ร้านเบเกอรี่และจดหมาย

กลิ่นหอมของแป้งอบผสมกับอบเชยจากเตาอบยังคงอบอวลอยู่ในอากาศยามบ่ายที่กำลังจะลับขอบฟ้า ฮูยืนอยู่หน้าประตูไม้ทาสีน้ำตาลที่มีป้ายเขียนว่า "ร้านขนมไหว้พระจันทร์บิชง็อก" เธอนึกได้ว่าเมื่อสี่ปีก่อน เหงียนเป็นคนทาสีป้ายนี้เอง พร้อมกับพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ดูสิ ปีนี้เทศกาลไหว้พระจันทร์ของเราจะสวยงามที่สุดเท่าที่เคยมีมา"

สี่ปี สี่คืนที่แสงจันทร์ส่องสว่าง และเธอยังไม่เคยกลับมาที่นี่เลยสักครั้ง ในช่วงเวลาที่เธออยู่ในเมืองไกลโพ้น เธอคิดว่าเวลาจะช่วยเยียวยาความเจ็บปวด แต่ทุกๆ เทศกาลไหว้พระจันทร์ กลิ่นขนมไหว้พระจันทร์จากร้านค้าตามท้องถนนก็ทำให้หัวใจเธอเจ็บปวด วันนี้ ขณะที่เธอก้าวลงจากรถประจำทางคันสุดท้าย และกลิ่นหอมคุ้นเคยจากตรอกเล็กๆ แห่งนี้ลอยกลับมา เธอก็เข้าใจว่าความทรงจำบางอย่างนั้นไม่อาจลืมเลือนได้

จากข้างในมีเสียงหึ่งๆ ของเครื่องผสมแป้งดังเป็นระยะๆ สลับกับเสียงไอเบาๆ เธอรู้ว่านั่นคือป้าหง็อกกำลังเตรียมขนมเค้กชุดสำหรับบ่ายนี้ มือที่ผอมบางและอ่อนแรงของป้าหง็อกจะยังมีเรี่ยวแรงพอที่จะนวดแป้งและรีดแป้งแต่ละชั้นได้หรือไม่ เธอจำได้ถึงเช้าตรู่เหล่านั้นที่เหงียนจะตื่นนอนตั้งแต่ตีห้าเพื่อช่วยแม่เตรียมส่วนผสม ดวงตาของเขามุ่งมั่นตั้งใจขณะที่เขาปั้นไส้ถั่วเขียวและเนื้อสัตว์หอมๆ แต่ละชิ้น

ประตูไม้บานคุ้นเคยเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด ป้าหง็อกก้าวออกมา ผมของเธอดูหงอกกว่าเดิมมาก หลังงออย่างเห็นได้ชัด แต่ดวงตาของเธอยังคงเปล่งประกายเมื่อเห็น ฮิว น้ำตาเอ่อล้น แต่เธอกลั้นไว้ “ฮิว เธอมาแล้วเหรอ?” เสียงของเธอสั่นเครือ “ฉันรอเธอมานานแล้ว”

พื้นที่ภายในยังคงเหมือนเดิม เพียงแต่ชั้นวางของว่างเปล่าลง และมีแม่พิมพ์เค้กน้อยลง โต๊ะมุมที่เหงียนเคยนั่งออกแบบลวดลายเค้ก ตอนนี้เหลือเพียงเก้าอี้ตัวเล็กๆ วางชิดผนัง โดยมีสมุดบันทึกเล่มหนาตั้งอยู่บนเก้าอี้ ฮูว์จำได้ทันทีว่าเป็นสมุดบันทึกสูตรอาหารที่เหงียนเขียนด้วยลายมือทีละบรรทัด ตั้งแต่สมัยที่เขาเริ่มเรียนรู้การทำเค้กใหม่ๆ

“ป้ายังทำขนมโดยใช้สูตรของเหงียนอยู่เลยค่ะ” ป้าหง็อกพูดเสียงสั่นเล็กน้อยขณะยื่นสมุดให้เว ลายมือที่ชัดเจนของเหงียนปรากฏขึ้นต่อหน้าเว: “ขนมข้าวเหนียวไส้ถั่วเขียว อัตราส่วนแป้งข้าวเหนียวต่อน้ำตาลกรวด 5:2 อย่าลืมใส่น้ำมันเล็กน้อยเพื่อให้ขนมนุ่ม เวชอบขนมนุ่มๆ มากกว่าเหนียวๆ”... แต่ละคำเหมือนเสียงกระซิบจากอดีต ทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวด

“ตอนนี้ฉันแก่แล้ว สายตาเริ่มพร่ามัว มือสั่น แต่ทุกครั้งที่ฤดูกาลนี้เวียนมา ฉันก็คิดถึงเธอเสมอ ฉันจำได้ทุกครั้งที่เหงียนพูดถึงเธอ” บ่ายคล้อยลง พวกเขานั่งด้วยกัน ฟังเสียงเตาอบที่ดังเป็นจังหวะ กลิ่นหอมของขนมเค้กอบลอยออกมาจากเตา ผสมผสานกับแสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กๆ ฮูมองออกไปที่สวนหลังบ้าน ที่ซึ่งกระถางดอกไม้หอมหมื่นลี้ที่เหงียนปลูกไว้ยังคงตั้งอยู่ ดอกเล็กๆ ของมันบานสะพรั่งเต็มที่ ป้าง็อกกระซิบว่า “ทุกๆ เทศกาลไหว้พระจันทร์ ฉันไม่ได้ทำขนมเพื่อหวังผลกำไร ฉันทำเพราะฉันคิดถึงเหงียน”

เย็นวันนั้น ป้าหง็อกพาเวเข้าไปในห้องเล็กๆ ด้านหลังร้าน ซึ่งเป็นที่ที่เหงียนมักจะงีบหลับช่วงบ่ายในวันที่ยุ่งๆ ห้องนั้นเหมือนเดิมทุกอย่าง มีเตียง ตู้เสื้อผ้าเล็กๆ และกล่องไม้บนโต๊ะ เวอยู่คนเดียวในห้อง เธอเปิดกล่องออก ข้างในมีบันทึก ภาพร่างบรรจุภัณฑ์เค้ก และที่ก้นกล่องคือจดหมายที่ยังไม่ได้ส่ง ถ้อยคำที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอภายใต้แสงไฟ:

"เมืองเว้ที่รัก ฉันเขียนข้อความนี้ในยามดึก หลังจากเพิ่งทำขนมไหว้พระจันทร์ชุดทดลองสำหรับเทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนี้เสร็จ ฉันอยากบอกคุณมานานแล้วว่าฉันอยากขยายกิจการเบเกอรี่นี้ ไม่ใช่แค่ขายขนมไหว้พระจันทร์ แต่ยังอยากสอนคนอื่นทำขนมไหว้พระจันทร์ด้วย เพื่อไม่ให้สูตรลับของครอบครัวเราสูญหายไป ฉันฝันถึงพื้นที่เล็กๆ ที่คุณสามารถจัดแสดงภาพวาดของคุณ ที่ซึ่งเราสามารถแบ่งปันความรักของเราผ่านขนมไหว้พระจันทร์แต่ละชิ้น..."

คำพูดสุดท้ายทำให้เหงียนร้องไห้โฮออกมา “ที่รัก ฉันเชื่อว่าความรักก็เหมือนการทำขนม มันต้องใช้เวลา ความอดทน กว่าขนมจะอบสุกทั่วถึง หอมอร่อย ฉันอยากใช้ชีวิตทั้งชีวิตรักคุณ” นอกหน้าต่าง พระจันทร์เต็มดวงส่องแสงสว่างไสว เว้นั่งอยู่ที่นั่นจนดึกดื่น ฟังเสียงไก่ขันจากบ้านข้างๆ และเสียงมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านตรอกเล็กๆ เป็นครั้งคราว

***

เช้าตรู่ เสียงเครื่องผสมแป้งดังมาจากชั้นล่าง ฮิวตื่นขึ้นมาด้วยกลิ่นขนมเค้กอบ กลิ่นที่คุ้นเคยซึ่งนำความสงบสุขที่อธิบายไม่ได้มาให้เธอ ป้าหง็อกกำลังยืนอยู่ข้างเตาคนไส้ถั่วเขียว ผมของเธอถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย และมือของเธอยังคงคล่องแคล่วแม้จะสั่นเทาด้วยวัยก็ตาม

ฮิวว์ยืนอยู่ข้างป้าของเธอ เฝ้ามองทุกย่างก้าวที่คุ้นเคย ถั่วเขียวต้มเดือดปุดๆ ฟองขึ้น และกลิ่นหอมของใบเตยอบอวลไปทั่วอากาศยามเช้า “ป้าคะ หนูขออยู่ตรงนี้ได้ไหมคะ” ป้าหง็อกหันมามองฮิวว์เต็มตัว “จริงเหรอ” “ค่ะป้า หนูอยากทำขนมกับป้า เพื่อสานต่อสิ่งที่เหงียนทำไม่เสร็จค่ะ…”

ภายนอก แสงแดดอ่อนๆ ของต้นฤดูใบไม้ร่วงส่องลอดต้นกล้วยเข้ามา ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงน้ำเดือดและกลิ่นหอมของขนมเค้กอบเท่านั้นที่อบอวลอยู่ในอากาศ

***

ในเทศกาลไหว้พระจันทร์ปีนั้น ร้านเบเกอรี่เล็กๆ แห่งนั้นคึกคักไปด้วยกิจกรรมต่างๆ ฮิวอยู่ที่นั่น ตื่นแต่เช้าทุกวันกับป้าง็อกเพื่อเตรียมส่วนผสม ในช่วงบ่าย ฮิวนั่งอยู่ที่โต๊ะซึ่งปกติแล้วเหงียนจะใช้สำหรับออกแบบบรรจุภัณฑ์ขนม เธอเปิดสมุดบันทึกอีกครั้ง อ่านทุกบรรทัดที่เขาเขียนทิ้งไว้ มีสูตรอาหารที่เขายังไม่เคยลองทำ มีไอเดียที่เขาจดไว้เท่านั้น เช่น "ขนมไหว้พระจันทร์ไส้ทุเรียน - ทดลองอัตราส่วนของทุเรียนและถั่วเขียว" "สอนทำขนมสำหรับเด็ก เดือนละครั้ง"...

ในคืนก่อนวันไหว้พระจันทร์ เว้นั่งอยู่คนเดียวในร้านเบเกอรี่ที่เงียบสงบ กล่องขนมไหว้พระจันทร์ที่บรรจุอย่างประณีตวางเรียงเป็นแถวบนชั้นวาง แม้จะมีไม่มากเท่าปีก่อนๆ แต่ขนมไหว้พระจันทร์ทุกชิ้นทำด้วยความรัก เธอหยิบจดหมายของเหงียนออกมาวางไว้บนโต๊ะใต้แสงสีเหลืองอบอุ่น

เธอหยิบปากกาขึ้นมาเขียนต่อว่า "เหงียน ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว รักแท้ไม่มีวันสิ้นสุด มันแค่เปลี่ยนรูปแบบไปเท่านั้น ฉันจะอยู่ที่นี่ ฉันจะสานต่อสิ่งที่เธอทำไม่เสร็จ ร้านเบเกอรี่เล็กๆ แห่งนี้จะเป็นสถานที่ที่เก็บรักษาความรักของเราและทุกความฝันที่เธอเคยใฝ่ฝันไว้ตลอดไป"

ภายนอก ดวงจันทร์เต็มดวงลอยอยู่เหนือหลังคาที่ปกคลุมด้วยมอส กลิ่นหอมของขนมอบสดใหม่ยังคงอบอวลอยู่ในยามค่ำคืน ผสมผสานกับกลิ่นของดอกหอมหมื่นลี้ในสวน และเว้ก็รู้ว่า แม้ว่าเหงียนจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว ความรักของเขาที่มีต่อเธอ ต่อร้านเบเกอรี่เล็กๆ แห่งนี้ จะไม่มีวันจางหายไป

เรื่องสั้น: MAI THI TRUC

ที่มา: https://baocantho.com.vn/tiem-banh-va-nhung-la-thu-a191751.html