พ่อเป็นคนเข้มงวดมาก ท่านสอนพวกเราทุกอย่าง ตั้งแต่เรื่องการกิน วิธีคิด วิธีการทำงาน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งวิธีการรับผิดชอบ ท่านไม่ค่อยตีพวกเรา แต่เมื่อใดก็ตามที่เราทำผิดพลาดร้ายแรง การฟาดด้วยหวายเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเราพี่น้องตัวสั่นและจดจำบทเรียนนั้นไปตลอดชีวิต ความเจ็บปวดนั้นยังคงอยู่หลายวันหลังจากนั้น ในเวลานั้น ในสายตาของพวกเรา พ่อคือแหล่งที่มาของความหวาดกลัว พวกเราทุกคนบ่นและไม่พอใจท่าน แต่เมื่อเวลาผ่านไป แม้แต่ความปรารถนาที่จะให้ท่านถือหวายและตีพวกเราที่ก้นก็กลายเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย ในช่วงปีสุดท้ายของชีวิต ท่านป่วยหนัก และพวกเราพี่น้องดูแลท่านทั้งวันทั้งคืน เมื่อมองดูหวายเก่าๆ ที่ยังคงแขวนอยู่บนผนัง น้องชายของฉันก็เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาขณะที่เขาพูดว่า "ถ้าเพียงแต่พ่อจะถือหวายและตีพวกเราอีกสักครั้ง" แต่สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือ "ถ้าเพียงแต่"...
ฉันจำได้ถึงช่วงบ่ายของฤดูร้อนที่ร้อนระอุเหล่านั้น เมื่อเด็กๆ ในละแวกบ้านแอบออกไปเล่นกระโดดโลดเต้น เล่นเกมไม้ หรือปีนต้นไม้ไปขโมยฝรั่งจากสวนของเพื่อนบ้าน บ่อยครั้งที่ขณะที่เราทะเลาะกันเสียงดัง เราจะได้ยินเสียงขลุ่ยของพ่อดังแผ่วเบาผ่านต้นไม้ เป็นทำนองที่ไพเราะและน่าหลงใหล เราจะลืมไปว่ากำลังแอบออกไปเล่น และรีบวิ่งกลับเข้าบ้าน เอาตาแนบกับรูในกำแพงเพื่อตั้งใจฟังเสียงขลุ่ยอันไพเราะนั้น แต่แล้วในพริบตาเดียว เราก็เติบโตขึ้นกันหมด เวลาราวกับสายลมที่พัดพาเราไปจากบ้านมุงจากหลังเก่าของเรา ตอนนี้ทุกคนต่างมีครอบครัวของตัวเอง ดิ้นรนกับสิ่งจำเป็นในชีวิต และพ่อของฉันก็จากไปในวันที่ฝนตก
บางครั้ง ฉันก็ตกใจเพราะจำใบหน้า มือ และรูปร่างของพ่อได้ไม่ชัดเจนอีกต่อไป... เพราะในช่วงเวลาที่ยากลำบากเหล่านั้น การมีรูปถ่ายครอบครัวถือเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย ดังนั้นเมื่อฉันคิดถึงพ่อ ฉันจึงรู้เพียงว่าจะกลับไปยังสถานที่ที่เขาเคยอยู่ แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะถูกปกคลุมด้วยฝุ่นละอองแห่งกาลเวลา สิ่งต่างๆ เปลี่ยนแปลงไป ปีแล้วปีเล่าผ่านไป และความรักที่จางลงราวกับแสงแดดอ่อนๆ ในวันที่ฝนตก ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง นี่คือต้นแอปริคอตเก่าแก่ที่ทุกฤดูใบไม้ผลิพ่อเคยช่วยฉันและน้องสาวเก็บใบ นี่คือต้นละมุดที่ยังคงเขียวชอุ่มไปด้วยกิ่งก้านและใบ ซึ่งฉันแน่ใจว่ามันได้เห็นหลายชั่วอายุคนแล้ว นี่คือต้นกล้วย (แน่นอนว่าส่งต่อกันมาหลายชั่วอายุคน) สีเขียวสดใสท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย... สนามหน้าบ้านและตรอกหลังบ้านปกคลุมไปด้วยมอส แต่รูปร่างของพ่อเหลือเพียงความทรงจำ ฉันจำวันเก่าๆ ได้ เมื่อพ่อดูแลสวนอย่างเอาใจใส่ ซึ่งเขียวชอุ่มและเต็มไปด้วยผลไม้และผัก ฟักทอง บวบ และบวบออกผลดกเต็มต้น ส้มโอออกผลดกบนกิ่งก้าน และสระน้ำก็เขียวชอุ่มไปด้วยผักบุ้ง... ทุกเช้า พ่อจะใช้ไม้เท้าและตะกร้าเล็กๆ สองใบ แบกฉันไว้ข้างหนึ่งและแบกผักและผลไม้ไว้อีกข้างหนึ่งเพื่อไปขายที่ตลาด ดูเหมือนพ่อจะโชคดีมากที่ตลาด เพราะก่อนที่พ่อจะซื้อของเสร็จ ผลผลิตจากสวนของเราก็ขายหมดเกลี้ยงแล้ว ความทรงจำนั้น แม้จะดูไม่สำคัญ แต่ก็เป็นสิ่งที่ฉันจะหวงแหนและจดจำไปตลอดชีวิต
ฉันเดินเตร็ดเตร่ไปตลาดอย่างไร้จุดหมาย เสียงตะโกนเรียกขายผักและปลาของพ่อค้าแม่ค้าดังลั่น ตลาดช่วงบ่ายยังคงคึกคักไปด้วยผู้ซื้อและผู้ขาย แต่ฉันกลับรู้สึกหลงทางและโดดเดี่ยว ราวกับว่าความเศร้าโศกอย่างลึกซึ้งแผ่ซ่านเข้ามาในตัวฉัน ฉันกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง หรือเพียงแค่ต้องการซื้อของที่ระลึกสักเล็กน้อย...หวังที่จะยึดติดกับภาพเล็กๆ ของพ่อจากหลายปีก่อน? ความทรงจำก็เหมือนเกมซ่อนหา เมื่อเราพยายามค้นหา มันก็หายไปเหมือนความฝันที่เลือนราง และฉันเข้าใจว่าความทรงจำก็เหมือนโจร เวลาจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไป แต่บางคนจากไปตลอดกาล แต่ภาพของพวกเขายังคงชัดเจนอยู่ในหัวใจของเรา วันหนึ่ง เราก็ตระหนักได้ว่าเราจำเสียง ดวงตา หรือน้ำเสียงของพวกเขาไม่ได้อีกต่อไป...แต่ความรู้สึกเลือนรางที่เจ็บปวดลึกๆ ในใจของเรายังคงอยู่ ไม่เคยจางหายไป
พ่อ! หนูแก่ขึ้นแล้วนะ บ่ายนี้ที่ฝนตก หนูคิดถึงพ่อเหลือเกินจนร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กๆ หนูรู้ว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี ไม่ว่าความทรงจำเกี่ยวกับพ่อจะชัดเจนแค่ไหน พ่อก็จะอยู่กับหนูเสมอ เพราะหนูคือสายใยที่งดงามที่สุดระหว่างพ่อกับหนู และหนูจะเก็บรักษาทุกความทรงจำไว้เพื่อจารึกภาพพ่อไว้ในหัวใจของหนูตลอดไป
สวัสดีค่ะ ท่านผู้ชมที่รัก! ซีซั่นที่ 4 ในธีม "คุณพ่อ" จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 27 ธันวาคม 2567 ผ่านทางแพลตฟอร์มสื่อและโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลทั้งสี่ของสถานีวิทยุโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์จังหวัดบิ่ญเฟือก (BPTV) โดยสัญญาว่าจะนำเสนอคุณค่าอันงดงามของความรักอันศักดิ์สิทธิ์และสวยงามของพ่อสู่สาธารณชน |
ที่มา: https://baobinhphuoc.com.vn/news/19/174501/mua-vai-xu-nho
