Ervaar de authentieke smaak van thee.

In de mistige ochtend van Xinjiang leken de theeplantages te ontwaken uit een lange nachtrust. Rijen weelderige groene theeplanten ontvouwden zich voor mijn ogen, eenvoudig maar vol leven. Toen ik voor het eerst het land van "de beste thee" bezocht, had ik nooit gedacht dat een klein potje thee me zo diep zou kunnen raken...

Mevrouw Tran Thi Van (tweede van links) laat een delegatie uit de Bondsrepubliek Duitsland kennismaken met Tan Cuong-theeknoppen.

Zelfs oude theeplanten krijgen nieuwe knoppen.

In het kleine, rood betegelde theehuis van de Thai Sinh Community Tea and Tourism Cooperative zette mevrouw Tran Thi Van een vers gezette kop thee voor me neer. De theestoom steeg zachtjes op als zijde en droeg het aroma van jonge rijstkorrels met zich mee, kenmerkend voor de regio Tan Cang. "Neem gerust een slokje, om te ervaren hoe authentieke thee smaakt," fluisterde mevrouw Van.

Ik nam mijn eerste slok. De samentrekkende smaak was heel subtiel, een lichte tinteling, die snel verdween. Maar toen begon de zoetheid op te komen. Een diepe, warme zoetheid, die zich in golven door mijn mond verspreidde. Ik had het gevoel alsof ik de vochtige aarde van de ochtenden in Xinjiang aanraakte, de wind door de theebladeren hoorde ruisen en de handen van de boer zorgvuldig elk knopje zag plukken, nog dauwdroog.

Misschien wel omdat het de eerste keer was dat ik thee uit de hooglanden dronk, rechtstreeks van de bron, sloeg mijn hart een slag over. Het was een gevoel dat moeilijk te beschrijven is – tegelijk vertrouwd en nieuw, zacht en krachtig. Het was de oorspronkelijke smaak van thee, een smaak die geen verdere toevoeging nodig heeft en toch een blijvende indruk achterlaat.

De theeplanten strekken zich uit naar de ochtendmist en bewaren zo de kenmerkende smaken van de bergen en heuvels.

Als ik zie hoe mevrouw Vân thee zet, langzaam en zorgvuldig, alsof ze een kostbare schat koestert, begrijp ik waarom veel toeristen haar "een inspirerende persoonlijkheid" noemen.

Mevrouw Vân studeerde in Frankrijk en kreeg de kans om in het glamoureuze Parijs te werken, maar ze gaf alles op om terug te keren naar Xinjiang. "Door zo ver weg te gaan, besefte ik dat Vietnam veel moois te bieden heeft dat je nergens anders vindt. Neem bijvoorbeeld deze thee – hij is verfrissend, zoet, vol van smaak en zo authentiek dat je hem nergens anders ter wereld zult vinden," zei ze, waarna ze glimlachte, een oprechte glimlach. Maar in haar ogen zag ik trots. Niet trots op het feit dat ze theemaker was, maar trots op het behoud van een erfgoed.

Haar vader, de heer Tran Van Thai, directeur van de Thai Sinh Thee- en Gemeenschapstoerisme Coöperatie, heeft zijn hele leven gewijd aan de theeteelt en het maken van thee. De familie koestert de eeuwenoude theeplanten, waarvan sommige bijna honderd jaar oud zijn, als kostbare schatten. "Deze oude theeplanten produceren nog steeds heerlijke thee. Als je een kopje thee drinkt van die oude bomen, voel je iets heel… ouderwets," zei mevrouw Van zachtjes.

Ik begrijp wat mevrouw Vân bedoelt met "heel oud" – het is de smaak van de tijd, de smaak van herinneringen, de smaak van blijvende kwaliteit die geen enkele massaal geproduceerde thee kan vervangen.

Controle over land, water en licht.

Naast het maken van thee houdt mevrouw Van zich ook bezig met toerisme. Ze neemt toeristen mee om 's ochtends vroeg theebladeren te plukken, begeleidt hen bij het roosteren van thee in een pan en vertelt hen over de theecultuur van Thai Nguyen . "Als we Thaise thee over de hele wereld willen verspreiden, moeten we er allereerst voor zorgen dat de Vietnamese bevolking trots is op onze thee," zei mevrouw Van, terwijl ze zachtjes over de jonge theeknoppen streek.

Het behouden van de oorspronkelijke vorm betekent niet dat er niets gebeurt. Mevrouw Vân en haar coöperatie verbouwen thee met behulp van schone landbouwmethoden, waarbij ze de bodem, het water en het licht volgens de hoogste normen controleren. Maar ze weigert absoluut om de inherente smaak van Tân Cương-thee te verliezen.

"Ik denk altijd: als buitenlanders op een dag Thai Nguyen-thee drinken en meteen herkennen: 'Ah, dit is de authentieke smaak van Tan Cang', dan zou dat een succes zijn," zei ze, terwijl ze me een tweede kopje inschonk...

Mevrouw Tran Thi Van begeleidt Chinese toeristen bij het ervaren van het rollen van theebladeren met behulp van een machine.

De smaak van de thee is rijker, dieper, alsof hij de drinker uitnodigt terug te keren naar innerlijke rust. Ik realiseerde me plotseling: Xinjiang-thee is niet zomaar een drankje. Het is een stukje cultuur, het verhaal van een land, de geest van mensen die weigeren te verliezen wat het meest authentiek is.

Toen ik de Thai Sinh Tea and Community Tourism Cooperative verliet, keek ik terug naar de theeplantages gehuld in een dunne mist. De nasmaak van mijn eerste kop thee bleef in mijn hart hangen. Een smaak die subtiel was, niet scherp, niet opschepperig – maar die met elke slok zoeter en intenser werd. Misschien is dat wel het karakter van de mensen van Tan Cang. En misschien is het ook wel het karakter van mevrouw Van – de jonge vrouw die ervoor koos terug te keren, ervoor koos om te behouden en ervoor koos het verhaal te vertellen van een eenvoudige maar wonderlijke smaak.

De authentieke smaak van thee… Die zit hem niet alleen in het theekopje, maar ook in de harten van de theemakers. De rijke, pure en zoete nasmaak van Tan Cang-thee is net als de mensen die hem maken. Eenvoudig, oprecht, maar ook trots. En ik geloof dat met jonge mensen zoals Tran Thi Van de reis om Thai Nguyen-thee wereldwijd te verspreiden zal worden voortgezet.

Bron: https://baothaineguyen.vn/kinh-te/202511/cham-vao-vi-tra-nguyen-ban-3984e3d/