ສະຖານທີ່ທີ່ອະນຸລັກຮັກສາຜົນງານສິລະປະຫຼັງສົງຄາມ.

ຢູ່ແຂວງທາຍບິ່ງ, ເຖິງວ່າຈຳນວນຫໍພິພິທະພັນເອກະຊົນຍັງບໍ່ທັນຫຼາຍ, ແຕ່ພວກມັນໄດ້ສ້າງເຄື່ອງໝາຍທີ່ເປັນເອກະລັກສະເພາະໃນປະສົບການການທ່ອງທ່ຽວຂອງນັກທ່ອງທ່ຽວ. ເມື່ອມາຢ້ຽມຢາມຫໍພິພິທະພັນຜົນງານຫຼັງສົງຄາມມິນຈວວຽນ ໃນບ້ານທໍໂລກ, ຕາແສງມິງຄາຍ (ເມືອງວູທູ), ນັກທ່ອງທ່ຽວບໍ່ພຽງແຕ່ສາມາດເບິ່ງເອກະສານ, ຮູບພາບ, ຜົນງານໜັງສືພິມ-ວັນນະຄະດີໃນຫົວຂໍ້ຫຼັງສົງຄາມເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເຂົ້າໃຈຢ່າງເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບຊີວິດຂອງນັກຮົບເກົ່າ, ນັກຂ່າວ, ແລະ ນັກຂຽນຜູ້ທີ່ກາຍເປັນວິລະຊົນແຮງງານຜ່ານການອຸທິດຕົນຢ່າງບໍ່ອິດເມື່ອຍຂອງລາວໃນໄລຍະຫຼາຍກວ່າ 50 ປີຂອງການຕໍ່ສູ້ດ້ວຍປືນ ແລະ ປາກກາ.

Báo Thái Bình•23/06/2025

ນັກທ່ອງທ່ຽວໄດ້ໄປທ່ຽວຊົມ ແລະ ແບ່ງປັນຄວາມຄິດຂອງເຂົາເຈົ້າກ່ຽວກັບຜົນງານສິລະປະຢູ່ທີ່ ພິພິທະພັນສິລະປະຫຼັງສົງຄາມ ມິງຈວວຽນ.

ຈຸດໝາຍປາຍທາງສຳລັບການຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບປະຫວັດສາດ.

ພິພິທະພັນຜົນງານຫຼັງສົງຄາມມິງຈຸນເຢີນ ຖືກສ້າງຂຶ້ນໃນພື້ນທີ່ທີ່ສວຍງາມ ^{1,550 ຕາແມັດ} ພ້ອມດ້ວຍແຄມນ້ຳ. ນອກຈາກອາຄານວາງສະແດງຫຼັກແລ້ວ, ພິພິທະພັນຍັງມີຮູບປັ້ນລວດລາຍຂອງ "ເສັ້ນທາງເຈື່ອງເຊີນ" ແລະ "ເສັ້ນທາງໂຮ່ຈິມິນເທິງທະເລ." ມັນເປັນສະຖານທີ່ພົບປະເລື້ອຍໆສຳລັບອະດີດອາສາສະໝັກຊາວໜຸ່ມ, ທະຫານທີ່ເຄີຍອົດທົນກັບລະເບີດ, ລູກປືນ, ແລະການນອງເລືອດຂອງສົງຄາມ, ແລະຍັງເປັນຈຸດໝາຍປາຍທາງສຳລັບນັກຮຽນທີ່ຍັງໃສ່ຜ້າພັນຄໍສີແດງ, ແລະຜູ້ອ່ານໜຸ່ມທີ່ຕ້ອງການເຂົ້າໃຈໄລຍະເວລາປະຫວັດສາດຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ດ້ວຍພື້ນທີ່ເກັບຮັກສາທີ່ມີການຈັດລະບຽບ ທາງວິທະຍາສາດ ຕາມປະເພດ, ພິພິທະພັນແຫ່ງນີ້ມີຜົນງານວັນນະຄະດີ ແລະ ຮູບເງົາຫຼາຍກວ່າ 600 ເລື່ອງ. ໃນນັ້ນ, ນັກຂຽນມິງຈຸນເຢີນໄດ້ແກ້ໄຂ ແລະ ຂຽນປຶ້ມເກືອບ 100 ຫົວ ພ້ອມດ້ວຍຜົນງານຫຼາຍກວ່າ 300 ເລື່ອງ, ລວມທັງເລື່ອງສັ້ນ, ນະວະນິຍາຍ, ບົດຂຽນ, ແລະຮູບເງົາສາລະຄະດີຫຼາຍກວ່າ 200 ເລື່ອງກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາຫຼັງສົງຄາມ. ຜົນງານຫຼາຍເລື່ອງຂອງລາວໄດ້ຮັບລາງວັນອັນມີຊື່ສຽງທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ.

ເພື່ອຮັບໃຊ້ຄວາມຕ້ອງການຂອງນັກທ່ອງທ່ຽວ, ພິພິທະພັນໄດ້ເປີດທຸກໆມື້. ເຖິງວ່າຈະມີອາຍຸເກືອບ 80 ປີແລ້ວ, ນັກຂຽນ ມິງ ຈຸຍຽນ ຍັງຄົງມີຈິດໃຈທີ່ຄົມຊັດ ແລະ ກະຕືລືລົ້ນ, ຕ້ອນຮັບນັກທ່ອງທ່ຽວ ແລະ ແບ່ງປັນເລື່ອງລາວຕ່າງໆທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຫົວຂໍ້ຫຼັງສົງຄາມ ແລະ ຊີວິດຂອງຜູ້ທີ່ກັບມາຈາກແປວໄຟສົງຄາມ. ບາງຄັ້ງການສົນທະນາກໍ່ຖືກລົບກວນດ້ວຍການຈັບມື ແລະ ການທັກທາຍຈາກຜູ້ອ່ານທີ່ຢູ່ຫ່າງໄກ. ຫຼາຍຄົນສະແດງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເຂົາເຈົ້າໃນເວລາພົບປະກັບຜູ້ຂຽນບົດປະພັນທີ່ມີຊື່ສຽງ ແລະ ຊຸດສາລະຄະດີທີ່ອອກອາກາດທາງໂທລະພາບຫວຽດນາມ.

ນັກຂຽນ ມິງ ຈວນ ເກີດໃນປີ 1947 ທີ່ບ້ານ ຖໍ້ລອກ. ເຊັ່ນດຽວກັບຊາຍໜຸ່ມຫຼາຍຄົນທີ່ເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນໃນຊ່ວງເວລາທີ່ປະເທດຊາດແຕກແຍກ, ລາວໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກອງທັບ ແລະ ຕໍ່ສູ້ເປັນເວລາເກືອບ 10 ປີໃນສະໜາມຮົບພາກຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້. ຫຼັງຈາກປະເທດຊາດໄດ້ຮັບການທ້ອນໂຮມເປັນເອກະພາບ, ລາວໄດ້ກັບບ້ານ ແລະ ສືບຕໍ່ຕາມຫາຄວາມຝັນຂອງລາວໃນການຂຽນ. ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ລາວເຮັດວຽກຢູ່ໜັງສືພິມ ທາຍບິ່ງ ແລະ ຕໍ່ມາຢູ່ທີ່ໂທລະພາບຫວຽດນາມ, ລາວມີໂອກາດເດີນທາງໄປເຮັດວຽກຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະ ເຂົ້າໃຈວ່າຫົວໃຈຂອງລາວເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງຕໍ່ສະຫາຍຂອງລາວທີ່ໄດ້ລົ້ມຕາຍທ່າມກາງແປວໄຟຂອງສົງຄາມ.

ລາວໄດ້ແບ່ງປັນວ່າ: "ຕັ້ງແຕ່ຊ່ວງເວລາທີ່ຂ້ອຍເຂົ້າຮ່ວມໜັງສືພິມໄທບິ່ງ, ຂ້ອຍຄິດເຖິງ ແລະ ຂຽນກ່ຽວກັບສະຫາຍຂອງຂ້ອຍຢູ່ສະເໝີ ເພາະວ່າ, ໃນລະຫວ່າງສົງຄາມ, ຂ້ອຍໂຊກດີທີ່ລອດຊີວິດ, ໃນຂະນະທີ່ສະຫາຍສ່ວນໃຫຍ່ຂອງຂ້ອຍໄດ້ເສຍຊີວິດໃນສະໜາມຮົບ. ຫຼາຍຄົນກັບຄືນມາດ້ວຍການບາດເຈັບສາຫັດ ແລະ ໄດ້ຮັບສານພິດສີສົ້ມ. ນັ້ນແມ່ນການເສຍສະຫຼະວິລະຊົນທີ່ໜ້າອັດສະຈັນ. ເປັນເວລາຫຼາຍປີ, ຮູບພາບຂອງສະຫາຍຂອງຂ້ອຍໄດ້ກະຕຸ້ນຂ້ອຍໃຫ້ຂຽນກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາຫຼັງສົງຄາມ, ກ່ຽວກັບທະຫານທີ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບ ແລະ ຜູ້ເສຍສະຫຼະຊີວິດ."

ການສຶກສາ ໃນປະເພນີການປະຕິວັດ

ເມື່ອກັບມາຈາກ ຮ່າໂນ້ຍ , ນັກຮົບເກົ່າ ຮ່າ ຫງອກ ວຸຍ ໄດ້ພົວພັນກັບພິພິທະພັນຜົນງານຫຼັງສົງຄາມ ມິງ ຈວຽດ ເປັນເວລາຫຼາຍປີ. ລາວໄດ້ນຳພານັກທ່ອງທ່ຽວຫຼາຍກຸ່ມໄປທ່ຽວຊົມພິພິທະພັນ ແລະ ແນະນຳຜົນງານຂອງນັກຂຽນ ມິງ ຈວຽດ. ລາວໄດ້ແບ່ງປັນວ່າ: "ເມື່ອຜູ້ຄົນມາພິພິທະພັນ, ສ່ວນໃຫຍ່ຈະຄຸ້ນເຄີຍກັບຜົນງານເຊັ່ນ: 'ຜູ້ຫຼົງທາງບໍ່ໄດ້ຢູ່ຄົນດຽວ,' 'ການພົບປະອີກຄັ້ງທີ່ວັດ,' 'ຂັ້ນຕອນການຍັງຄົງມີຊີວິດຢູ່,' 'ເດັກນ້ອຍທີ່ມີສີສັນຂອງສັດຮ້າຍ'... ຫຼື ຮູບເງົາສາລະຄະດີທີ່ມີຊື່ສຽງເຊັ່ນ 'ທີ່ປຶກສາ' (5 ຕອນ), 'ນິທານເຮືອທີ່ບໍ່ມີເລກໝາຍ' (12 ຕອນ), 'ຄວາມຊົງຈຳຂອງສົງຄາມທີ່ເຫັນຈາກສອງດ້ານ' (25 ຕອນ), 'ຂໍ້ຄວາມປະຫວັດສາດ' (52 ຕອນ)... ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຂ້າພະເຈົ້າສະເໝີແນະນຳປຶ້ມ 'ຄວາມເຈັບປວດຫຼັງສົງຄາມ' ໃຫ້ແກ່ຜູ້ຄົນ ເຊິ່ງໄດ້ວາງສະແດງຢູ່ໃນພື້ນທີ່ພິພິທະພັນຢ່າງພາກພູມໃຈ, ແລະ ຍັງຄົງຖືກເຜີຍແຜ່ໃນປຶ້ມຕໍ່ໆໄປ." ນີ້ແມ່ນຜົນງານທີ່ພິເສດຫຼາຍ, ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຜົນງານສ້າງສັນຂອງນັກຂຽນ ມິງ ຈຸຍຽນ ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງລວມທັງບົດຂຽນກ່ຽວກັບຍຸກຫຼັງສົງຄາມໃນຫວຽດນາມໂດຍນັກສິລະປິນ ແລະ ນັກຂຽນທັງພາຍໃນ ແລະ ຕ່າງປະເທດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນຊາວຫວຽດນາມທີ່ອາໄສຢູ່ໃນປະເທດຝຣັ່ງ, ສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຮັງກາຣີ ແລະ ປະເທດອື່ນໆ. ປຶ້ມຫົວນີ້ຈະສົ່ງຂໍ້ຄວາມໄປຫາຄົນຮຸ່ນຫຼັງ, ໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ວ່າ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນຫວຽດນາມມີຊີວິດທີ່ສະຫງົບສຸກ ແລະ ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງໃນທຸກມື້ນີ້, ມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ປະຊາຊົນຫວຽດນາມ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນທະຫານຫວຽດນາມ, ຕ້ອງໄດ້ເສຍສະຫຼະເລືອດເນື້ອ ແລະ ເສຍສະຫຼະ.

ໃນເດືອນພຶດສະພາທີ່ຜ່ານມາ, ພິພິທະພັນຜົນງານຫຼັງສົງຄາມມິງຈວວຽນໄດ້ຈັດພິທີຮັບນາມມະຍົດວິລະຊົນແຮງງານ, ໃບຢັ້ງຢືນບັນທຶກອາຊີສຳລັບການສ້າງສັນທາງວັນນະຄະດີ ແລະ ສິລະປະ, ຊົມເຊີຍລາງວັນຫຼຽນຄຳສາກົນສຳລັບຜົນງານ "ພໍ່ແລະລູກຊາຍຂອງທະຫານ," ແລະ ຊົມເຊີຍລາງວັນວັນນະກຳ ແລະ ສິລະປະຂອງລັດສຳລັບນັກຂຽນມິງຈວວຽນ. ໂອກາດທີ່ມີຄວາມສຸກເຫຼົ່ານີ້ຍັງສືບຕໍ່, ເຮັດໃຫ້ບັນຍາກາດໃນໝູ່ບ້ານທີ່ສະຫງົບສຸກມີຊີວິດຊີວາຂຶ້ນ. ນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຈຸດໝາຍປາຍທາງສຳລັບນັກຂຽນ ແລະ ເພື່ອນຮ່ວມວັນນະຄະດີ, ເປັນສະຖານທີ່ພົບປະສຳລັບວັນນະກຳ ແລະ ສິລະປະເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນຍັງກາຍເປັນພື້ນທີ່ທີ່ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການສົ່ງເສີມຄວາມຮັກຊາດ ແລະ ຄວາມພາກພູມໃຈຂອງຊາດສຳລັບຄົນຮຸ່ນປະຈຸບັນ ແລະ ອະນາຄົດ.