حفظ جوهره گروه قومی از طریق استانداردسازی و آموزش زبان کاتو.

تدوین یک برنامه آموزش عمومی برای زبان کاتو گامی استراتژیک برای تثبیت سیاست حزب و دولت در حفظ هویت فرهنگی قومی است. با توجه به وضعیت فعلی نرخ پایین سواد در خط قومی و چندپارگی در سیستم نوشتاری، استانداردسازی یک خط واحد و معرفی آن در مدارس، وظیفه‌ای فوری برای حفظ میراث منطقه ترونگ سون است.

دکتر تای وان تای، مدیر اداره آموزش عمومی - وزارت آموزش و پرورش، در این کنفرانس سخنرانی کرد.

زبان کاتو: سبک‌های مختلف از جایی به جای دیگر!

گروه قومی کو تو در حال حاضر بیش از ۷۴۰۰۰ نفر جمعیت دارد که عمدتاً در امتداد رشته کوه ترونگ سون در مناطق تای گیانگ، نام گیانگ و دونگ گیانگ در شهر دا نانگ و مناطق نام دونگ و آ لوئی در شهر هوئه ساکن هستند. طبق بررسی‌های میدانی، زبان کو تو به طرز چشمگیری در شکل گفتاری خود پر جنب و جوش است و ۱۰۰٪ از جمعیت هنوز از زبان مادری خود به عنوان وسیله اصلی بیان خود استفاده می‌کنند. با این حال، یک پارادوکس وجود دارد: توانایی استفاده از خط قومی در این جامعه بسیار پایین است و تنها ۴۲٪ از جمعیت باسواد و ۳۸.۷٪ باسواد هستند.

آقای بهریو لیک، دبیر سابق کمیته حزبی منطقه تای گیانگ (که قبلاً استان کوانگ نام نام داشت)، سهم قابل توجهی در حفظ و ترویج زبان کو تو داشت.

در قلب فرهنگی گروه قومی کو تو در کوانگ نام، آقای بهریو لیچ، دبیر سابق کمیته حزب منطقه تای گیانگ (که قبلاً کوانگ نام نام داشت)، بینش‌های عمیقی را در مورد فراز و نشیب‌های سیستم نوشتاری این گروه قومی به اشتراک گذاشت. او خاطرنشان کرد که خط کو تو (که اغلب خط انقلابی نامیده می‌شود) تاریخچه‌ای باشکوه دارد که به سال ۱۹۵۶ برمی‌گردد و ارتباط نزدیکی با تلاش‌ها برای گسترش دانش و هدایت مردم به پیروی از حزب در طول جنگ مقاومت دارد. با این حال، پس از سال ۱۹۷۵، این سیستم نوشتاری به دلیل اجرای برنامه درسی ملی توسط مدارس، به تدریج از رده خارج شد. در سال ۱۹۸۶، علیرغم تلاش‌های آزمایشی برای آموزش خط کو تو، این تلاش‌ها ناموفق بود و منجر به ناپدید شدن طولانی مدت آن شد. در سال‌های اخیر، بسیاری از مکان‌ها آموزش خط سنتی را از سر گرفته‌اند، اما به دلیل عدم یکنواختی، روش‌های متفاوت در مکان‌های مختلف و دسترسی محدود به فناوری اطلاعات مدرن، تلاش‌های حفظ آن همچنان چالش برانگیز و دشوار است.