ສິ່ງທ້າທາຍທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດເມື່ອເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດເປັນວິຊາບັງຄັບຕັ້ງແຕ່ຊັ້ນປ.1.

TPO - ຜູ້ຊ່ຽວຊານ ແລະ ນັກການສຶກສາເຊື່ອວ່າການເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດເປັນພາສາທີສອງໃນໂຮງຮຽນປະເຊີນກັບສິ່ງທ້າທາຍຫຼາຍຢ່າງ, ລວມທັງການຂາດແຄນຄູສອນ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຄູສອນມັກຈະຂາດທັກສະພາສາອັງກິດທີ່ດີ ແລະ ອອກສຽງຜິດ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ນັກຮຽນອອກສຽງຄຳສັບຜິດຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ, ການຮຽນຮູ້ພາສາອັງກິດໃນໄວເດັກອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດອັນຕະລາຍຫຼາຍກວ່າຜົນປະໂຫຍດ.

ລັດຖະບານ ຫາກໍ່ອະນຸມັດໂຄງການ "ເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດເປັນພາສາທີສອງໃນໂຮງຮຽນໃນໄລຍະປີ 2025-2035, ພ້ອມດ້ວຍວິໄສທັດຮອດປີ 2045".

ໂຄງການດັ່ງກ່າວມີຈຸດປະສົງເພື່ອເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດເປັນພາສາທີສອງໃນໂຮງຮຽນຫວຽດນາມ; ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າພາສາອັງກິດຖືກນໍາໃຊ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງ, ເລື້ອຍໆ ແລະ ມີປະສິດທິພາບໃນການສິດສອນ ແລະ ການສື່ສານພາຍໃນໂຮງຮຽນ.

ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດແມ່ນໂຮງຮຽນປະຖົມ ແລະ ມັດທະຍົມຕອນປາຍທົ່ວປະເທດຈະບັງຄັບໃຫ້ພາສາອັງກິດເປັນວິຊາບັງຄັບເລີ່ມຕັ້ງແຕ່ຊັ້ນປະຖົມ 1 ແທນທີ່ຈະເປັນຊັ້ນປະຖົມ 3 ດັ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນປະຈຸບັນ.

ຜູ້ອຳນວຍການໂຮງຮຽນປະຖົມແຫ່ງໜຶ່ງໃນ ຮ່າໂນ້ຍ ກ່າວວ່າ ເພື່ອຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໂຄງການສຶກສາທົ່ວໄປປີ 2018 ເຊິ່ງກຳນົດໃຫ້ຮຽນພາສາອັງກິດຕັ້ງແຕ່ຊັ້ນປະຖົມ 4, ໂຮງຮຽນຕ້ອງໄດ້ພະຍາຍາມຢ່າງໜັກເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາຂາດແຄນຄູສອນ. ປະຈຸບັນໂຮງຮຽນມີຫ້ອງຮຽນ 42 ຫ້ອງ ແຕ່ມີຄູສອນພາສາອັງກິດພຽງສອງຄົນສຳລັບຊັ້ນປະຖົມ 3, 4, ແລະ 5, ເຊິ່ງບັງຄັບໃຫ້ຄູສອນຕ້ອງເຮັດວຽກເກີນຂອບເຂດວຽກທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍ.

ໂຮງຮຽນຕ່າງໆຈະເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດເປັນວິຊາບັງຄັບຕັ້ງແຕ່ຊັ້ນປະຖົມ 1 ແທນທີ່ຈະເປັນຊັ້ນປະຖົມ 3 ຄືກັບໃນປະຈຸບັນ.

ນອກຈາກນັ້ນ, ໂຮງຮຽນຕ້ອງໄດ້ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດວິທີແກ້ໄຂຕ່າງໆເຊັ່ນ: ການຈ້າງຄູສອນສັນຍາ ແລະ ການຮ່ວມມືກັບສູນພາສາຕ່າງປະເທດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຄູສອນສັນຍາມີເງິນເດືອນຕໍ່າ, ສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ມີພັນທະ. ບາງຄົນເຊັນສັນຍາພຽງແຕ່ 1-2 ປີກ່ອນທີ່ຈະອອກຈາກວຽກ, ແລະ ໂຮງຮຽນຕ້ອງຊອກຫາຄູຄົນອື່ນໆ.

ອີງຕາມຜູ້ອຳນວຍການໂຮງຮຽນ, ການສອນພາສາອັງກິດຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍແມ່ນສິ່ງທີ່ໂຮງຮຽນຫວັງໄວ້; ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸປະສິດທິພາບ, ມັນຕ້ອງການຈຳນວນຄູທີ່ພຽງພໍ ແລະ ສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກໃນຫ້ອງຮຽນທີ່ພຽງພໍ.

ນາງກ່າວວ່າ “ປະຈຸບັນ, ດ້ວຍຂະໜາດຫ້ອງຮຽນຍັງເກີນ 40 ຄົນຕໍ່ຫ້ອງຮຽນ, ການຂາດແຄນຄູສອນເປັນສິ່ງທ້າທາຍທີ່ສຳຄັນຕໍ່ການສອນພາສາອັງກິດຢູ່ໂຮງຮຽນ.”

ການຂາດແຄນຄູສອນຢ່າງຮ້າຍແຮງ

ຮອງສາດສະດາຈານ ບຸ່ຍແມັງຮຸ່ງ, ຜູ້ປະສານງານຫຼັກຂອງຄະນະພັດທະນາຫຼັກສູດ ການສຶກສາ ທົ່ວໄປ 2018, ໄດ້ກ່າວວ່າ ຫຼັກສູດການສຶກສາທົ່ວໄປ 2018 ກຳນົດວ່າ ໃນຊັ້ນປະຖົມ 1 ແລະ 2, ນັກຮຽນສາມາດຮຽນພາສາອັງກິດເປັນວິຊາເລືອກ, ໂດຍມີເວລາຮຽນບໍ່ເກີນ 70 ບົດຕໍ່ປີ, ຫຼື 2 ບົດຕໍ່ອາທິດ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້, ນັກຮຽນໃນຫຼາຍໂຮງຮຽນ, ໂດຍສະເພາະໂຮງຮຽນເອກະຊົນ ແລະ ລັດໃນຕົວເມືອງໃຫຍ່, ໄດ້ເລືອກທີ່ຈະຮຽນພາສາອັງກິດຕັ້ງແຕ່ຊັ້ນປະຖົມ 1. ການເຮັດໃຫ້ວິຊານີ້ເປັນວິຊາບັງຄັບສາມາດຖືກເບິ່ງໃນທາງບວກວ່າເປັນການສ້າງໂອກາດທີ່ເທົ່າທຽມກັນສຳລັບນັກຮຽນທຸກຄົນ.

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ນະໂຍບາຍນີ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດສິ່ງທ້າທາຍຫຼາຍຢ່າງ. ໜຶ່ງໃນນັ້ນແມ່ນການຂາດແຄນຄູສອນພາສາອັງກິດຢ່າງຮ້າຍແຮງ. ຂໍ້ມູນຈາກກະຊວງສຶກສາທິການ ແລະ ຝຶກອົບຮົມຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ, ໃນຖານະເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຍຸດທະສາດເພື່ອເຮັດໃຫ້ພາສາອັງກິດເປັນ "ພາສາທີສອງໃນໂຮງຮຽນ," ປະເທດນີ້ຈະຕ້ອງການຄູສອນພາສາອັງກິດເພີ່ມເຕີມ 22,000 ຄົນໃນໂຮງຮຽນອະນຸບານ ແລະ ປະຖົມພາຍໃນປີ 2030. ຄຸນນະພາບຂອງພະນັກງານສອນພາສາອັງກິດນີ້ຍັງເປັນຄຳຖາມທີ່ສຳຄັນ.

ຖ້າບໍ່ມີວິທີການສອນທີ່ເໝາະສົມ, ນັກຮຽນຈະປະເຊີນກັບພາລະການຮຽນຮູ້ທີ່ສຳຄັນ. ຕັ້ງແຕ່ຊັ້ນປະຖົມ 1 ເປັນຕົ້ນໄປ, ພວກເຂົາຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍໃນການຄຸ້ນເຄີຍກັບການຂຽນພາສາຫວຽດນາມ ແລະ ຝຶກຝົນຢ່າງກວ້າງຂວາງເພື່ອພັດທະນາທັກສະຂອງເຂົາເຈົ້າ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນການອ່ານ ແລະ ການຂຽນ.

ຕອນຍັງນ້ອຍ (ອະນຸບານ ແລະ ປະຖົມຕົ້ນ), ນັກຮຽນຫຼາຍຄົນສາມາດປັບຕົວເຂົ້າກັບພາສາໃໝ່ໄດ້ດີ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມັນເປັນປະໂຫຍດຫຼາຍສຳລັບການຮຽນພາສາຕ່າງປະເທດຄຽງຄູ່ກັບພາສາຫວຽດນາມ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ນັກຮຽນຫຼາຍຄົນບໍ່ມີຄວາມສາມາດນີ້; ການຮຽນອ່ານ ແລະ ຂຽນພາສາຫວຽດນາມແມ່ນເປັນສິ່ງທ້າທາຍສຳລັບພວກເຂົາແລ້ວ.

“ສຳລັບນັກຮຽນຈາກຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ, ນອກຈາກພາສາຫວຽດນາມແລ້ວ, ພວກເຂົາອາດຈະຮຽນພາສາຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍອີກພາສາໜຶ່ງ. ຖ້າພວກເຂົາເພີ່ມພາສາອັງກິດ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮຽນສາມພາສາໃນເວລາດຽວກັນ,” ຮອງສາດສະດາຈານ ບຸ່ຍແມັງຮຸ່ງ ກ່າວ.

ອີງຕາມຮອງສາດສະດາຈານ ຮຸ່ງ, ບັນຫາອີກອັນໜຶ່ງແມ່ນວ່າ ປຶ້ມແບບຮຽນພາສາອັງກິດໃນປະຈຸບັນແມ່ນໄດ້ລວບລວມຕາມມາດຕະຖານຜົນຜະລິດຂອງໂຄງການສຶກສາທົ່ວໄປປີ 2018, ໂດຍມີເວລາຮຽນພຽງແຕ່ 3 ປີໃນລະດັບປະຖົມ. ຖ້າການສອນພາກບັງຄັບເລີ່ມຕົ້ນຈາກຊັ້ນປະຖົມ 1, ມາດຕະຖານຜົນຜະລິດສຳລັບຊັ້ນປະຖົມ 5, ແລະຕໍ່ມາຊັ້ນປະຖົມ 9 ແລະ 12, ຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຍົກລະດັບບໍ? ຖ້າເປັນດັ່ງນັ້ນ, ຫຼັກສູດ ແລະ ປຶ້ມແບບຮຽນພາສາອັງກິດທັງໝົດຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການປັບປຸງບໍ? ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຄຳຖາມທັງໝົດທີ່ຕ້ອງໄດ້ພິຈາລະນາ.

ຄູສອນທີ່ບໍ່ອອກສຽງຄຳສັບຢ່າງຖືກຕ້ອງຈະເຮັດໃຫ້ເກີດອັນຕະລາຍຫຼາຍກວ່າຜົນປະໂຫຍດ.

ລາວໄດ້ໂຕ້ຖຽງວ່າໄລຍະເວລາການກະກຽມຫ້າປີບໍ່ແມ່ນເວລາດົນນານ, ເພາະວ່າມັນມີເວລາພຽງພໍທີ່ຈະຝຶກອົບຮົມນັກສຶກສາມະຫາວິທະຍາໄລສອງກຸ່ມທີ່ກຳລັງຝຶກອົບຮົມຄູສອນພາສາອັງກິດເທົ່ານັ້ນ.

ໃນດ້ານວິທີການສອນ, ຖ້າຄູຂາດທັກສະພາສາອັງກິດທີ່ດີ ແລະ ບໍ່ຮູ້ວິທີການນຳໃຊ້ການສະໜັບສະໜູນຈາກເຄື່ອງຈັກ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີ, ຄວາມຜິດພາດໃນການອອກສຽງຂອງເຂົາເຈົ້າສາມາດຖືກສົ່ງຕໍ່ໃຫ້ນັກຮຽນ, ເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າອອກສຽງຄຳສັບຜິດຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ, ເຮັດໃຫ້ການແກ້ໄຂຍາກຫຼາຍໃນພາຍຫຼັງ. ໃນກໍລະນີນັ້ນ, ການຮຽນຮູ້ໃນໄວເດັກຈະເປັນອັນຕະລາຍຫຼາຍກວ່າຜົນປະໂຫຍດ.

ອີງຕາມຜູ້ຊ່ຽວຊານ, ຫຼັກສູດ ແລະ ປຶ້ມແບບຮຽນອາດຈະບໍ່ມີການປ່ຽນແປງ ຖ້າຫາກມີການສອນພາສາອັງກິດໃນຊັ້ນປະຖົມ 1 ແລະ 2 ຄືກັບໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້, ໂດຍມີພຽງແຕ່ການປ່ຽນຈາກວິຊາເລືອກໄປເປັນວິຊາບັງຄັບເທົ່ານັ້ນ. ໃນສອງປີທຳອິດຂອງໂຮງຮຽນປະຖົມ, ນັກຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ຮຽນຮູ້ ແລະ ຝຶກຝົນການສື່ສານພາສາອັງກິດຜ່ານກິດຈະກຳການຮຽນຮູ້ທີ່ຈັດໂດຍຄູ, ໂດຍໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຢ່າງມີປະສິດທິພາບຈາກເຄື່ອງຈັກ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີ.

ເວລາຮຽນຄວນຖືກຈຳກັດໃຫ້ຢູ່ທີ່ປະມານ 70 ບົດຮຽນຕໍ່ປີ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາໃນອະດີດ (ເມື່ອມັນຖືກສອນເປັນວິຊາເລືອກ).

ການສອນພາສາອັງກິດເປັນ "ພາສາທີສອງໃນໂຮງຮຽນ" ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຕີຄວາມໝາຍພາຍໃນສະພາບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໂຄງການຂອງຫວຽດນາມ, ໂດຍມີຈຸດປະສົງສະເພາະ ແລະ ສາມາດບັນລຸໄດ້.

ສິ່ງນີ້ຄວນຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນຍຸດທະສາດໄລຍະຍາວ, ເປັນຜົນມາຈາກການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດຢ່າງລະອຽດ, ແລະ ຄວນກ່ຽວຂ້ອງກັບຂັ້ນຕອນທີ່ເໝາະສົມກັບເງື່ອນໄຂຕົວຈິງຂອງປະເທດ. ມັນຄວນໄດ້ຮັບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໄປພ້ອມໆກັນກັບການດຳເນີນການສຳຫຼວດ ແລະ ການປະເມີນຜົນເພື່ອຮັບປະກັນວ່າການປະຕິຮູບການສຶກສາແມ່ນຢູ່ໃນເສັ້ນທາງທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຊັບພະຍາກອນທີ່ລົງທຶນໄປນັ້ນຖືກນຳໃຊ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.

ຊັບພະຍາກອນແຫ່ງຊາດຂອງພວກເຮົາມີຈຳກັດ, ແລະ ການລົງທຶນຫຼາຍເກີນໄປໃນການສອນພາສາອັງກິດຈະສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ການສອນວິຊາສຳຄັນອື່ນໆຢ່າງຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://tienphong.vn/thach-thuc-lon-khi-day-tieng-anh-bat-buoc-tu-lop-1-post1793900.tpo