บทสนทนากับเดือนตุลาคม

เดือนตุลาคม เรานับเวลาเป็นเดือน แต่เวลากลับผ่านไปเร็วเหลือเกิน ก่อนที่เราจะรู้ตัว ปีก็เกือบจะจบลงแล้ว ยากที่จะเชื่อว่าสิ่งที่ดูเหมือนชีวิตที่ยาวนานนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียว เมื่อวานนี้เรายังใช้ชีวิตอย่างมีความสุข วิ่งเล่นท่ามกลางสายฝนกับเพื่อนๆ และตอนนี้เรานั่งอยู่ที่นี่ หวนรำลึกถึงอดีตด้วยความเสียใจ

คำว่า "ตุลาคม" ดังก้องอยู่ในหัวฉัน แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ไม่ได้เอ่ยออกมา เมื่อมองย้อนกลับไปในปีที่ผ่านมา ฉันตระหนักว่าฉันไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไรที่สำคัญเลย และแล้วปีก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปีแล้วปีเล่า ฤดูกาลแล้วฤดูกาลเล่า เวลาไม่เคยรอใคร นั่นเป็นเหตุผลที่ผู้คนมักหวนคิดถึงอดีตด้วยความเสียใจและความโหยหา แต่ไม่มีใครต้านทานกฎแห่งเวลาได้ ไม่ว่าเราจะชอบหรือไม่ วันเวลาก็ผ่านไป และเราย้อนเวลากลับไปไม่ได้ บางคนบอกว่า จงลืมอดีตไป ไม่ว่ามันจะสวยงามแค่ไหน และจงใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันและอนาคต หากคุณต้องการอนาคตที่ปราศจากความเสียใจเมื่อมองย้อนกลับไปในอดีต จงใช้ชีวิตให้ดีในวันนี้ พระเจ้าทรงยุติธรรม ทุกคนมีเวลา 24 ชั่วโมงต่อวันในการทำงาน รัก และสนุกสนาน...โดยไม่คำนึงถึงฐานะ อายุ หรือเพศ

เดือนตุลาคม เสียงนกร้องในสวน ส่งสัญญาณบอกถึงวันใหม่ ปลุกเร้าความรู้สึกโหยหา วันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เวลาไม่อาจหยุดได้ ทุกสิ่งในโลกนี้หมุนรอบกลางวันและกลางคืน บางสิ่งในชีวิตเปลี่ยนแปลงไม่ได้ เราต้องปรับตัว ปรับตัวหรือถูกกำจัด เพื่อที่จะก้าวขึ้น เราต้องเผชิญกับความท้าทาย เพื่อที่จะประสบความสำเร็จ เราต้องประสบกับความล้มเหลว การเอาชนะความกลัวของตัวเองเปิดประตูสู่ความสำเร็จ เราต้องเดินบนเส้นทางนั้นเพียงลำพัง ไม่มีใครช่วยเราได้นอกจากตัวเราเอง ศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดของเราคือตัวเราเอง ความกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเราคือตัวเราเอง ความแข็งแกร่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเราก็อยู่ในตัวเราเช่นกัน เราเองเป็นผู้กำหนดว่าชีวิตของเราจะเป็นอย่างไร เราจะประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว

เดือนตุลาคม ฉันสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่ซ่อนอยู่ในหมอกยามเช้าและสายลมยามค่ำคืน ฉันสะดุ้งตื่นกลางดึก แขนขาชาเพราะความหนาวเย็น นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เป็นปลายฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนก่อน ปีนี้อากาศแปรปรวนมาก แม้แต่เดือนตุลาคมก็ยังมีฝนตกติดต่อกันหลายวัน ท้องฟ้าดูเหมือนถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มสีน้ำตาล ขี้เกียจไม่ยอมตื่นขึ้นมา ปราศจากแสงแดด อากาศก็หม่นหมองและหนาวเย็น ฉันรู้สึกสงสารผู้หญิงและคุณแม่ที่ขายของอยู่ริมทางมากที่สุด ที่ต้องนั่งรอลูกค้าอย่างอดทนแม้ฝนจะตกบ้างเป็นบางครั้ง ถ้าขายของไม่ได้ พวกเธอจะหาเลี้ยงชีพได้อย่างไร ในวันที่ฝนตก ถนนก็พลุกพล่านขึ้นมาทันที ทุกคนรีบกลับบ้าน แทบจะไม่แวะซื้อผักสำหรับมื้อเย็นเลย ภาพใบหน้าเศร้าๆ ริมถนนยังคงหลอกหลอนอยู่ในใจฉัน รอยย่นลึกๆ บนหน้าผาก ท่าทางของผู้คนที่ยืนเบียดกันอย่างเศร้าสร้อย…

เดือนตุลาคม ชุดเอ๊าว๋ไดสีขาวสะอาดตาเคลื่อนผ่านไป เพื่อนสองคนกำลังคุยและหัวเราะกันอย่างมีความสุข ความทรงจำในวัยเรียนพลันหลั่งไหลกลับมา โรงเรียนเก่า ครูเก่า เพื่อนสนิท—พวกเขาอยู่ที่ไหนกันแล้ว? วันเวลาที่ต้องอ่านหนังสือสอบอย่างหนัก คืนที่นอนดึก ตาปรือ ยังคงพยายามอ่านหนังสือ สมุดเซ็นชื่อที่ประทับด้วยผีเสื้อที่ทำจากกลีบดอกฟีนิกซ์สีแดงสด… พวกเขาอยู่ที่ไหนกันแล้ว? เหลือเพียงความทรงจำ เหลือเพียงความเสียใจที่ไม่มีวันสิ้นสุด

บางทีช่วงเวลาเรียนหนังสืออาจเป็นช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดในชีวิตของเรา ช่วงเวลาแห่งความไร้เดียงสาไร้กังวล ก่อนที่ภาระของการหาเลี้ยงชีพจะหนักอึ้งลงมา ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความฝัน แม้แต่ความฝันที่ดูไกลเกินจริงและไม่น่าเชื่อ ช่วงเวลาที่เราเริ่มโหยหาใครบางคน หัวใจเต้นแรงเมื่อเห็นเขาอยู่ไกลๆ ช่วงเวลาที่เราเริ่มเขียนไดอารี่ บันทึกความคิดลับๆ ที่เราไม่สามารถบอกใครได้ โอ้ ช่วงเวลาอันล้ำค่านั้น เราจะจดจำมันไว้เสมอและไม่มีวันลืม

เดือนตุลาคม พระจันทร์เต็มดวงส่องสว่างเจิดจ้าบนท้องฟ้ายามค่ำคืน แม้จะเป็นช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์แล้วก็ตาม พระจันทร์ก็ยังคงใหญ่และกลมโต คืนนี้ไม่มีฝนตก พระจันทร์ส่องสว่างอยู่บนระเบียง ต้นลอเรลกำลังออกดอกอย่างอ่อนโยน กลิ่นหอมหวานอบอวลไปทั่ว แสงจันทร์ส่องประกายระยิบระยับบนใบไม้ในสวน ทำให้เกิดความงามลึกลับและน่าหลงใหลที่ทำให้ผู้คนจ้องมองไม่รู้จบ

มองดูดวงจันทร์ มองดูสวนยามค่ำคืนอันเงียบสงบ มองย้อนกลับไปในชีวิตของฉัน ทันใดนั้น ฉันก็ตระหนักว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ดวงจันทร์ยังคงเป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์ที่สุดของฉัน เมื่อฉันเศร้า ดวงจันทร์จะมาเยี่ยม รับฟังความรู้สึกของฉัน ปลอบโยนความเศร้า และให้กำลังใจฉันด้วยการลูบไล้เส้นผมและไหล่ของฉัน ดวงจันทร์แม้จะอยู่ไกล แต่ก็ใกล้ชิดมาก ผู้คนแม้จะอยู่ใกล้ แต่ก็ไกลมาก ดวงจันทร์แม้จะอยู่ไกล แต่ก็เข้าใจหัวใจของฉัน ผู้คนที่อยู่ใกล้ๆ ไม่สามารถรับฟังความรู้สึกภายในใจของฉันได้อย่างเต็มที่ น้ำตาไหลรินและผสมผสานกับแสงจันทร์อันอ่อนโยน สร้างเป็นของเหลวระยิบระยับดุจไข่มุก ทั้งความสุขและความเศร้าล้วนงดงามเท่าเทียมกัน ความเศร้าช่วยให้ฉันเติบโต ฉันโอบกอดทั้งความเศร้าและความสุขในชีวิต ฉันยอมรับทั้งความทุกข์และความสุข ฉันแก่ขึ้นทุกวัน ฉันแก่ขึ้นทุกวัน มีเพียงดวงจันทร์เท่านั้นที่ยังคงเยาว์วัยตลอดกาล คอยรับฟังความผันผวนของชีวิตอยู่เสมอ…

ตุลาคมเอ๋ย โปรดช้าลงหน่อย! ฉันยังไม่พร้อมสำหรับตรุษจีนเลย ยังไม่พร้อมที่จะแก่ขึ้นอีกปี ฤดูใบไม้ร่วงยังคงอ่อนโยน อากาศในฤดูใบไม้ร่วงยังคงเย็นสบาย แสงแดดในฤดูใบไม้ร่วงยังคงนุ่มนวล ดวงจันทร์ในฤดูใบไม้ร่วงยังคงกลมโต ตุลาคมเอ๋ย โปรดช้าลงหน่อย!

แหล่งที่มา