ຜູ້ຫຼົງທາງໄດ້ "ເສຍ" ຄວາມພະຍາຍາມ ແລະ ເວລາໄປກັບປຶ້ມ.
ຄວາມຮັກໃນການອ່ານ ແລະ ຄວາມຊົງຈຳທີ່ດີໄດ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າມີຄຸນຄ່າຫຼາຍຕໍ່ນັກວິຊາການ ຝຸງ ແທດ ດັກ ໃນຜົນງານຂອງລາວໃນຖານະນັກຂ່າວ ແລະ ນັກຂຽນ. ຄວາມຮັກອັນເລິກເຊິ່ງຂອງລາວຕໍ່ປຶ້ມໄດ້ສະແດງອອກດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບນັບຖືໃນຜົນງານຂອງລາວ "ກ່ອນໂຄມໄຟ": "ສຳລັບນັກວິຊາການ, ການອ່ານບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນງານອະດິເລກທີ່ຫຼູຫຼາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການກະທຳທີ່ສັກສິດອີກດ້ວຍ: ການສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຫັນອົກເຫັນໃຈບຸກຄົນທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນອະດີດ."
ຜູ້ຂຽນເລື່ອງ "ການຜະຈົນໄພຂອງຄຣິກເກັດ" - Tô Hoài - ມີຄວາມສົນໃຈໃນເລື່ອງ "ຄົນທີ່ບໍ່ມີທີ່ຢູ່ອາໄສ" ຕອນຍັງເປັນເດັກນ້ອຍ. ຮູບພາບ: NGUYỄN ĐÌNH TOÁN
ເມື່ອຂຽນກ່ຽວກັບ ລາງຍົງ ໃນ "ສິບໜ້າຂອງວັນນະຄະດີ," ຕົ໋ວ ຕິນ ໄດ້ສັງເກດເຫັນຄວາມອຸທິດຕົນຕໍ່ປຶ້ມຂອງ ລາງຍົງ ເປັນພິເສດວ່າ: "ລາງຍົງ ໄດ້ໃຊ້ພະລັງງານ ແລະ ເວລາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍກັບປຶ້ມ. ລາວໄດ້ອ່ານປຶ້ມຫຼາຍເຫຼັ້ມ ເພື່ອລວບລວມຄວາມຄິດບາງຢ່າງໃຫ້ຕົນເອງ, ແລະ ຈາກຄວາມຄິດເຫຼົ່ານັ້ນ, ລາງຍົງ ໄດ້ກະກຽມສຳລັບອາຊີບວັນນະຄະດີຂອງລາວ"; "ລາງຍົງ ມີຄວາມຊົງຈຳພິເສດ; ເບິ່ງຄືວ່າສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ຮຽນຮູ້ ຫຼື ອ່ານໄດ້ຖືກປະທັບຢູ່ໃນຈິດໃຕ້ສຳນຶກຂອງລາວ, ແລະ ເມື່ອຕ້ອງການ, ມັນຈະປາກົດຂຶ້ນອີກ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຮົານຳໃຊ້ ແລະ ພິຈາລະນາວ່າເປັນສິ່ງທີ່ພວກເຮົາມີ."
ເນື່ອງຈາກລາວໄດ້ອ່ານຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະ ດູດຊຶມຄວາມຮູ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, Lãng Nhân ໄດ້ເຮັດວຽກໃຫ້ກັບໜັງສືພິມ ແລະ ວາລະສານຫຼາຍສະບັບ, ຕັ້ງແຕ່ Đông Tây ຈົນເຖິງ Thời báo, Duy Tân, Hải Phòng weekly, Ích Hữu, ແລະ ວາລະສານ Đông Dương... ໜັງສືພິມ, ວາລະສານ ແລະ ຄໍລໍາບາງສະບັບທີ່ລາວບໍລິຫານໄດ້ກາຍເປັນຍີ່ຫໍ້ຂອງຕົນເອງ, ເຊັ່ນ "Before the Lamp" ທີ່ Đông Tây ແລະ "Absurd Stories" ທີ່ Đông Dương... ຕໍ່ມາ, ຜົນງານຫຼາຍເລື່ອງໄດ້ຖືກຕີພິມໂດຍອີງໃສ່ບົດຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນ, ລວມທັງ "Before the Lamp," "Absurd Stories," "Anecdotes of the Scholar Village," "Casual Conversations," ແລະ "Biographies of Famous People: Tôn Thất Thuyết" (ນາມແຝງ Cố Nhi Tân)...
ການຖືກແຍກອອກຈາກປຶ້ມແມ່ນເຈັບປວດ, ຄືກັບການສູນເສຍເນື້ອໜັງ.
ນັ້ນແມ່ນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຫງວຽນຮຸ່ງ, ກ່ອນທີ່ລາວຈະກາຍເປັນນັກຂຽນຂອງ *ວັນເວລາຂອງໄວເດັກ*, *ບ່ອຍ*, *ກວ້າບ່ຽນ*… ເມື່ອຫງວຽນຮຸ່ງ ແລະ ແມ່ຂອງລາວຍ້າຍໄປຢູ່ຫ້ວຍຟອງ, ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຫຍຸ້ງຍາກເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອພວກເຂົາຫວ່າງງານ ແລະ ບໍ່ສາມາດຫາລ້ຽງຊີບໄດ້, ພວກເຂົາເປັນໜີ້ຄ່າເຊົ່າ ແລະ ບໍ່ມີທາງທີ່ຈະຈ່າຍຄືນໄດ້. ສິ່ງທີ່ມີຄ່າທີ່ສຸດທີ່ຫງວຽນຮຸ່ງເປັນເຈົ້າຂອງໃນເວລານັ້ນແມ່ນຫີບປຶ້ມ ແລະ ໜັງສືພິມມູນຄ່າ 2 ດົ່ງ, ເຊິ່ງບັນຈຸວັດຈະນານຸກົມພາສາຝຣັ່ງ, ຜົນງານຂອງ Victor Hugo, Chateaubriand, Alphonse Daudet, Voltaire, Jean Jacques Rousseau, ແລະ ຜົນງານຂອງ Thế Lữ ແລະ Lưu Trọng Lư… ຫີບປຶ້ມນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຕົວປະກັນ, ເປັນຫຼັກຊັບຄ້ຳປະກັນຄ່າເຊົ່າ, ເຮັດໃຫ້ຫງວຽນຮຸ່ງຕົກໃຈ, "ຄືກັບວ່າເນື້ອໜັງຂອງລາວຖືກຕັດອອກ," ດັ່ງທີ່ບັນທຶກໄວ້ໃນ *ເສັ້ນທາງການຂຽນ*.
ຜົນງານ "ການສົນທະນາແບບສະບາຍໆ" (ສະບັບປີ 1993) ໂດຍ ເລືອງເຍີນ. ພາບ: TRẦN ĐÌNH BA
ຄວາມເຈັບປວດ ແລະ ການສູນເສຍຈິດວິນຍານສ່ວນໜຶ່ງຂອງລາວທີ່ເກີດຈາກການສູນເສຍຕູ້ປຶ້ມທີ່ລາວຮັກນັ້ນ ໄດ້ເພີ່ມຄວາມປິຕິຍິນດີ ແລະ ຄວາມດີໃຈຢ່າງລົ້ນເຫຼືອທີ່ໄດ້ເອົາມັນຄືນມາ. ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບຫຼຽນຈາກລາຍໄດ້ຈາກການສອນພິເສດຂອງລາວ, Nguyen Hong ໄດ້ມອບມັນໃຫ້ແມ່ຂອງລາວທັນທີເພື່ອຮຽກຕົວປະກັນ. ຫຼັງຈາກຍ່າງໄປມາຢ່າງອິດເມື່ອຍ, "ຄືກັບວ່າຢູ່ໃນຄວາມມຶນເມົາ ແລະ ຢາກຈະລົ້ມລົງຢູ່ບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ, ເມື່ອຂ້ອຍກັບບ້ານ ແລະ ເຫັນໄຟກຳລັງລຸກໄໝ້, ຕູ້ປຶ້ມຢູ່ເທິງໂຕະ, ແລະ ແມ່ຂອງຂ້ອຍໂທຫາຂ້ອຍຢ່າງຮີບຮ້ອນ, ຂ້ອຍກໍ່ຮູ້ສຶກຕົວທັນທີ. ຂ້ອຍແລ່ນເຂົ້າໄປ, ຈັບຕູ້ປຶ້ມ, ເປີດມັນ, ນັບ ແລະ ຄົ້ນຫາມັນ, ຮ້ອງຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍຍ່າງໄປ."
ກ່ອນໜ້ານີ້, ຕອນລາວຍັງນ້ອຍ, ຜູ້ຂຽນ "ປຶ້ມເດັກນ້ອຍກ່ຽວກັບໝາກໂມແດງ" ໄດ້ມີປະສົບການກັບວັນນະຄະດີຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ, ໂດຍໄດ້ອ່ານນິຍາຍເຊັ່ນ "ໝາກໂມແດງ" (ໂດຍ Nguyen Trong Thuat) ແລະ "ການເດີນທາງໄປສູ່ທິດຕາເວັນຕົກ" ໃຫ້ແມ່ຕູ້ແລະພໍ່ຂອງລາວຟັງ, ແລະ ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຜົນງານເຫຼົ່ານັ້ນ. ແລະນັ້ນບໍ່ແມ່ນທັງໝົດ; ໃນເຮືອນ, ຍັງມີປຶ້ມຈາກທັງຕາເວັນອອກແລະຕາເວັນຕົກເຊັ່ນ "ຄວາມໂລແມນຕິກຂອງສາມອານາຈັກ," "ອານາຈັກໂຈ່ວຕາເວັນອອກ," "ນິທານແປກໆຈາກ Liaozhai," "ການຜະຈົນໄພຂອງ Lu Ping Shan," "ການຜະຈົນໄພຂອງ Telemachus," ແລະອື່ນໆ. ນອກຈາກນັ້ນ, ໜຸ່ມ Hong ຍັງໄດ້ເຊົ່າປຶ້ມເພື່ອອ່ານຕື່ມອີກ. "ຕົວລະຄອນເຫຼົ່ານັ້ນອາໄສຢູ່ກັບຂ້ອຍ," ລາວເວົ້າ.
ການໄດ້ຮັບອິດທິພົນ ແລະ ອິດທິພົນຈາກຜົນງານວັນນະກຳ ແລະ ປຶ້ມຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍເບິ່ງຄືວ່າເປັນຕົວຄູນຮ່ວມໃນບັນດານັກຂຽນ ແລະ ນັກກະວີຫຼາຍຄົນ. ໂຕຮວາຍກໍ່ບໍ່ມີຂໍ້ຍົກເວັ້ນຕໍ່ເພື່ອນຮ່ວມງານຂອງລາວ. ໂດຍຮູ້ວິທີການອ່ານ ແລະ ຂຽນ, ໜຸ່ມເຊັນ (ຊື່ຂອງໂຕຮວາຍ) ໄດ້ພົບປຶ້ມນັບບໍ່ຖ້ວນຢູ່ໃນໜ້າເອິກຂອງພໍ່ຂອງລາວ, ລວມທັງຜົນງານເຊັ່ນ Chinh Tay, Tam Ha Nam Duong, Luc Van Tien, Ba Chua Ba… ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ, "ຕະຫຼອດມື້, ຂ້ອຍໄດ້ຝັງຕົວເອງຢູ່ໃນຈຸດອ່ານພິເສດນັ້ນ. ຂ້ອຍເບິ່ງຈາກໜ້າໜຶ່ງໄປຫາອີກໜ້າໜຶ່ງ." ແລະຢູ່ທີ່ນີ້, ຮູບພາບຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຫຼົບໜີຈາກຄວາມເປັນຈິງ, "ວາງປຶ້ມລົງ, ໜ້າຂອງຂ້ອຍຫວ່າງເປົ່າ," ໂຕຮວາຍເລົ່າຄືນໃນ *Wild Grass*.
ເມື່ອທ່ານຕົກຫລຸມຮັກ ແລະ ຕິດປຶ້ມແລ້ວ, ມັນຍາກແທ້ໆທີ່ຈະຫລຸດພົ້ນ. ບໍ່ວ່າທ່ານຈະໄປໃສ, ບໍ່ວ່າທ່ານຈະເຮັດຫຍັງກໍຕາມ, ການພົບກັບປຶ້ມຄືກັບຄົນຕິດປຶ້ມທີ່ກຳລັງຊອກຫາວິທີແກ້ໄຂ, ພຽງແຕ່ການຕິດປຶ້ມນີ້ມີຄວາມຫຼູຫຼາ, ສະຫງ່າງາມ ແລະ ຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍຫຼາຍກວ່າ. ມັນຄືກັບ Tô Hoài, ເມື່ອລາວຕ້ອງພັກຢູ່ເຮືອນເພື່ອນ, Sen ນ້ອຍໄດ້ສັງເກດເຫັນວິນຍານທີ່ໃກ້ຊິດທັນທີເມື່ອມາຮອດເຮືອນ ແລະ ເຫັນ "ກອງປຶ້ມ, ໃຫຍ່ ແລະ ນ້ອຍ." ຢູ່ທີ່ນັ້ນ, Sen ປ່ອຍໃຫ້ຈິດໃຈຂອງລາວລ່ອງລອຍໄປ, "ຖືກສະກົດໂດຍເດັກຊາຍຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ລາວອອກຈາກບ້ານເພື່ອຕິດຕາມນັກສະແດງລະຄອນເກົ່າ" ໃນ *Homeless* ຂອງ Hector Malot, ແປໂດຍ Nguyễn Đỗ Mục, ເຖິງແມ່ນວ່າປຶ້ມຈະເກົ່າ, ຂາດ, ແລະ ໜ້າສຸດທ້າຍສອງສາມໜ້າກໍ່ເກົ່າ. Sen ຖືວ່າປຶ້ມເກົ່າ, ຂາດນັ້ນເປັນເພື່ອນທີ່ມີຄ່າ, ເຊື່ອງມັນໄວ້ໃຕ້ຕຽງ, ພຽງແຕ່ກັງວົນວ່າອາດຈະມີຄົນລັກມັນ. ຕໍ່ມາ, ເມື່ອແມ່ຕູ້ຂອງລາວມາຮັບລາວ, ກ່ອນຈະອອກໄປ, ເດັກຊາຍນ້ອຍຄົນນັ້ນຮູ້ສຶກເສຍໃຈຫຼາຍເພາະວ່າ "ບໍ່ມີທາງທີ່ຈະລັກເອົາ *ຄົນໄຮ້ທີ່ຢູ່ອາໄສ*, ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງວາງມັນໄວ້ຂ້າງໂຕະ, ຄືກັບເຮືອທີ່ຫຼົບໄພຈາກພາຍຸ." (ຈະມີຕໍ່)
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://thanhnien.vn/lang-nhan-phung-tat-dac-doc-ca-xe-sach-de-gom-ve-vai-suy-nghi-185250422223808658.htm
(0)