เดือนมีนาคม การเดินทางกลับสู่ดินแดนบรรพบุรุษ

ในเดือนที่สามตามปฏิทินจันทรคติ ฉันได้กลับไปยังภูโถ บ้านเกิดของฉัน ในช่วงบ่ายที่แห้งแล้ง ลมพัดมาจากเนินเขาที่ปกคลุมด้วยต้นปาล์ม พัดพาเอา กลิ่นของใบไม้แห้งและแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้ามาด้วย ต่างจากความคึกคักของเทศกาลในเดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ บ้านเกิดของฉันในเดือนมีนาคมกลับมีบรรยากาศที่เศร้าสร้อยอย่างอ่อนโยน ราวกับท่วงทำนองโบราณที่ดังขึ้นแล้วค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ทิ้งไว้ซึ่งความรู้สึกที่ลึกซึ้ง

พิธีจุดธูปบูชาเพื่อระลึกถึงพระมหากษัตริย์ราชวงศ์หง ณ วัดหง ภาพ: ลา อันห์

ในเดือนที่สามตามปฏิทินจันทรคติ ป่าปาล์มเขียวชอุ่มและสดใส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลอ่อนภายใต้แสงแดดอันร้อนแรงของฤดูร้อน สีสันนี้เองที่ทำให้แผ่นดินบรรพบุรุษดูสงบและมั่นคง แสงอาทิตย์ในเดือนมีนาคมค่อยๆ จางลง สาดแสงสีทองบางๆ ลงบนไร่ชาและผมสีเงินของชายชราที่เดินผ่านมาพร้อมไม้เท้า ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ทำให้เราสามารถมองลึกเข้าไปในหัวใจของตนเองได้

ฉันหยุดอยู่ที่ประตูวัดจุง หมอกลอยขึ้นมาจากหุบเขาเบื้องล่าง บดบังทัศนียภาพราวกับม่านบางๆ ที่กั้นระหว่างปัจจุบันและอดีต ในช่วงเวลานี้ ดินแดนบรรพบุรุษมีความศักดิ์สิทธิ์อย่างลึกซึ้ง ราวกับว่าบรรพบุรุษเมื่อหลายพันปีก่อนกำลังเฝ้ามองลูกหลานที่กลับมาหลังจากเดินทางไกลอย่างอ่อนโยน ผู้คนมักกล่าวว่าช่วงเปลี่ยนผ่านจากฤดูใบไม้ผลิไปสู่ฤดูร้อนเป็นช่วงเวลาที่ผู้คนอ่อนไหวที่สุด บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้หัวใจฉันอ่อนโยนลงเมื่อฉันเห็นคนหนุ่มสาววางมือลงบนหินที่ปกคลุมด้วยมอสส์ หลับตาลงราวกับกำลังแสวงหาความมั่นใจจากอดีต ผู้คนวัยกลางคนจำนวนมากยืนนิ่งอยู่นานหน้าแท่นบูชาของกษัตริย์ฮุง บางทีอาจต้องการแบ่งปันความคิดส่วนตัว ดินแดนบรรพบุรุษมีวิธีการรับฟังของตัวเอง เงียบงัน แต่ก็ช่วยบรรเทาความเศร้าในหัวใจของผู้คนได้ในระดับหนึ่ง

ที่ยอดวิหารชั้นบน ลมพัดแรงขึ้น กลุ่มนักเรียนกำลังปีนขึ้นไปกับครู พวกเขาพูดคุยกันอย่างตื่นเต้นตลอดทาง แต่เมื่อถึงลานวิหาร พวกเขาก็เงียบลงทันที ราวกับเข้าใจว่าสถานที่แห่งนี้ต้องการความสงบเสงี่ยม เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งแตะมือเพื่อนเบา ๆ แล้วกระซิบว่า "ฉันคิดว่ากษัตริย์หงกำลังฟังพวกเราอยู่" คำพูดที่ไร้เดียงสาของเธอทำให้ฉันยิ้ม แต่ก็ทำให้ฉันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ปรากฏว่าความเชื่อในรากเหง้าของตนเองนั้นมีที่ยืนเสมอ ไม่เคยหายไป ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่รุ่นก็ตาม

ช่วงบ่ายแก่ๆ ฉันนั่งอยู่บนบันไดหิน มองดูแสงตะวันยามเย็นสาดส่องผ่านต้นปาล์ม ต้นปาล์มสูงใหญ่สองสามต้นเอนพิงกันราวกับทหารเฒ่ากำลังเล่าเรื่องราวในอดีต ในระยะไกล เสียงกลองทองสัมฤทธิ์ดังกระหึ่มจากลำโพงในงานวัฒนธรรมฉลองวันบรรพบุรุษ เสียงนั้นจางหายไปตามสายลม แต่กลับมีน้ำหนักประหลาด ราวกับกำลังปลุกเร้าบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ลึกในเส้นเลือดของชาวเวียดนามทุกคน

ในเดือนที่สามตามปฏิทินจันทรคติ ณ ดินแดนบรรพบุรุษ ผู้คนต่างเก็บเกี่ยวช่วงเวลาอันสงบสุขในชีวิต ทุกคนต่างแบกรับความเหนื่อยล้า ความเสียใจ ความหวัง และความวิตกกังวลเล็กน้อย... แล้วเมื่อพวกเขาลงจากภูเขา ท่ามกลางหมอกที่ปกคลุมอยู่ สิ่งเหล่านี้ก็ถูกสายลมพัดพาไปอย่างฉับพลัน ผู้คนจากดินแดนบรรพบุรุษไปอย่างเบาใจ ทิ้งภาระหนักไว้เบื้องหลัง และได้รับความสงบสุขในหัวใจ

ฟู้โถ เดือนที่สามตามปฏิทินจันทรคติ เป็นฤดูกาลแห่งความสงบและการใคร่ครวญ เป็นฤดูกาลแห่งการรำลึกถึงบรรพบุรุษด้วยใจจริง เป็นฤดูกาลแห่งการเดินทางอย่างสงบผ่านป่าปาล์ม เตือนใจเราว่าไม่ว่าเราจะเดินทางไปไกลแค่ไหน เราก็ยังคงเป็นลูกหลานของรากเหง้าของเรา

ไม้ไผ่

ที่มา: https://www.sggp.org.vn/thang-ba-ve-dat-to-post848758.html