Witamina C może niszczyć komórki rakowe w nieoczekiwany sposób.

Mimo że witamina C nie jest jeszcze substytutem standardowych metod leczenia, wiele nowych badań wskazuje, że dożylne podawanie witaminy C może pomóc w niszczeniu komórek nowotworowych i poprawić jakość życia pacjentów.

Terapia witaminą C w dużych dawkach, niegdyś uważana za „ pseudonaukę ”, jest obecnie ponownie oceniana przez naukowców po dziesięcioleciach debat. (Zdjęcie: SciTechDaily.com)

Niewielu naukowców odcisnęło tak głębokie piętno na współczesnej chemii jak Linus Pauling. Ten amerykański naukowiec, dwukrotny laureat Nagrody Nobla, przyczynił się do wyjaśnienia natury wiązań chemicznych i struktury białek – odkryć, które położyły podwaliny pod współczesną biologię i medycynę.

Pod koniec jego kariery jego nazwisko zaczęto jednak kojarzyć z kontrowersyjną ideą stosowania niezwykle wysokich dawek witaminy C w leczeniu raka.

Naukowiec Linus Pauling, dwukrotny laureat Nagrody Nobla. Zdjęcie: Oregon State University/Wikimedia Commons, CC BY

W latach 70. Pauling, wraz ze szkockim lekarzem Ewanem Cameronem, rozpoczął leczenie pacjentów onkologicznych w stadium terminalnym dużymi dawkami witaminy C. Pacjentom najpierw podawano witaminę C dożylnie, a następnie kontynuowano jej przyjmowanie doustne w postaci tabletek.

Według raportu badaczy, wielu pacjentów żyło dłużej i miało lepszą jakość życia w porównaniu z osobami, które nie stosowały tej metody. W niektórych przypadkach odnotowano nawet znaczne wydłużenie czasu przeżycia.

Te twierdzenia szybko przyciągnęły uwagę, ale spotkały się również z silnym sceptycyzmem ze strony środowiska medycznego. Wielu lekarzy w tamtym czasie uważało je za formę „terapii alternatywnej” pozbawionej podstaw naukowych.

Testy były rozczarowujące.

Aby przetestować hipotezę Paulinga, Klinika Mayo przeprowadziła dwa duże badania kliniczne. Wyniki zdawały się rozwiewać wszelkie nadzieje.

U pacjentów przyjmujących tabletki z witaminą C nie zaobserwowano poprawy czasu przeżycia w porównaniu z grupą, która jej nie przyjmowała. Dlatego większość ekspertów uważa, że ​​witamina C nie odgrywa istotnej roli w leczeniu raka.

Reputacja Paulinga ucierpiała. Wielu uznało jego kampanię promującą witaminę C za typowy przykład nadmiernej pewności siebie znanych naukowców.

Jednak wiele lat później naukowcy zdali sobie sprawę, że pominięto istotny szczegół: Pauling i Cameron stosowali witaminę C dożylnie, zanim przeszli na tabletki doustne, podczas gdy w badaniach w klinice Mayo stosowano wyłącznie leki doustne.

To ma duże znaczenie, ponieważ organizm ludzki może wchłonąć jedynie ograniczoną ilość witaminy C przez przewód pokarmowy. Po przekroczeniu pewnego progu, jelita przestają wchłaniać więcej. Dlatego nawet spożywanie dużych ilości witaminy C, jej stężenie we krwi prawdopodobnie nie wzrośnie znacząco.

Z kolei bezpośrednie podanie dożylne może zwiększyć stężenie witaminy C we krwi do poziomu dziesiątki, a nawet setki razy wyższego.

Kiedy witamina C „zmienia role”

W normalnych dawkach witamina C działa jako przeciwutleniacz, pomagając chronić komórki przed szkodliwymi cząsteczkami. Jednak w ekstremalnie wysokich stężeniach, szczególnie w okolicach guzów, witamina C może wytwarzać nadtlenek wodoru – reaktywną substancję zdolną do uszkadzania komórek.

Badania laboratoryjne wykazały, że komórki nowotworowe są szczególnie wrażliwe na ten efekt. Ponieważ rosną szybko i często są narażone na stres, są bardziej podatne na nagłe wzrosty poziomu nadtlenku wodoru.

W komórkach nowotworowych DNA i systemy produkcji energii ulegają zniszczeniu, co prowadzi do śmierci komórki. Tymczasem komórki zdrowe mają lepsze mechanizmy obronne i są mniej dotknięte.

Duże dawki witaminy C pomagają zabijać komórki rakowe. Zdjęcie: Getty Images

Zdaniem naukowców, witamina C podawana w bardzo wysokich dawkach działa bardziej jak łagodna, selektywna forma chemioterapii niż typowy suplement diety.

Są pozytywne sygnały, ale nie są jeszcze jednoznaczne.

W ostatnich latach przeprowadzono liczne badania kliniczne na małą skalę, w których dożylnie podawano witaminę C pacjentom cierpiącym na trudne w leczeniu nowotwory, takie jak rak jajnika, rak trzustki czy guzy mózgu.

Wstępne wyniki sugerują, że większość pacjentów toleruje tę terapię stosunkowo dobrze, jeśli jest pod ścisłą kontrolą lekarską. W kilku badaniach wykazano, że łączenie witaminy C z chemioterapią pomaga zmniejszyć zmęczenie, nudności i ból podczas leczenia.

Niektóre badania wykazały również potencjał wydłużenia przeżycia w określonych grupach pacjentów. Jednak wyniki są niespójne, a badania są prowadzone na małą skalę, co uniemożliwia naukowcom wyciągnięcie ostatecznych wniosków.

Eksperci podkreślają, że dożylna witamina C nie jest „cudowną” terapią i nie jest całkowicie nieszkodliwa. Osoby z chorobami nerek lub niektórymi rzadkimi zaburzeniami genetycznymi mogą doświadczyć poważnych powikłań, jeśli będzie stosowana nieprawidłowo.

Nowe badania pokazują, że oprócz bezpośredniego wpływu na komórki nowotworowe witamina C może również wpływać na sposób, w jaki komórki odczytują i wykorzystują DNA, a także na reakcję organizmu na środowiska z niedoborem tlenu – czynniki odgrywające kluczową rolę w rozwoju raka.

Niektóre wczesne eksperymenty sugerowały nawet, że witamina C może pomóc układowi odpornościowemu skuteczniej rozpoznawać i atakować guzy. Jednak ta hipoteza wciąż wymaga dalszych dowodów.

Kontrowersje są jeszcze dalekie od zakończenia.

Po dziesięcioleciach pytanie, czy naukowiec Linus Pauling miał rację, pozostaje bez odpowiedzi. Według wielu badaczy, najbardziej prawdopodobną odpowiedzią jest to, że miał częściowo rację, ale wyolbrzymił potencjał witaminy C.

Duże badania nie wykazały, że witamina C w tabletkach może wyleczyć raka lub znacząco wydłużyć życie pacjentów. Jednak współczesne badania potwierdzają, że dożylna witamina C w bardzo wysokich dawkach ma zupełnie inne działanie biologiczne niż konwencjonalne formy suplementów.

Jednak do dziś w środowisku naukowym brakuje obszernych badań z randomizacją, które pozwoliłyby potwierdzić, czy terapia ta rzeczywiście poprawia rokowanie u większości pacjentów chorych na raka.

Dlatego dożylne podawanie witaminy C nadal uważa się za metodę eksperymentalną – na tyle obiecującą, że można ją poddać dalszym badaniom, ale jeszcze niewystarczającą, by zastąpić standardowe metody leczenia, takie jak chemioterapia, radioterapia czy immunoterapia.

Historia witaminy C i raka odzwierciedla również sposób działania nauki: śmiała hipoteza, błędne wczesne badania, gwałtowna reakcja ekspertów, a następnie znacznie ostrożniejszy powrót wiele lat później.

Naukowiec Linus Pauling może nigdy nie zostać całkowicie oczyszczony z zarzutów. Jednak dziś coraz więcej naukowców uważa, że ​​nie mylił się całkowicie, wierząc, że witamina C, w określonych warunkach, może odgrywać rolę w walce z rakiem.

Source: https://daibieunhandan.vn/vitamin-c-co-the-tieu-diet-te-bao-ung-thu-theo-cach-bat-ngo-10417772.html