[E-Magazyn]: Uśmiech we mgle

Pośród gwarnego targowiska nagle dostrzegłem uśmiech słodszy niż dziki miód. Ten uśmiech był dyrygentem całego chóru. Doprawdy, to był górski kwiat, który dopiero zaczynał rozkwitać, wciąż nieśmiały i niepewny.

Budząc się pewnego ranka, jakże cudownie jest widzieć puszyste, białe obłoki sunące za oknem. Wysoko nad nami niebo pozostaje głębokie, czyste i błękitne, przejrzyste jak oczy leniwego kota zwiniętego w kłębek przy kominku. Morze białych chmur, niczym padający z nieba śnieg, spowija góry i lasy. Ale choć wydaje się tak nieruchome, jeśli przyjrzeć się uważnie, chmury poruszają się bezszelestnie, zmieniając kształt z każdą chwilą. Gdy słońce wschodzi wysoko, morze chmur rozprasza się, pozostawiając jedynie smugi chmur sunące szybko niczym woda płynąca przez głęboką dolinę…

Pośród wirującej mgły i strzelistych gór powietrze jest czyste jak kryształ. Patrząc w dal, widzę białe chmury dryfujące na poziomie gór niczym rzeka chmur wijąca się wokół falującego pasma górskiego. Chodzę po chmurach, moje stopy po nich stąpają; moje serce łączy się z białymi chmurami, dryfując, dryfując.

A tam, bezkresny, gęsty las ciągnie się bez końca, góry ciemne i ponure, rzędy drzew piętrzą się na warstwach skał. Droga wije się przez chmury niczym cienki szal rozciągnięty na szczytach gór. Tylko z góry można w pełni docenić niepewność i stromość tej górskiej przełęczy zawieszonej między niebem a ziemią.

Zszedłem na targ, przechadzając się wśród tłumów górskich kupujących. Liście gorczycy miały soczystą zieleń, wciąż mieniącą się poranną rosą. Wędzone mięso bawole skwierczało nad ogniem, a jego ciepły aromat mắc khén (rodzaj przyprawy) wypełniał powietrze. Zielone papryczki chili leżały niepewnie w plastikowych butelkach, ułożone jedna na drugiej. Dorodne, pieczone jajko wybrzuszało się obok patyczka kleistego ryżu gotowanego w bambusie. Owoce głogu dojrzały do ​​złocistożółtego koloru, niczym guawy z nizin. Laski cynamonu, anyż gwiazdkowy i kardamon, wszystkie o podobnym brązowawym odcieniu, leżały warstwami.

Zapach górskiego targu to symfonia przeplatających się aromatów: aromatu ziół, kuszącego aromatu grillowanego kurczaka i mięsa z straganów z jedzeniem oraz delikatnego aromatu kolorowego, kleistego ryżu zawiniętego w zielone liście bananowca. Jest jednocześnie dziwny i znajomy. Uśmiechy górali są szczere i autentyczne, niczym kosz persymonów spoczywający na plecach dziewczyny z gór.

Gdyby zapachy były chórem, kolory górskiego targu byłyby symfonią barw. Zieleń arcydzięgla i musztardowych zieleni; jaskrawa czerwień marchwi; ciepła żółć głogu i dzikich jabłek; bursztynowy kolor miodu; głęboki brąz cynamonu i anyżu gwiaździstego; ciepła pomarańcza kaki; soczysta zieleń młodej kapusty... Wszystko to zmieszane jak abstrakcyjny obraz, a jednocześnie żywe i radosne.

Produkty leśne z regionu Highlands, przesiąknięte zapachem lasu i bogactwem górskiej gleby, rosną w dziewiczym środowisku, dzięki czemu zachowują zapach ziemi i nieba, niosąc w sobie esencję mgieł, chmur i źródeł, tworząc wyjątkowe produkty.

A pośród gwarnego targowiska nagle dostrzegłem uśmiech słodszy niż leśny miód. Ten uśmiech był dyrygentem zarówno chóru, jak i orkiestry symfonicznej. Zaiste, była niczym górski kwiat, który dopiero zaczynał rozkwitać, nieśmiały i onieśmielony. Schowała się za cieniem matki, skrywając uśmiech za lśniącym materiałem kolorowej, wzorzystej sukienki przed odległym nieznajomym. Ten uśmiech, w jasnej mgle, lśnił jasno pośród rozległych i majestatycznych gór. Tylko połowa uśmiechu była widoczna, druga połowa ukryta za plecami matki. Dziewczyna z plemienia Hmongów uśmiechała się pośród bezkresnych białych chmur. Jej uśmiech był biały jak kwiaty śliwy i gruszy, a usta różowe jak dziki jaśmin rosnący na zboczu góry…

Srebrna bransoletka lśniła jasno, sukienka była jaskrawoczerwona i zdobiona misternymi wzorami, a jej oczy były ciepłe jak żarzący się węgiel drzewny. Czy piła wino, czy też ogień sprawił, że jej policzki pokryły się rumieńcem? Byłem zahipnotyzowany, jakbym rozpływał się w dymie z ogniska, wtapiając się w wirującą mgłę, gdy patrzyłem na jej śliczne usta, jej pulchne różowe wargi lekko rozchylone, odsłaniające zęby równe jak ziarna kleistej kukurydzy prażone nad węglem drzewnym.

Chłopiec z plemienia Hmong, z fletem przewieszonym przez ramię, leniwie wypuścił z fajki krąg białego dymu w niebo, mieszając się z chmurami. Jego wzrok, ukryty za dymem, był skierowany na dziewczynę. Byli sobie przeznaczeni, nieśmiali w obecności obcych. Tak, byli dziećmi gór i lasów, przeznaczeni do bycia razem, aby tarasowe pola ryżowe były jeszcze bardziej zielone od ryżu. Byli razem, aby ich dzieci i wnuki nadal mówiły językiem Hmong. Ich mglisty, obłoczny uśmiech urzekał nieznajomego niczym odurzający efekt wina głogowego.

Trzymając się za ręce, będą wspinać się na wysokie góry, gdzie nawet skrzypienie drzwi nabierze baśniowego charakteru, a gliniane domy wciąż będą podtrzymywać jasny ogień w palenisku. Potem usłyszymy płacz dzieci pod dachem, a w powietrzu znów rozlegną się dźwięki pocieszenia i pieszczot.

Wróciłem do domu, niosąc ze sobą uśmiech niczym mgła i chmury rozkwitające w moich wspomnieniach. Ulice tętniły życiem pod koniec roku, ale nigdy nie mogłem zapomnieć tego uśmiechu.

Treść autorstwa: Pham Minh Tuan

Zdjęcie: źródło internetowe

Grafika: Mai Huyen

Source: https://baothanhhoa.vn/e-magazine-nu-cuoi-trong-suong-may-274470.htm