Ngo Quy Duc met zijn poppenontwerpen voor waterpoppenspel.
In Hue, tijdens de overgangsperioden tussen de seizoenen, wisselt Ngo Quy Duc (40 jaar) regelmatig informatie uit met jongeren uit het houtsnededorp Thanh Lieu in Hai Phong (voorheen Hai Duong) om een project voor de oude hoofdstad te bespreken, aan te passen en af te ronden.
Een vervagend erfgoed
Het project waaraan Duc en zijn collega's werken, is het nieuw leven inblazen van de volksschilderkunst: de Chuon-dorpscouplets. Dit is een zeer bekende schilderstijl in Hue , maar is in de loop der tijd volledig verdwenen.
Begin januari 2026 zal de collectie houtsneden uit het dorp Chuon officieel worden gelanceerd in aanwezigheid van culturele prominenten, overheidsfunctionarissen en vooral de inwoners van Chuon – de plek waar deze kunstvorm is ontstaan, heeft voortgeleefd en uiteindelijk is verdwenen.
De succesvolle lancering van de keramische pot uit het dorp Chuồn markeert een nieuwe mijlpaal in Đức's missie om traditionele ambachtsdorpen in het hele land te herontdekken, nieuw leven in te blazen en voort te zetten.
In 2006 studeerde Duc af aan de universiteit met een diploma in informatietechnologie, wat niets te maken had met traditionele ambachten of cultureel erfgoed. Maar voor hem bleek het buitengewoon nuttig bij het digitaliseren, doorzoeken, opslaan en reconstrueren van talloze details.
Als kind kreeg Duc de kans om voorwerpen te zien en aan te raken die door ambachtslieden in traditionele dorpen werden gemaakt. Hij was gefascineerd en nieuwsgierig naar het productieproces van deze producten.
De wens om het erfgoed en de producten van traditionele ambachtsdorpen te ontdekken, heeft altijd in zijn achterhoofd gespeeld.
Na zijn afstuderen aan de universiteit werkte Duc ongeveer drie maanden voor een vriend, voordat hij ontslag nam. Zijn eerste project was het opzetten van een online informatiebibliotheek over Hanoi . Daar verzamelde Duc informatie over de cultuur, geschiedenis, geografie, bevolking, festivals en meer.
Tijdens de bouw van de bibliotheek bezocht hij traditionele ambachtsdorpen en zag hij producten die hij als kind al had gezien. Bij nader onderzoek realiseerde Duc zich echter dat er steeds minder mensen het ambacht uitoefenden, dat er weinig vraag naar de producten was en dat ze geleidelijk aan verdwenen.
Toen hij zijn baan opzegde om zich te wijden aan cultureel erfgoed, leek zijn familie daar niet blij mee, maar niemand zei er iets van. Duc legde het ook aan niemand uit. Hij wilde dat ze hem zouden begrijpen en steunen als hij succesvol zou zijn.
In traditionele ambachtsdorpen zie je vaak een kleine, slanke jongeman, altijd met een tas in zijn hand, rondlopen en aantekeningen maken. Ze weten niet wat hij aan het doen is.
Duc is al bijna twintig jaar betrokken bij dorpen waar traditionele ambachten worden gemaakt. Jaren geleden benaderde hij een dorp in Hanoi waar maskers van papier-maché werden gemaakt. Net als veel andere dorpen met traditionele ambachten, waren ze terughoudend om hun vaardigheden aan buitenstaanders door te geven. Als er niemand in de familie was om het ambacht voort te zetten, waren ze bereid het te laten verdwijnen.
Omdat hij begreep dat hij traditionele ambachtslieden niet op de gebruikelijke manier kon benaderen, koos Duc ervoor om hen te benaderen door eerst hun dagelijks leven te ervaren, hun routines te observeren en vervolgens geleidelijk meer te leren over hun ambachten. Hij geloofde dat hij op deze manier een band met de ambachtslieden kon opbouwen alsof ze familie waren.
"Als we eenmaal contact hebben, wordt delen makkelijk. Ze vertrouwen ons hun dagelijkse problemen toe, zoals rondkomen, carrièrekwesties, het gebrek aan een opvolger, en dan hebben we een richting," aldus Duc.
Hij vroeg zijn tantes en ooms niet rechtstreeks om hun vaardigheden aan hem door te geven. In plaats daarvan werkte hij samen met hen en deelde hij de waarden van het ambacht, zodat ze zijn toewijding aan het behoud van traditionele ambachten zouden zien. Hij wilde dat ze begrepen dat het verlies van deze ambachten zou betekenen dat het harde werk van hun voorouders en zijn tantes en ooms voor niets zou zijn geweest.
"Pas als mensen het ambacht echt begrijpen, zullen ze het oprecht aan mij willen doorgeven," meent Duc. Zeven lange jaren reisde Duc heen en weer, woonde en sprak hij met de laatste twee ambachtslieden die het ambacht van het maken van papier-machémaskers beoefenden.
Het wierookvat uit het dorp Chuồn werd met succes in gebruik genomen na Đứcs reis om de oorspronkelijke tekst te onderzoeken en te reconstrueren.
Het verlengen van de levensduur van traditionele ambachtsdorpen.
Toen de twee ambachtslieden uit het dorp waar maskers van papier-maché werden gemaakt, besloten hun vak aan Duc over te dragen, kon hij zijn emoties niet bedwingen. Ook hun kinderen waren erg blij dat iemand de traditie voortzette...
In 2025 besloot Duc naar Hue te gaan om een project uit te voeren voor de restauratie van de volksschilderkunst van het dorp Chuon. Er is weinig documentatie over dit project bewaard gebleven.
Het dorp Chuồn, waar dit type schilderkunst vandaan komt, is nu verlaten. Bijna niemand in het dorp weet er iets van. De ouderen herinneren zich alleen nog uit hun geheugen dat "dit ambacht vroeger in het dorp werd beoefend".
De coupletten uit het dorp Chuồn bestaan uit een groot teken (dat geluk, voorspoed en een lang leven vertegenwoordigt) in het midden en paren coupletten aan weerszijden, versierd met traditionele motieven zoals draken, eenhoorns, schildpadden en feniksen.
Het enige overgebleven spoor van het couplet bevindt zich in de voorouderlijke hal van de voorouderlijke tempel van de familie Doan. Zelfs daar hebben de nakomelingen het niet zelf gemaakt; ze hebben het simpelweg gekocht om op te hangen. De complete set houten drukblokken is verloren gegaan.
Duc zocht online naar informatie en vond gelukkig enkele artikelen over dit type schilderij, maar de foto's waren onscherp. Hij paste de wetenschap en technologie die hij had geleerd toe om de details te herstellen en de beeldkwaliteit te verbeteren. Dankzij zijn contacten met veel mensen die houtsneden maken van Noord- tot Zuid-Vietnam, wist Duc dat de coupletten uit het dorp Chuon ook soortgelijke kenmerken zouden hebben.
Nadat hij de details en de tekst nauwkeurig op de computer had weergegeven en deze had vergeleken met de overige coupletten in de kerk die hij eerder had gezien, voelde hij zich zelfverzekerder. De afbeeldingen werden vervolgens naar het houtsnededorp Thanh Lieu gestuurd, waar jongeren ze afdrukten en in houtsneden op een plank van kaki-hout kerfden.
Toen de houtsneden uit het dorp Chuon met succes werden gerestaureerd en met scherpe, krachtige lijnen op papier werden afgedrukt, was cultuuronderzoeker Nguyen Xuan Hoa, voormalig directeur van de afdeling Cultuur en Informatie van Thua Thien Hue, behoorlijk verrast.
Zoals hij zelf zei: "Deze verzameling schilderijen is aan het vergaan, en ik denk niet dat we die kunnen restaureren. Ik had ook niet verwacht dat u dit in zo'n korte tijd zou kunnen volbrengen."
Hij vertelde dat de coupletten destijds gewoon simpele stukjes papier waren met het woord 'fortuin' erop gedrukt, samen met twee coupletten. Ze waren niet uitgebreid of gemaakt van fijn papier zoals de exemplaren die u nu hebt gerestaureerd.
"De coupletten uit het dorp Chuon waren een soort schilderkunst voor de armen. Mensen kochten ze vaak tijdens Tet (het Chinese Nieuwjaar). Destijds werden huizen nog van bamboe en riet gemaakt, dus plakten ze deze schilderijen midden op het altaar om het bamboescherm te bedekken," herinnerde meneer Hoa zich.
Wat de volksschilderkunst uit het dorp Chuon betreft, is Duc van mening dat deze unieke kenmerken en bijzondere culturele waarden bezit, waardoor ze het verdienen om als culturele producten te worden erkend, in plaats van alleen maar tentoongesteld te worden.
"Deze reeks schilderijen is uitstekend omdat ze coupletten bevat die de traditie van studiezin benadrukken, de schoonheid van de lente weergeven en spreken over onderwijs, leren en moraliteit. Voorlopig doe ik het gewoon, zodat ze de waarden begrijpen die onze voorouders hebben nagelaten; als ze het eenmaal begrijpen, wie weet, komen sommigen misschien terug," vertrouwde Duc toe.
Gedurende bijna twintig jaar reisde Duc uitgebreid door traditionele ambachtsdorpen van Noord- tot Zuid-Vietnam om het ambacht te leren kennen, te restaureren en voort te zetten. - Foto: Aangeleverd door de geïnterviewde.
Het traditionele ambacht van het maken van maskers van papier-maché wordt voortgezet door de twee overgebleven ambachtslieden en met de hulp van Duc. Hij zegt dat als die twee er in de toekomst mee stoppen, hij de zaak zal overnemen. Duc gelooft dat de markt nu gemakkelijker is dan vroeger, omdat scholen en organisaties workshops over traditionele ambachten organiseren, waardoor volksspeelgoed aantrekkelijker zal zijn.
Al bijna twintig jaar reist Duc heen en weer en bezoekt hij bijna duizend traditionele ambachtsdorpen in het hele land. Hij heeft veel van deze dorpen, die waren verdwenen, met succes nieuw leven ingeblazen. Ducs reis gaat verder, want er zijn momenteel diverse projecten in ontwikkeling.
Waarom raken traditionele ambachtsdorpen in Vietnam in verval en verdwijnen ze geleidelijk? Volgens Duc zou dit te maken kunnen hebben met ongunstige leefomstandigheden en de zware last om rond te komen, waardoor de bewoners gedwongen worden hun ambachten op te geven en ander werk te zoeken om de kost te verdienen.
Bron: https://tuoitre.vn/dua-con-nuoi-cua-nhung-lang-nghe-2026052210051243.htm
Reactie (0)