ລຸງ Mười Bầu ແລະບົດກະວີ "ມົດ"

ບ້ານຂອງຂ້ອຍ, ບ້ານໄກກ່າງ, ເປັນບ້ານປະມົງ. ພວກເຮົາອາໄສຢູ່ຢ່າງສະຫງົບສຸກໃນເຂດແຄມຝັ່ງທະເລ. ທີ່ນີ້ທ່ານຈະພົບເຫັນແຫຼມເກກາ, ຮອນມອດ, ຮອນລານ... ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາເຄີຍຫຼິ້ນຢູ່ໃຕ້ສວນໝາກພ້າວທີ່ມີຮົ່ມເຢັນຕະຫຼອດປີ ແລະ ເນີນຊາຍສີຂາວສູງຕระຫງ่าน, ບ່ອນທີ່ໃນຄືນທີ່ມີແສງເດືອນສ່ອງ, ປີນຂຶ້ນເນີນຊາຍ, ພວກເຮົາຄິດວ່າພວກເຮົາສາມາດໄປຮອດດວງຈັນໄດ້!

ງ່າຍດາຍ ແລະ ງຽບສະຫງົບ.

ເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ຊາວບ້ານໄດ້ເຮັດວຽກໜັກຢູ່ໃນທະເລ, ຈັບປາ ແລະ ກຸ້ງ. ຂອງຂວັນທີ່ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດຈາກທຳມະຊາດນີ້ໄດ້ຄ້ຳຊູຄົນລຸ້ນຫຼັງ. ແຕ່ໃນປີ 1947, ເນື່ອງຈາກສົງຄາມຝຣັ່ງ-ຫວຽດນາມ, ຊາວບ້ານຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະຖິ້ມທະເລ ແລະ ຍ້າຍໄປຢູ່ໃນປ່າ. ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ໄລຍະເວລາທີ່ຍາວນານຂອງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກໄດ້ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຫາລ້ຽງຊີບໂດຍການຖາງປ່າ, ເຜົາໄຮ່, ປູກພືດ, ແລະ ເກັບອາຫານເພື່ອຄວາມຢູ່ລອດ, ປ່ຽນແປງບ່ອນຢູ່ອາໄສຂອງພວກເຂົາຢູ່ເລື້ອຍໆເພື່ອຫຼີກເວັ້ນການຖືກລ່າໂດຍຝຣັ່ງ.

ພວກເຮົາເປັນກຸ່ມເດັກນ້ອຍປະມານສິບສອງຄົນທີ່ຮ່າງກາຍໃຫຍ່ແລະບາງໆ, ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ສຶກອາຍທີ່ຈະອາບນ້ຳຝົນໂດຍບໍ່ໃສ່ເສື້ອຜ້າ. ພວກເຮົາຈະແລ່ນໄລ່ກັນ, ແຊວຫຼິ້ນ ແລະ ທ້າທາຍກັນວ່າ, "ໃຜສາມາດອາບນ້ຳຝົນໄດ້ດົນທີ່ສຸດໂດຍບໍ່ສັ່ນ?" ເດັກຍິງຈະຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຫົວຂວັນຄຶກຄັກ, ໂຊແຂ້ວທີ່ຫ່າງກັນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ທຸກໆມື້ພວກເຮົາຈະຍ່າງຜ່ານປ່າຈັບນົກ, ເກັບໝາກໄມ້, ແລະ ພິກຂີ້ຄວາຍໃນທົ່ງນາເພື່ອຊອກຫາຈິ້ງຫລີດມາຕໍ່ສູ້.

ແລ້ວ, ໃນບາງມື້, ທະຫານໄດ້ຜ່ານບ້ານ. ພວກເຮົາຮູ້ສຶກແປກໃຈ ແລະ ຖາມພວກເຂົາວ່າພວກເຂົາກຳລັງເຮັດຫຍັງ, ແຕ່ກໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຂົາກຳລັງຕໍ່ສູ້ກັບຝຣັ່ງ. ເມື່ອພວກເຮົາຖາມວ່າພວກເຂົາກຳລັງສູ້ຮົບຢູ່ໃສ, ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, "ບ່ອນໃດທີ່ມີທະຫານຝຣັ່ງ, ພວກເຮົາກໍ່ສູ້ຮົບ!" ຈາກນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ຝຶກຊ້ອມຫຼິ້ນເຄື່ອງດົນຕີ ແລະ ຮ້ອງເພງ, ແລະ ພວກເຂົາຖາມວ່າພວກເຮົາເດັກນ້ອຍຮູ້ວິທີອ່ານ ແລະ ຂຽນບໍ່. ພວກເຮົາຕອບວ່າ, "ບໍ່ມີໃຜສອນພວກເຮົາ, ແລ້ວພວກເຮົາຈະຮູ້ໄດ້ແນວໃດ?"

ທ້າຍປີ 1948. ມື້ໜຶ່ງຕົ້ນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ພວກເຮົາໄດ້ຍິນສຽງລຳໂພງດັງຂຶ້ນ… “ເດັກນ້ອຍ, ພວກເຈົ້າຕ້ອງໄປໂຮງຮຽນ…” ດ້ວຍຄວາມຮູ້ສຶກທັງແປກປະຫຼາດ ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວ, ພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ໄປໂຮງຮຽນຢ່າງລັງເລ. ການເອີ້ນມັນວ່າໂຮງຮຽນແມ່ນການເວົ້າເກີນຈິງ; ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ, ພື້ນທີ່ຮຽນຮູ້ປະກອບດ້ວຍແຖວໂຕະ ແລະ ຕັ່ງອີ້ທີ່ຖັກຈາກໄມ້ໄຜ່ ແລະ ເສດໄມ້ອື່ນໆ, ບໍ່ມີຫຼັງຄາ, ມີແຕ່ຮົ່ມຈາກແສງແດດໂດຍກິ່ງງ່າຂອງຕົ້ນໄມ້ບູຮານເທົ່ານັ້ນ. ພວກເຮົາໄປໂຮງຮຽນໃນມື້ທີ່ມີແດດອອກ ແລະ ຢູ່ເຮືອນໃນມື້ທີ່ມີຝົນຕົກ.

ຄູສອນຄົນທຳອິດຂອງພວກເຮົາແມ່ນລຸງໝືມບືວ. ເຖິງແມ່ນວ່າລາວເປັນຄູສອນ, ແຕ່ບໍ່ມີໃຜໃນບ້ານເອີ້ນລາວວ່າ "ຄູ" ແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາ. ລຸງໝືມບືວ, ຊື່ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍແລະໜ້າຮັກ, ໝາຍຄວາມວ່າບໍ່ມີໃຜຖາມລາວກ່ຽວກັບການສຶກສາ, ບ້ານເກີດເມືອງນອນ, ຫຼືພື້ນຖານຂອງລາວ... ພວກເຮົາຮູ້ພຽງແຕ່ວ່າລາວອາໄສຢູ່ໃນໜອງນ້ຳໂກ-ເກ (ເຂດລັບປະຕິວັດໃນບ້ານເຕິນຖั่น, ເມືອງຮຳຖວນນາມ, ແຂວງ ບິ່ງຖຽນ ) ຕັ້ງແຕ່ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະເກີດ. (ຂ້ອຍເຄີຍລ້ຽງຄວາຍເຂົ້າໄປໃນໜອງນ້ຳໂກ-ເກ, ເກັບໝາກໂກ-ເກເພື່ອໃຊ້ເປັນລູກປືນສຳລັບຍິງກະສຸນ - ປືນປະເພດໜຶ່ງທີ່ເຮັດຈາກທໍ່ໄມ້ໄຜ່ - ຍິງໝາກໂກ-ເກໂດຍການແທງມັນ, ໄດ້ຍິນສຽງແຕກ. ບາງຄັ້ງ, ເມື່ອພວກເຮົາຢູ່ໃນກຸ່ມ, ການຕີ "ສັດຕູ" ແມ່ນເຈັບປວດຫຼາຍ!)

ລຸງເມືອງບວູໄດ້ໄປສອນໂດຍໃສ່ພຽງແຕ່ຊຸດພື້ນເມືອງຫວຽດນາມສີດຳທີ່ຈາງໆຊຸດດຽວ! ລາວເວົ້າວ່າມີສັດຕູສອງຢ່າງທີ່ຕ້ອງໄດ້ກຳຈັດຄື: ຄວາມໂງ່ຈ້າ ແລະ ຝຣັ່ງ. ຜູ້ໃຫຍ່ຈະດູແລຝຣັ່ງ, ແຕ່ເດັກນ້ອຍຕ້ອງສຸມໃສ່ການກຳຈັດຄວາມໂງ່ຈ້າ. ຕໍ່ມາ, ພວກເຮົາໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າລາວເປັນຄູສອນທີ່ເຄີຍສອນເພື່ອນຮ່ວມຫ້ອງຮຽນທີ່ມີອາຍຸຫຼາຍກວ່າພວກເຮົາທີ່ "ຮຽນຈົບ" ແລະ ໄປຕໍ່ສູ້ກັບຝຣັ່ງ!

ມື້ໜຶ່ງ, ຫຼັງຈາກນັກຮຽນທຸກຄົນມາເຕົ້າໂຮມກັນແລ້ວ, ຄູສອນໄດ້ບອກວ່າລາວກຳລັງຈະໄປ. ເມື່ອຖືກຖາມວ່າລາວຈະໄປໃສ, ລາວຍິ້ມແລະບໍ່ໄດ້ບອກ. ສິບມື້ກ່ອນທີ່ລາວຈະໄປ, ລາວເວົ້າວ່າເນື່ອງຈາກເດັກນ້ອຍຮູ້ວິທີການອ່ານແລະຂຽນແລ້ວ, ລາວຈະຂຽນບົດກະວີ "The Ant" ໃຫ້ພວກເຂົາ. ລາວເນັ້ນໜັກວ່າພວກເຂົາຕ້ອງທ່ອງຈຳມັນ, ແລະເມື່ອພວກເຂົາໃຫຍ່ຂຶ້ນ, ພວກເຂົາຈະເຫັນຄວາມຮັກຊາດໃນບົດກະວີນັ້ນ.

ຫຼາຍກວ່າເຄິ່ງສະຕະວັດຜ່ານໄປ, ແຕ່ຂ້ອຍຍັງຈື່ບົດກະວີ "ມົດ" ໄດ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ: "ເຈົ້າອາດຈະສັງເກດເຫັນເລື້ອຍໆ / ມົດນ້ອຍໆແລ່ນໄປຕາມກຳແພງ / ຢ່າປະເມີນພວກມັນຕໍ່າເກີນໄປ, ມົດທີ່ໂສກເສົ້າເຫຼົ່ານີ້ / ພວກມັນຄືກັບຄົນ, ພວກມັນຍັງມີບ້ານເກີດເມືອງນອນ / ພວກມັນຄືກັບຄົນ, ພວກມັນມີປະເທດທີ່ຮັກແພງ / ແລະພວກມັນຮູ້ວິທີທີ່ຈະຕາຍດ້ວຍຈິດໃຈຕໍ່ສູ້ / ດິນແດນຂອງມົດ: ຕໍໄມ້ຢູ່ແຄມຮົ້ວ / ເນີນດິນສູງແລະແຂງແຮງບ່ອນທີ່ມົດສ້າງປ້ອມ / ມີກຳແພງສູງແລະຄູນ້ຳກວ້າງທີ່ສ້າງຂຶ້ນອ້ອມຮອບມັນ / ແມ່ນແຕ່ທະຫານທີ່ລາດຕະເວນຢູ່ທັງສີ່ດ້ານ / ທະຫານລາດຕະເວນຢ່າງເຂັ້ມງວດ / ຜູ້ໃດທີ່ຜ່ານໄປມາກໍ່ຖືກຖາມຢ່າງລະອຽດ / ປະເທດມີຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງແລະປະຊາຊົນຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ / ຄຶກຄື້ນດ້ວຍວຽກງານ / ແລະຍານພາຫະນະແລະກຳມະກອນກໍ່ແອອັດໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ / ຊີວິດມີຄວາມສະຫງົບສຸກແລະໂລກ ສະຫງົບສຸກ / ທັນໃດນັ້ນມື້ໜຶ່ງເດັກນ້ອຍທີ່ຊ່ອນຕົວ / ກ້າວເຂົ້າໄປໃນຮົ້ວຢ່າງຈອງຫອງ / ສຽງເຕືອນໄພດັງຂຶ້ນທົ່ວເມືອງທີ່ສະຫງົບສຸກ / ສຽງໄຊເຣນດັງຂຶ້ນ, ຄຳສັ່ງລະດົມພົນທົ່ວໄປ / ກຳມະກອນ, ທະຫານ, ແລະກຳມະກອນ / ພ້ອມທີ່ຈະຕາຍເພື່ອປະເທດຊາດ / ຕີນຂອງເດັກຊາຍ ຄືກັບລະເບີດປະລະມານູ / ຕົກລົງໃສ່ກຳແພງເມືອງ "ຢຽບຍ່ຳຄົນນັບບໍ່ຖ້ວນ/ ທົ່ວທຸກມຸມຂອງເມືອງຂອງປະເທດ, ອານານິຄົມມົດນ້ອຍໆ/ ຖືກທຳລາຍພາຍໃຕ້ຕີນທີ່ໂຫດຮ້າຍ/ ປະເທດຊາດຖືກອັບອາຍ, ປະຊາຊົນຫິວເລືອດ/ ພວກເຂົາຟ້າວແລ່ນໄປຫາເດັກຊາຍນ້ອຍທີ່ໂຈມຕີ/ ເດັກຊາຍ, ດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ, ກາຍເປັນຄົນໂກດແຄ້ນຢ່າງຮຸນແຮງ/ ລາວຈັບໄມ້ກວາດແລະທຸບຮັງມົດເປັນຕ່ອນໆ/ ມື້ຕໍ່ມາ, ຂ້ອຍຂໍເຊີນເຈົ້າກັບຄືນມາທີ່ນີ້/ ມາຮອດສະຖານທີ່ແຫ່ງນີ້, ຢູ່ແຄມຮົ້ວພາຍໃຕ້ຕົ້ນໄມ້/ ມົດໄຟກຳລັງສ້າງຮັງຂອງມັນຢ່າງສະຫງົບ/ ເຈົ້າຜູ້ກ້າຫານ, ລອງກ້າວເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ/ ເຖິງວ່າຈະມີຕີນທີ່ໂຫດຮ້າຍຂອງມື້ວານນີ້/ ເຖິງວ່າຈະມີຕີນທີ່ໄດ້ຢຽບຍ່ຳແຜ່ນດິນ/ ມົດໄຟຍັງພ້ອມທີ່ຈະຕໍ່ສູ້/ ຢ່າຄິດວ່າພວກມັນອ່ອນໂຍນແລະນ້ອຍ/ ຢ່າດູຖູກພວກມັນແລະນຳເອົາຄວາມເຂັ້ມແຂງທີ່ໂຫດຮ້າຍຂອງເຈົ້າມາ/ ມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງງ່າຍທີ່ຈະຍຶດຄອງແຜ່ນດິນ/ ປະເທດຊາດທີ່ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະມາເປັນພັນໆລຸ້ນຄົນ" (ຫງອກຈຸງ - ນັກກະວີກ່ອນສົງຄາມ).

ພວກເຮົາໄດ້ທ່ອງຈຳບົດກະວີ "The Ant," ຈາກນັ້ນກໍ່ໄດ້ບອກລາຄູຂອງພວກເຮົາ, ອອກຈາກໂຮງຮຽນບ່ອນທີ່ພວກເຮົາຮຽນອ່ານ ແລະ ຂຽນ, ແລະຄູ ແລະ ນັກຮຽນໄດ້ແຍກທາງກັນໃນຊ່ວງສົງຄາມ, ເຊິ່ງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ແຍກກັນ ແລະ ເສຍຊີວິດ.

ຫຼັງຈາກປີ 1975, ເມື່ອສັນຕິພາບໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູຄືນມາ , ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກັບຄືນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຕາແສງວັນໝີ, ບ້ານໄກແກງ (ປະຈຸບັນແມ່ນຕາແສງເຕິນແທ່ງ, ເມືອງຮຳທ່ວນນາມ, ແຂວງບິ່ງທ່ວນ). ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປຊອກຫາລຸງເມືອຍບາວ, ແຕ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາຂອງລາວໄດ້ເສຍຊີວິດໄປແລ້ວ, ແລະບາງຄົນໄດ້ສູນເສຍໄປຍ້ອນສົງຄາມ. ມີພຽງແຕ່ບາງຄົນເທົ່ານັ້ນທີ່ຈື່ໄດ້ວ່າລຸງເມືອຍບາວໄດ້ເສຍຊີວິດຫຼັງຈາກການຢຸດຍິງໃນປີ 1954.

ຂ້າພະເຈົ້າຈູດທູບເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບນັບຖືເພື່ອລະນຶກເຖິງລຸງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຄູສອນຄົນທຳອິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະ ສະແດງຄວາມກະຕັນຍູຕໍ່ນັກກະວີ ຫງອກຈຸງ ທີ່ໄດ້ປູກຝັງຄວາມຮັກຊາດໃຫ້ພວກເຮົາຜ່ານບົດກະວີ "ມົດ" ຂອງລາວຕັ້ງແຕ່ສະໄໝທີ່ສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານໄດ້ເກີດຂຶ້ນ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baobinhthuan.com.vn/chu-muoi-bau-va-bai-tho-con-kien-117792.html