Magazyny drukowane, które nie wykorzystują sztucznej inteligencji, zyskują uznanie japońskich konsumentów.

Mimo że rozwój technologii zmienia sposób, w jaki ludzie tworzą i uzyskują dostęp do informacji, ręcznie tworzone, samodzielnie publikowane magazyny, czyli „ziny”, po cichu zdobywają uznanie japońskich czytelników.

Fotograf Kazuma Obara trzyma magazyn w fabryce Kyoto Shimbun w Kumiyama w prefekturze Kioto - Fot.: AFP

Trend ten nie tylko odzwierciedla nieprzemijającą miłość Japończyków do papieru i tuszu, ale także daje nadzieję na znalezienie nowych czytelników dla branży wydawniczej, która zmaga się z problemami w dobie sztucznej inteligencji (AI).

Zachęcanie poprzez dotyk.

Według The Guardian zine to rodzaj publikacji typu „zrób to sam”, która pojawiła się w latach 30. XX wieku wśród entuzjastów literatury science fiction w Stanach Zjednoczonych.

W przeciwieństwie do magazynów komercyjnych, ziny są zazwyczaj projektowane, drukowane i dystrybuowane przez samych twórców w ograniczonych nakładach. Treść zinów obejmuje zarówno osobiste refleksje, poezję i fotografie, jak i niszowe tematy rzadko pojawiające się w mediach głównego nurtu.

W Japonii w ostatnich latach tego typu wydarzenie stopniowo wykroczyło poza swoje wąskie ramy, stając się znaczącym zjawiskiem kulturowym. W 2020 roku Nakanishi Tsutomu, szef Klubu Kultury Książki, zainicjował pierwszą edycję festiwalu zinów.

W ciągu zaledwie pięciu lat wydarzenie to rozrosło się z jarmarku osiedlowego do sieci festiwali obejmujących całą Japonię.

Według Unseen Japan japońscy czytelnicy mogą teraz z łatwością znaleźć książki obrazkowe stworzone przez dzieci, opowieści o macierzyństwie autorstwa rodziców czy wiersze miłosne napisane przez starsze pary, które można znaleźć na półkach dużych sieci księgarskich, a nawet w telewizji.

Atrakcyjność zina leży nie tylko w jego treści, ale także w doznaniach dotykowych, których trudno dorównać produktom cyfrowym.

Na przykład historia dwóch twórców, Kazumy Obary i Akihico Moriego, opowiedziana przez agencję AFP: Pośród szumu maszyn i ostrego zapachu farby drukarskiej w Kioto uważnie obserwowali, jak powstaje każda strona ich wielkoformatowego fotoreportażu.

Gdy gazety zjeżdżały z linii produkcyjnej, technicy szybko przeglądali każdą stronę, aby sprawdzić jakość.

W rozmowie z agencją prasową AFP twórca aplikacji, Kazuma Obara, mając nadal poplamione tuszem ręce, powiedział, że papier jest medium, które może pobudzić wszystkie pięć zmysłów – czego nie potrafią zrobić media społecznościowe.

Opisał telefony komórkowe jako urządzenia „zamknięte”, podczas gdy „media drukowane są niezwykle otwarte”, ponieważ ludzie „mogą je dawać innym i czytać razem”.

Sztuczna inteligencja nie potrafi kopiować.

Rozwój zinów odbywa się na tle przedłużającego się kryzysu tradycyjnego przemysłu wydawniczego w Japonii.

Według The Straits Times przychody z książek i czasopism stanowią obecnie zaledwie około 40% szczytowej kwoty 2,6 biliona jenów osiągniętej w 1996 r.

Japońskie Stowarzyszenie Wydawców i Redaktorów Gazet stwierdziło, że nakład gazet w 2025 r. spadnie już o ponad połowę w porównaniu ze szczytowym okresem końca lat 90.

Nie tylko w Japonii, ale także na całym świecie branża wydawnicza stoi w obliczu nowych wyzwań związanych ze sztuczną inteligencją i mediami społecznościowymi. Badanie przeprowadzone w Wielkiej Brytanii w 2025 roku wykazało, że połowa ankietowanych powieściopisarzy uważa, że ​​sztuczna inteligencja może w przyszłości zastąpić ich pracę.

To właśnie w tym kontekście ziny pojawiły się jako odpowiedź na trend homogenizacji świata cyfrowego. Dla wielu, zwłaszcza młodych Japończyków, ziny są sposobem na zdefiniowanie i zachowanie tożsamości osobistej, produktem stworzonym z dbałością przez twórcę i dostarczanym bezpośrednio czytelnikowi.

Według danych prywatnej firmy badawczej, na którą powołuje się NHK, szacuje się, że japoński rynek self-publishingu osiągnie wartość około 150 miliardów jenów w roku fiskalnym kończącym się w marcu 2026 r., czyli prawie dwukrotnie większą niż cztery lata wcześniej – co wskazuje na rosnący popyt na produkty oferujące wyjątkowe, osobiste akcenty i doświadczenia czytelnicze.

Harumi Kikuchi, 22-letnia zwiedzająca targi zinów w Tokio, powiedziała: „Sztuczna inteligencja i media społecznościowe działają w oparciu o algorytmy, nieustannie dostarczając nam rzeczy, które ich zdaniem chcemy zobaczyć lub które nam odpowiadają. Jednak fakt, że jest tu tak wielu twórców zinów, dowodzi, że istnieje niezliczona ilość różnych sposobów postrzegania świata”.

Masato Sugiura, przedstawiciel sieci księgarni Sanseido, zauważył, że dzisiejsi czytelnicy szukają nie tylko informacji, ale także empatii. „Każdy szuka czegoś, co naprawdę do niego przemawia. Być może czytelnicy są przyciągani do zinów, ponieważ są to publikacje niszowe, odzwierciedlające szeroki wachlarz tematów i perspektyw” – powiedział.

Z kolei autor Watashi Kishino przyznaje, że sztuczna inteligencja jest w stanie stworzyć wiele rzeczy, ale twierdzi, że „wciąż istnieje szczególna atrakcyjność trzymania czegoś namacalnego w rękach”.

Ten twórca jest optymistą, że drukowane książki i czasopisma będą nadal istnieć pomimo ery cyfrowej: „Tylko papier może zapewnić ciepło. Z pewnością wciąż są ludzie, którzy tego szukają”.

Podzielając ten sam pogląd, pisarz Mori (44 lata) uważa, że ​​czytelnicy mogą „czuć pasję twórcy, trzymając dzieło w rękach”. „Myślę, że to właśnie sprawia, że ​​ziny są tak atrakcyjne, a sztuczna inteligencja po prostu nie jest w stanie tego powtórzyć” – powiedział.

Zine woli trzymać się z dala od sztucznej inteligencji.

Według „ Japan Times” , społeczność twórców zinów ostro krytykuje wykorzystanie sztucznej inteligencji w twórczości artystycznej. Twierdzą, że atrakcyjność tej formy sztuki tkwi w jej rękodzielniczym charakterze i osobistym charakterze, których technologia nie jest w stanie odtworzyć.

Rachel Goldfinger, montażystka wideo i ilustratorka mieszkająca w Filadelfii, powiedziała: „Ze wszystkich znanych mi form sztuki, wykorzystanie sztucznej inteligencji w zinach wydaje się najbardziej nielogiczne, ponieważ są one tworzone ręcznie i spontanicznie”.

Trend doceniania ludzkiej kreatywności stopniowo kształtuje również równowagę rynkową. Według AI Certs News , renomowany brytyjski magazyn MagCulture odnotował 15% wzrost sprzedaży książek z etykietą „No AI”. Na wielu targach zinów coraz częściej pojawiają się szyldy z tym hasłem.

SERCE I YANG

Source: https://tuoitre.vn/tap-chi-giay-khong-dung-ai-chinh-phuc-nguoi-nhat-20260602101740018.htm