร็จของผลงานข่าวมากมายที่ผลิตโดยนักข่าวจากจังหวัดจาลายและสื่ออื่นๆ ผลงานเหล่านั้นบางส่วนได้รับรางวัลสูงในเทศกาลโทรทัศน์ระดับชาติและรางวัลอื่นๆ เช่น รางวัลนักข่าวแห่งชาติ รางวัลค้อนและเคียวทองคำ และรางวัลเดียนฮ่อง

ฉันเคยร่วมงานกับเธอในผลงานที่ส่งเข้าประกวดหลายชิ้น รวมถึงรายการวิทยุที่ได้รับรางวัลค้อนและเคียวทองคำในปี 2021 และรายการโทรทัศน์ที่ได้รับรางวัลสื่อมวลชนแห่งชาติเกี่ยวกับ รัฐสภา และสภาประชาชนในปี 2024 พูดตามตรง ฉันต้องขอบคุณเธอมาก เสียงของเธอทำให้คำพูดที่ฉันเขียนดังก้องอยู่ในใจผู้ฟังได้นานขึ้น ซึ่งมีส่วนช่วยให้ข้อความนั้นสื่อความหมายได้ดีและทำให้ผลงานประสบความสำเร็จ

แปลโดย PTV Siu Le Thu. ภาพ: Minh Ly

เมื่อฉันถามเธอว่า "อะไรคือสิ่งที่น่าพึงพอใจและน่าประทับใจที่สุดในอาชีพของคุณ คุณรักษาระดับคุณภาพที่สม่ำเสมอเช่นนี้ได้อย่างไร" เธอยิ้มและกล่าวว่า "ทุกครั้งที่ฉันได้รับงานชิ้นหนึ่ง ฉันจะศึกษาอย่างละเอียดถี่ถ้วน คุณต้องเข้าใจและรู้สึกถึงมันเพื่อที่จะอ่านงานแต่ละประเภทได้อย่างถูกต้องและดี ถ้าคุณอ่านโดยปราศจากความรู้สึก ผู้ฟังจะจำอะไรไม่ได้เลย"

คำตอบที่เรียบง่าย แต่กลับสะท้อนปรัชญาการทำงานของเธอได้อย่างครบถ้วน ปีนี้เธอเกษียณแล้ว แต่ฉันรู้ว่าเธอจะไม่ละทิ้งวงการวิทยุและโทรทัศน์ไปโดยสิ้นเชิง เธอจะยังคงเป็นที่ปรึกษาให้กับคนรุ่นใหม่ เป็นเสียงที่เปี่ยมด้วยวุฒิภาวะให้เรียนรู้ และเป็นตัวอย่างของความเพียรพยายาม ความอ่อนน้อมถ่อมตน และความทุ่มเท

ที่มา: https://baogialai.com.vn/siu-thu-giong-doc-khong-tuoi-post327753.html