ผู้หญิงในกระจก

เช้าตรู่ ขณะที่เธอนอนซุกตัวอยู่ใต้หมอนและผ้าห่มอุ่นๆ เธอก็สะดุ้งตื่นด้วยเสียงฝนที่ตกกระทบกระจกหน้าต่าง ข้างนอกท้องฟ้าเป็นสีเทา และเม็ดฝนก็ค่อยๆ ไหลลงมา ก่อตัวเป็นแอ่งน้ำบนถนน กลิ่นหอมฉุนของดอกไฮเดรนเจียจากระเบียงลอยเข้ามาในห้อง เจือด้วยกลิ่นหอมของดอกกุหลาบแห้ง เธอนอนนิ่งมองดูสายฝนผ่านหน้าต่าง เป็นเวลานานแล้วที่เธอไม่ได้ตื่นด้วยเสียงฝนที่อ่อนโยนเช่นนี้ บนผนัง นาฬิกาที่มีรูปนกพิราบสองตัวดังขึ้นเจ็ดครั้ง เธอจึงลุกขึ้นและเดินออกไปที่ระเบียง

เสียงทะเลาะเบาะแว้งของคู่รักหนุ่มสาวดังมาจากบ้านข้างๆ เธอกลั้นถอนหายใจ เดินกลับเข้าไปในบ้าน และหยุดอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ แสงสีเหลืองนวลส่องกระทบใบหน้าของหญิงสาววัยใกล้สี่สิบ ผิวเนียนใสเปล่งปลั่ง จมูกโด่งเหนือริมฝีปากที่สักอย่างประณีตด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย ตั้งแต่ยังสาว เธอแอบภูมิใจในความงามของตัวเอง ความงามที่ยิ่งทวีคูณขึ้นหลังจากให้กำเนิดบอน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง วันนี้เธอเห็นในกระจกหญิงสาวที่มีดวงตาและท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยความเศร้าหมอง อาจเป็นผลมาจากการประชุมที่เข้มข้นติดต่อกันหลายคืน เธอถึงบ้านหลัง 23.00 น. ทุกคืนหลังจากล้างเครื่องสำอางอย่างรวดเร็ว เธอก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงและหลับไปท่ามกลางกลิ่นน้ำหอมที่อบอวลอยู่

เธอออกไปที่ระเบียงอีกครั้งและมองลงไปที่ถนน ฝนที่ตกหนักหยุดลงแล้ว ผู้คนมากมายรีบเร่งเดินผ่านไปมา คู่รักที่เพิ่งทะเลาะกันเมื่อครู่กลับมาคืนดีกันแล้ว กำลังขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่าไปด้วยกัน ลูกสาวตัวน้อยในชุดสีชมพูกำลังพูดคุยอย่างมีความสุขอยู่ข้างหน้า เธอเห็นความสุขสะท้อนอยู่บนใบหน้าของพวกเขาแต่ละคน

ครั้งหนึ่งเธอเคยมีครอบครัว เป็นภรรยาที่รักและแม่ที่ทุ่มเท จนกระทั่งเธอตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนอย่างที่หวังไว้ในวัยสาว ในกระจก เธอเห็นเพียงหญิงที่โทรม อ่อนเพลีย อดนอน สกปรกในชุดนอนเก่าๆ ทุกสิ่งทุกอย่างค่อยๆ ผลักดันเธอลงสู่ความมืดมิด

เมื่อเธอตัดสินใจที่จะแยกทางกับสามีชั่วคราว หลายคนวิพากษ์วิจารณ์เธอว่าเห็นแก่ตัว เธออดทนรับฟังคำวิจารณ์จากครอบครัวและเพื่อนๆ อย่างเงียบๆ ไม่มีใครรู้ว่าเธอปรารถนาที่จะใช้ชีวิตอย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่ดำรงชีวิตอยู่ภายในชีวิตสมรส เธอรู้สึกว่าเธอจำเป็นต้องเรียนรู้ที่จะรักตัวเองอีกครั้ง สามีของเธอรับฟังเรื่องราวของเธออย่างอ่อนโยนและยอมรับว่าเขาเองก็มีส่วนผิด เขาเสนอที่จะเลี้ยงดูบอน ลูกชายของพวกเขาไปก่อน เพราะเขามีอาชีพที่มั่นคงและสามารถอุทิศเวลาให้กับการพาลูกไปโรงเรียน ทำให้เธอสามารถมุ่งเน้นไปที่งานและอาชีพของเธอ ซึ่งเธอละเลยมานาน

ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจเริ่มต้นใหม่ อันดับแรก เธอเน้นไปที่การฟื้นฟูรูปลักษณ์ที่เคยสวยงามของเธอ ไม่นานเธอก็กลับมามีรูปร่างเพรียวบางอีกครั้ง เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จ ฉลาด เฉียบแหลม และมีเสน่ห์อีกครั้ง แต่บางครั้ง หลังจากงานเลี้ยงที่แสนวิเศษ เธอก็จะกลับบ้านคนเดียว นอนอยู่ตรงนั้น จิตใจว่างเปล่า สงสัยว่า โลก ที่เธอเพิ่งผ่านมานั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่

นาฬิกาบอกเวลาแปดโมง เธอนั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง หวีผม จากนั้นเปิดตู้เสื้อผ้าและเลือกชุดเดรสดีไซเนอร์สีเทาอ่อนเรียบๆ ที่มีลายปักดอกไม้สีขาวเล็กๆ บนปกเสื้ออย่างลังเล เธอปรากฏตัวอย่างสง่างามในห้องประชุม ด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์และความมั่นใจ เธอทำหน้าที่ของเธอได้อย่างยอดเยี่ยม การประชุมปิดท้ายด้วยงานเลี้ยงอาหารค่ำ เธอเดินไปท่ามกลางเสียงแก้วกระทบกันและคำชมที่ดูเหมือนจะถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า…

ทุกงานเลี้ยงย่อมมีจุดจบ แขกคนสุดท้ายรีบเร่งจากไป เธอมองดูพวกเขา ผู้ชายที่เมื่อครู่ยังพูดจาประจบประแจงและสุภาพ ตอนนี้กลับรีบร้อนราวกับว่าเปลือกนอกของพวกเขาถูกลอกออกและทิ้งไปแล้ว พวกเขาอยากกลับบ้านหลังจากได้รับโทรศัพท์จากครอบครัว

เมื่ออยู่ลำพัง เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เมืองยามค่ำคืนระยิบระยับไปด้วยแสงดาว งดงามและตระการตา ลมพัดผ่านถนน เธอเดินเล่นอย่างสบายๆ ไปตามถนนที่คุ้นเคยซึ่งเรียงรายไปด้วยต้นการบูร ในยามค่ำคืน ต้นไม้ริมถนนมืดลงภายใต้แสงไฟถนน ดำมืดและเย็นยะเยือก ทันใดนั้นเธอก็ตัวสั่น ในขณะนั้นเอง เธอหยุด ความฝันถึงบ้านหลังเล็กๆ ที่มีซุ้มดอกเฟื่องฟ้าในสวน ที่ซึ่งเธอชงกาแฟให้สามีทุกเช้า ที่ซึ่งเธอเตรียมลูกไปโรงเรียนอย่างขะมักเขม้น และที่นั่นเอง ที่ซึ่งเสียงเรียกอย่างร่าเริงและโหยหาของลูกดังมาจากสุดซอยทุกบ่ายหลังเลิกเรียน สามีของเธอจะไปรับลูกจากโรงเรียนอนุบาล…

ความฝันนั้นเก่ามากจนเธอรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นหญิงโง่เขลา ทุกครั้งที่นึกถึงมัน เธอจะรีบเก็บมันไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ เพื่อจะได้ไม่ต้องนึกถึงมันอีกเลย…

ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเบาๆ แล้วก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ราวกับต้องการชะล้างเมืองทั้งเมือง เท้าของเธอพาเธอเดินฝ่าสายฝนที่มืดครึ้ม ไฟหน้ารถบางคันส่องผ่านไป พื้นถนนเป็นประกายราวกับกระจก บางครั้งน้ำก็กระเด็นใส่ชุดสีเทาของเธอ ผู้คนไม่กี่คนรีบเดินผ่านเธอไป พวกเขาดึงเสื้อกันฝนลง แต่ไม่มีใครสนใจหญิงสาวที่เดินอยู่คนเดียวบนถนนเลย หยาดฝนกระทบใบหน้าของเธอ เธอเช็ดมันออกด้วยมือและยิ้มอย่างอ่อนโยน… ใช่! บางทีความฝันในอดีตอาจกลับมาแล้ว เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอรู้สึกถึงความฝันนั้นอย่างชัดเจนในใจเธอ

เงาบนถนนทอดยาวอย่างเงียบสงัด เธอยังคงเดินช้าๆ น้ำฝนเย็นๆ ซึมเข้าสู่เสื้อผ้าและผิวหนังของเธอ แต่เธอกลับรู้สึกเพียงความอบอุ่นที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา เหมือนไฟที่เพิ่งจุดขึ้นใหม่ อบอุ่นจิตวิญญาณของเธอ ตรงนั้น บ้านที่มีซุ้มดอกเฟื่องฟ้ายังคงส่องแสงจางๆ ก้าวเดินของเธอช้าลง “เด็กคงหลับไปแล้วใช่ไหม บอน?” เธอพึมพำ

ค่ำคืนกำลังจางหายไปสู่รุ่งอรุณ เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม จ้องมองแสงไฟที่ส่องลงมาจากบ้านอย่างเหม่อลอย บ้านนั้นมีซุ้มไม้เลื้อยเฟื่องฟ้าที่กำลังบานสะพรั่ง เธอปลูกมันด้วยตัวเอง เป็นของขวัญจากสามีที่กลับมาจากทริปธุรกิจ เป็นกิ่งเฟื่องฟ้าที่บอบบางซึ่งต่อกิ่งจากต้นตอ วันแล้ววันเล่า… ซุ้มไม้เลื้อยก็เติบโตขึ้น เติบโตไปพร้อมกับอายุของบอนน้อย จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่เธอมองดูดอกไม้ที่สดใสเหล่านั้น เธอก็รู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน…

จากระเบียงบ้าน เงาของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นจากบ้าน เขามองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย ก่อนที่สายตาจะจับจ้องไปที่ร่างของหญิงคนหนึ่งที่ยืนขดตัวอยู่ใต้ต้นการบูร ชายคนนั้นรีบวิ่งลงบันได เปิดประตูรั้ว และวิ่งไปยังต้นไม้ที่คุ้นเคย แต่กลับไม่พบใครเลย

เมื่อกลับถึงอพาร์ตเมนต์ เธอนอนไม่หลับทั้งคืน ยืนอยู่หน้ากระจก เธอมองใบหน้าของผู้หญิงที่สะท้อนอยู่ในนั้นอย่างตั้งใจ ผิวเนียนใสเปล่งปลั่งเหมือนเดิม จมูกโด่งเหนือริมฝีปากที่สักอย่างพิถีพิถันก็เหมือนเดิม แต่คืนนี้ เธอพลันตระหนักได้ว่า ในใบหน้านั้นมีแววตาอ่อนโยนและโหยหาของแม่ “บอน! พรุ่งนี้แม่จะไปรับลูกที่โรงเรียนนะ!” เธอพึมพำ...
ค่ำคืนมาเยือนอย่างมืดมิด กลิ่นใบกระวานลอยมาจากสวนของใครบางคน หอมอบอวล...

เรื่องสั้น: VU NGOC GIAO

ที่มา: https://baocantho.com.vn/nguoi-dan-ba-trong-guong-a190849.html