De kunst van de metafoor
De traditie van het "spreken en zingen van volksliederen" van het Co Tu-volk, die in 2015 werd erkend als nationaal immaterieel cultureel erfgoed, wordt met grote trots in stand gehouden en komt op natuurlijke wijze tot uiting in diverse contexten, van bruiloften en dorpsfeesten tot bijeenkomsten tussen gehuchten. Er is geen vast script of vooraf vastgelegd decor; alles ontstaat door flexibele improvisatie, gebaseerd op levenservaringen en een diepgaand begrip van de cultuur van de gemeenschap.
Volgens onderzoekers van bergcultuur is de taal in de volkszang en -recitatie rijk aan metaforen, waarbij vaak elementen uit bergen, bossen, rivieren, beken, velden, bomen, vogels en dieren worden gebruikt om boodschappen over het leven en de onderlinge relaties tussen mensen over te brengen. Op deze manier wordt spraak een vorm van verbale kunst, die zowel dicht bij het leven staat als doordrenkt is van culturele diepgang.
Tijdens het recent gehouden eerste traditionele cultuurfestival van Co Tu in de gemeente Song Kon, werd de praktijk van het reciteren en zingen van volksliederen duidelijk gedemonstreerd tijdens de broederschapsceremonie van de gemeenschap. Voordat de ceremonie begon, bereidde de raad van dorpsoudsten uit de dorpen Ra Lang, Ra Dung en Ra Nuoi offers voor en vroeg toestemming aan de geesten en voorouders om de "Pr'ngooch"-broederschapsceremonie te houden tussen de voormalige gemeenschap Jo Ngay en de voormalige gemeenten A Ting en Song Kon. Dit evenement vond plaats in de context van de fusie van de drie gemeenten tot de nieuwe gemeente Song Kon en diende als een gelegenheid om de banden van broederschap onder de Co Tu-bevolking verder te versterken.
Namens de voormalige gemeente Jơ Ngây opende dorpsoudste Alăng Chúc (uit het dorp Ra Lang) de uitvoering van het volkslied met levendige beeldspraak. Hij gebruikte de beek, het bos en de kruisende wegen om te spreken over de ontmoeting en harmonie tussen de Cơ Tu-dorpen. Het volkslied, gezongen door oudste Chúc, was meer dan alleen een begroeting; het drukte geloof, acceptatie en saamhorigheid uit binnen de nieuwe, gedeelde culturele ruimte van de gemeenschap.
"Zelfs als ze naast elkaar staan, breken deze potten nooit," concludeerde ouderling Alăng Chúc, waarmee hij met de metafoor van de potten bedoelde dat de Cơ Tu-mensen die in dezelfde omgeving leven, altijd hecht met elkaar verbonden blijven, zonder vijandigheid of verdeeldheid.
Zodra ouderling Alang Chuc zijn vers had uitgesproken, kreeg hij meteen antwoord van een ouderling aan de overkant van de zaal. Op de binnenplaats bracht een groep mensen traditionele offergaven mee, zoals manden met kleefrijst gekookt in bamboebuizen, koekjes in de vorm van buffelhoorns, kleefrijst, rijst, gegrilde vis in bamboebuizen, rijstwijn en geweven matten, om bij te dragen aan de ceremonie. Een welkomstfeest werd klaargezet, bedekt met bananenbladeren. De ouderlingen improviseerden om de beurt verzen en liederen, waarin ze een gezamenlijk verhaal van broederschap en vriendschap vertelden. Ze verklaarden dat vanaf nu alle vijandigheden opzij zouden worden gezet en dat de Co Tu-bevolking uit alle regio's één zou zijn en in harmonie zou samenleven.
Een verhaal over karakter en het leven.
Ouderling Clâu Blao (Voong-dorp, gemeente Hung Son) vertelde dat de Co Tu-bevolking altijd trots is geweest op hun volkszang en verhalenvertelling, vooral nadat deze kunstvorm in 2015 werd erkend als nationaal immaterieel cultureel erfgoed. Deze unieke vorm van geïmproviseerde kunst dient om verhalen en gebeurtenissen over te brengen, onderwerpen aan te snijden of interne conflicten op te lossen door middel van subtiele en ingetogen metaforen. Elk volkslied bevat vele lagen van diepe betekenis, die de leefomgeving van de gemeenschap in de hooglanden weerspiegelen, verbonden met de natuur en hun overtuigingen.
Volgens de oudere Clâu Blao schuilt de waarde van de kunst van het reciteren en zingen van volksliederen in het vermogen tot redeneren en de diepgang van het denken. Hoe meer betekenislagen een volkslied heeft, hoe meer het de intelligentie en vaardigheid van de spreker aantoont. Om het goed te begrijpen, moet de luisteraar zelf de betekenis afleiden; het kan niet zomaar worden begrepen.
“De schoonheid van het reciteren en zingen van volksliederen schuilt in de manier waarop de Co Tu-bevolking rechtvaardigheid hoog houdt en de gemeenschapszin in stand houdt. In deze volksliederen geven de ouderen hun nakomelingen advies over hoe ze moeten leven, zich moeten gedragen en harmonieus moeten samenleven binnen de gemeenschap. Tegenwoordig hebben jongeren echter weinig mogelijkheden om dit te leren, terwijl deze kunstvorm sterk afhankelijk is van improvisatievermogen en levenservaring,” aldus oudere Clâu Blao.
Volgens Do Huu Tung, voorzitter van het Volkscomité van de gemeente Song Kon, wordt de kunst van het reciteren en zingen van volksliederen veelvuldig beoefend in het culturele leven van de Co Tu-gemeenschap. Het wordt beschouwd als een vorm van "competitie" tussen ouderen uit verschillende dorpen, tussen gastheren en gasten, en wordt zelfs gebruikt om interne conflicten op te lossen. Volksliederen spelen een belangrijke rol in de sociale opvoeding , omdat ze zeer overtuigende argumenten bevatten die anderen ertoe aanzetten ze te erkennen en na te volgen.
“De gesproken en gezongen verzen van de Co Tu-bevolking hebben vaak meerdere betekenislagen. Hoe dieper en subtieler de betekenis, hoe moeilijker het voor de tegenstander is om ermee te ‘concurreren’, wat het talent van de zanger bewijst. De moeilijkheid is echter dat er geen algemeen model is om te leren; het hangt volledig af van het improvisatievermogen, het vaardigheidsniveau en de ervaring van elke artiest. Daarom hebben we, toen we nog een districtsgemeenschap waren, vele clubs voor gesproken en gezongen verzen opgericht. Door middel van regelmatige activiteiten gaven dorpsoudsten en artiesten rechtstreeks les, waardoor jongeren de kans kregen om te leren”, aldus de heer Tung.
Volksliederen lossen dorpsconflicten op.
Ouderling Bh'ling Hạnh, uit het dorp Công Dồn (gemeente Nam Giang), zei dat de kunst van het reciteren en zingen van volksliederen duidelijk aanwezig is in het gemeenschapsleven, waar veel conflicten en geschillen tussen dorpen en families worden opgelost door middel van deze liederen. In plaats van gebeurtenissen direct te analyseren of te verklaren, gebruiken deze liederen vergelijkingen en personificaties om boodschappen over te brengen, waardoor luisteraars onderscheid kunnen maken tussen goed en kwaad. Volgens ouderling Bh'ling Hạnh hebben beoefenaars een expressieve stem nodig en het vermogen om beeldspraak te kiezen, ideeën bondig te formuleren en zich aan te passen aan de context om de mondelinge traditie van deze unieke kunstvorm te behouden.
Bron: https://baodanang.vn/vang-dieu-ly-tren-ngan-3336894.html
Reactie (0)