คิดถึงโรงเรียนเก่าของฉัน...

เดือนพฤศจิกายนมักมาถึงอย่างช้าๆ และนุ่มนวล มันไม่มีเสียงโหวกเหวกโวยวายเหมือนวันร้อนระอุในฤดูร้อน หรือแสงแดดสีทองหวานละมุนเหมือนในเดือนสิงหาคมหรือกันยายน

เดือนพฤศจิกายนมาถึงพร้อมกับท้องฟ้าสีฟ้าอ่อน สายลมพัดเบาๆ พอให้รู้สึกอยากห่มเสื้อโค้ท เช้าวันหนึ่งตื่นขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นน้ำค้างที่จางกว่าปกติ และหัวใจที่อ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไม ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เดือนพฤศจิกายนกลับมา ฉันมักรู้สึกราวกับว่ากำลังก้าวเข้าไปสู่ดินแดนแห่งความทรงจำเก่าๆ ที่ซึ่งความรักเคยมีอยู่ชัดเจน แต่ตอนนี้ เพียงแค่นึกถึงมันก็ทำให้ทุกอย่างกลับมามีชีวิตอีกครั้ง—โปร่งใส สงบ และบริสุทธิ์อย่างน่าประหลาด

ภาพประกอบ: อินเทอร์เน็ต

ฉันจำโรงเรียนเก่าของฉันได้ และภาพเก่าๆ ก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ต้นไทรในสนามโรงเรียนเริ่มผลัดใบ ใบสีเหลืองร่วงหล่นทั่วพื้น ทุกครั้งที่ลมพัด ใบไม้จะหมุนวนเบาๆ ก่อนจะร่วงลงสู่พื้นราวกับการทักทายอย่างช้าๆ สนามโรงเรียนในยามเช้าตรู่ยังคงมีความหนาวเย็นหลงเหลืออยู่จากคืนก่อน น้ำค้างเกาะอยู่ตามลูกกรงหน้าต่างของห้องเรียน โต๊ะไม้เก่าๆ และเก้าอี้แต่ละตัวที่มีชื่อสลักไว้ของใครบางคนที่หวงแหนความทรงจำในวัยเยาว์ของพวกเขา ฉันผ่านช่วงเวลานั้นไปอย่างเป็นธรรมชาติและไร้กังวล ไม่รู้ว่าจะยึดติดกับอะไร จนกระทั่งภายหลังจึงเข้าใจว่าบางทีช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดในชีวิตของคนเราก็คือช่วงเวลาที่เรายังไม่รู้ตัวว่าเรากำลังอยู่ในวัยเยาว์

ครูของฉันยังคงดูราวกับว่าพวกท่านไม่เคยจากทางเดินนั้นไปเลย ฉันจำเสียงฝีเท้าของครูที่เดินผ่านห้องเรียนทุกเช้าได้ เสื้อเรียบๆ ของท่าน ดวงตาที่ใจดี แต่ก็จริงจังเสมอเมื่อเริ่มต้นบทเรียนแต่ละครั้ง ฉันจำน้ำเสียงที่มั่นคงของท่านขณะอ่านวรรณกรรมได้ เหมือนสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ แต่ทุกคำกลับซึมซาบเข้าไปในตัวฉันโดยที่ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ฉันเคยสงสัยว่าทำไมหลายสิ่งหลายอย่างที่เราคิดว่าไม่สำคัญในห้องเรียน สิ่งที่เราอาจจะลืมไปหลังจากบทเรียนจบลง กลับกลายเป็นวิธีที่ฉันเผชิญชีวิตเมื่อถึงวัยหนึ่ง บทกวีที่ฉันรีบคัดลอกในชั่วโมงเรียนวรรณกรรม ข้อความที่ท่านอธิบายเกี่ยวกับความเมตตา หรือคำแนะนำของครูก่อนสอบ—"ตราบใดที่คุณทุ่มเทอย่างเต็มที่ ผลลัพธ์ก็คุ้มค่า"—ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แค่บทเรียนจากตำราเรียน แต่เป็นสิ่งที่คอยสนับสนุนฉันตลอดช่วงปีที่ท้าทายของการเป็นผู้ใหญ่ที่ตามมา

เดือนพฤศจิกายนยังมีบางสิ่งที่อ่อนโยนและบอบบางราวกับสายลมอยู่ในใจฉัน นั่นคือรักแรกพบ สายตาที่แวบผ่านตาในช่วงพักกลางวัน ยืนอยู่ข้างกันใต้หลังคาบังฝน ต่างคนต่างเงียบ ความรู้สึกอึดอัด ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนเมื่อเดินผ่านกัน ไม่มีการประกาศใดๆ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรสำคัญ มีเพียงคำถามธรรมดาๆ ข้อความสั้นๆ ที่เขียนลงบนกระดาษพับ หรือเพียงแค่คำอวยพรให้โชคดีในการสอบเช้าวันฤดูหนาว แต่ผู้คนกลับจดจำมันไปตลอดชีวิต

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเวลาที่เราต้องออกจากโรงเรียนและแยกย้ายกันไป ในวันสุดท้ายของการเรียน ไม่มีใครพูดอะไรมาก แต่บางสิ่งในใจของทุกคนกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบๆ ทางเดินยังคงเหมือนเดิม กระดานดำยังคงเหมือนเดิม เสียงระฆังโรงเรียนยังคงดังสามครั้งเหมือนเคย แต่ครั้งนี้เราได้ยินเสียงระฆังนั้นราวกับเป็นการบอกลา...

หลายปีต่อมา เมื่อเดือนพฤศจิกายนกลับมาอีกครั้ง ฉันก็อยากย้อนรอยกลับไปทันที โรงเรียนเปลี่ยนสี พื้นสนามปูใหม่ ต้นไม้เมื่อหลายปีก่อนเติบโตขึ้นหรือถูกปลูกใหม่ แต่เพียงแค่ยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน ฉันก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไป เราไม่ได้วิ่งเล่นกันอีกแล้ว ไม่ได้เรียกชื่อกันอีกแล้ว ไม่ได้แบกกระเป๋าเรียนหนักๆ ไว้บนบ่าอีกแล้ว แต่ลึกๆ ในใจ ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของตัวเองในวัยสิบเจ็ดปีอย่างชัดเจน ฉันรู้ว่าสิ่งสวยงามที่สุดไม่ใช่สิ่งที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้า แต่เป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นภายในตัวฉันต่างหาก

แล้วในบ่ายวันหนึ่งของเดือนพฤศจิกายนที่แสนเนิบช้า ฉันก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่เพราะมันเคยมีอยู่สวยงามเหลือเกิน ฉันตระหนักว่าฉันไม่จำเป็นต้องกลับไปเพื่ออยู่ต่อ การเพียงแค่ระลึกถึงและใช้ชีวิตต่อไปด้วยความเมตตา ก็เป็นวิธีหนึ่งในการแสดงความกตัญญูแล้ว

ที่มา: https://baodaklak.vn/van-hoa-du-lich-van-hoc-nghe-thuat/van-hoc-nghe-thuat/202511/nho-mai-truong-xua-0001735/