ไม่ได้ยินเสียงนกร้องมานานแล้ว

เอส

นกฝูงใหญ่กลับมาเกาะนอนบนต้นไม้ข้างบ้านเราแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงนกร้องอยู่ข้างนอก ใช่แล้ว นานแล้วที่ฉันไม่ได้เห็นนกกระจอกบินกลับมาที่หมู่บ้านด้วยปีกอันอิสระ พวกมันเจอที่สงบแล้วหรือไง? หรือพวกมันไม่เจอที่หลบภัยอื่นแล้วในเมื่อกับดักอยู่ทุกหนทุกแห่ง?

เมื่อมองดูนกที่ยังลังเลจะบินจากไป พวกมันกระโดดและกระพือปีกจากกิ่งหนึ่งไปยังอีกกิ่งหนึ่ง เราก็พลันตระหนักได้ว่าชีวิตดูเหมือนจะสูญเสียสิ่งเรียบง่าย คุ้นเคย และมีค่าเหล่านั้นไปโดยที่เราไม่รู้ตัว ในวัยเด็กของเราในชนบท ภาพฝูงนกนั้นคุ้นเคยมาก แล้วทำไมตอนนี้เราถึงรู้สึกคิดถึงวันเก่าๆ เช่นนี้?

ใครจะไม่รู้สึกเสียใจ เมื่อเวลาผ่านไปนานนับตั้งแต่ชนบทเริ่มเปลี่ยนแปลงไปภายใต้การพัฒนาอุตสาหกรรมและความทันสมัย ​​เสียงร้องของนกในหมู่บ้านที่เคยสงบสุขกลับเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด? หรือบางทีชนบทที่เคยสงบสุขอาจจะไม่สงบสุขสำหรับนกอีกต่อไปแล้ว?

ภาพประกอบ: ทรา มาย

พื้นที่ชนบทกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก การเกษตร ในยุค 4.0 ไม่ได้หมายถึงการทำงานหนักภายใต้แสงแดดที่ร้อนระอุอีกต่อไป แต่ถูกขับเคลื่อนด้วยผลกำไร ผู้คนจึงเต็มใจที่จะใช้ยาฆ่าแมลงมากเกินไป ทำให้แหล่งอาหารตามธรรมชาติของนก เช่น ตั๊กแตน จิ้งหรีด แมลงปอ กุ้ง และแมลงต่างๆ ลดลง ความต้องการของมนุษย์เปลี่ยนไปจากเพียงแค่มีอาหารและเครื่องนุ่งห่มให้เพียงพอ ไปสู่ความปรารถนาในความหรูหรา นกและปลาป่ากลายเป็นอาหารรสเลิศบนโต๊ะอาหารของร้านอาหารหรู ตั้งแต่ในเมืองไปจนถึงพื้นที่ชนบท ฝูงนกบางฝูงที่ไม่ยอมจากไปหรือคิดถึงบ้านเก่า จึงกลับมาแต่ก็ตกเป็นเหยื่อของกับดักที่วางไว้ตั้งแต่ทุ่งนาไปจนถึงบ่อและสวน เสียงนกนานาชนิด เช่น นกกระยาง นกกระจอก นกปรอท และนกสตาร์ลิง ที่ดังออกมาจากลำโพงขนาดเล็ก ดังก้องไปทั่วทุกหนแห่ง การล่อลวงนกด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สมัยใหม่โดยนักล่ามีผลกระทบอย่างร้ายแรง ทำให้ฝูงนกทั้งฝูงตกลงไปในตาข่ายและกับดักกาว

นกป่ากำลังค่อยๆ หายากขึ้น และถูกซื้อขายในราคาที่สูงเกินจริงในฐานะงานอดิเรก ซึ่งเป็นกระแสความนิยมในหมู่คนร่ำรวย ส่วนนกเลี้ยงนั้น ถูกขังอยู่ในกรงที่สวยงามแต่คับแคบ พวกมันเฉื่อยชาเกินกว่าจะกระโดดโลดเต้น พวกมันนอนนิ่งๆ อย่างโหยหาอิสรภาพแห่งท้องฟ้า บางครั้งก็ส่งเสียงร้องแหบแห้ง เพราะขาดความกลมกลืนกับเผ่าพันธุ์และธรรมชาติของพวกมัน เสียดายอิสรภาพที่เคยมีมาก่อน

เมื่อได้เห็นนกกระโดดและบินไปมาตามกิ่งไม้ก่อนจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทั้งพ่อและลูกต่างก็มีความสุข เราแน่ใจว่าพวกมันจะกลับมาที่นี่ในตอนเย็น เพราะไม่รู้สึกถึงภัยคุกคามใดๆ เราคิดอย่างมีความสุขว่านกจะลงหลักปักฐานในที่ที่ดินอุดมสมบูรณ์ ความกลมกลืนกับธรรมชาติจะช่วยปกป้องธรรมชาติ เมื่อคิดเช่นนี้ เราก็รู้สึกว่าวันใหม่เริ่มต้นอย่างงดงาม งดงามเหมือนความสุขเรียบง่ายที่นำความสงบมาสู่จิตใจ เราปรารถนาว่าเราจะได้ยินเสียงนกร้องในท้องฟ้าที่โล่งกว้างอยู่เสมอ ไม่ใช่เห็นนกเสียงแหบแห้งเหล่านั้นถูกขังอยู่ในกรง ถูกบีบคั้นด้วยความสุขที่โหดร้ายของมนุษย์ ความคิดเหล่านี้ล่องลอยไป และเราปรารถนาว่าในชีวิตที่เต็มไปด้วยเสียงรบกวนมากมาย เสียงนกร้องจะนำความสงบมาสู่หัวใจได้...

ที่มา: https://baodaklak.vn/van-hoa-du-lich-van-hoc-nghe-thuat/van-hoc-nghe-thuat/202504/lau-roi-thua-vang-tieng-chim-db00605/