Ποιητής Tran Chan Uy | Ηλεκτρονική εφημερίδα Gia Lai

(GLO) - Ο ποιητής Tran Chan Uy διαμένει αυτή τη στιγμή στο Nha Trang. Προηγουμένως ήταν καθηγητής λογοτεχνίας στο Παιδαγωγικό Κολλέγιο και στη συνέχεια μετατέθηκε για να εργαστεί στον Ραδιοτηλεοπτικό Σταθμό Khanh Hoa . Αλλά πάνω απ 'όλα, είναι ποιητής, ένας ποιητής βαθιά αφοσιωμένος στην ποίηση, θεωρώντας την ποίηση ως την ανάσα του, ως την πηγή της ζωής του.

Η σελίδα του στο Facebook είναι γεμάτη ποιήματα, το καθένα συνοδευόμενο από μια φωτογραφία του συγγραφέα. Οι φωτογραφίες είναι σχολαστικά δημιουργημένες, κομψές και πνευματικές, αλλά τα ποιήματα είναι λυρικά, ξεχειλίζουν από νοσταλγία για την πατρίδα του, τη μητέρα του και φευγαλέες ματιές γυναικών που έχει γνωρίσει. Ιδού η πατρίδα του: «Η εποχή της γκουάβα έφτασε, τα λουλούδια του κόσμου είναι κατάλευκα / Το γρασίδι έχει μαραθεί, οι τοίχοι από τούβλα είναι καλυμμένοι με πράσινα βρύα / Το άρωμα της γκουάβας πλημμυρίζει, ένα καθαρό, γλυκό άρωμα / Είμαι μόνος, στον κήπο της μητέρας μου, κρύος από τη βραδινή δροσιά». Και ιδού η μητέρα του: «Η μητέρα μου είναι σαν ένα λευκό σύννεφο στην άκρη του ουρανού / Η πατρίδα μου είναι τυλιγμένη σε ομίχλη και καπνό, τόσο μακριά». Και αυτή: «Σε αυτή την ψηφιακή εποχή, τόσοι πολλοί παράξενοι ιοί / Οι μηχανές έχουν σβήσει τα αρχεία των αναμνήσεων, τα αρχεία της αγάπης / Επιστρέφω για να ψάξω στην καρδιά μου για μια εποχή λαθών / Και βρίσκω την εικόνα σου ακόμα αγκυροβολημένη μέσα μου».

Είναι επικεφαλής του παραρτήματος της Ένωσης Συγγραφέων του Βιετνάμ στην επαρχία Καν Χόα.

Ο ποιητής Văn Công Hùng επέλεξε και παρουσίασε αυτό.

ΛΩΤΟΣ

Εικονογράφηση: Τενεσί

Στις αρχές του καλοκαιριού, τα άνθη του λωτού ανάβουν φωτιά.

Τα μπουμπούκια των τριαντάφυλλων ξεπροβάλλουν από μέσα.

Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, τα λουλούδια είχαν μαραθεί.

Ένα αχνό, δυνατό άρωμα πλημμύρισε.

Σε περιμένω από τα τέλη του καλοκαιριού.

Επιστρέφω στο λυκόφως του φθινοπώρου.

Χρυσό παρθενικό φόρεμα, μάτια σε σχήμα φύλλου

Τι άλλο έχεις να μου δώσεις;

Το να ακούω τον ήχο των κοκόρων να λαλούν το μεσημέρι μου θυμίζει τη μητέρα μου.

Εικονογράφηση: Χουγιέν Τρανγκ

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που άκουσα τον ήχο από κοτόπουλα να κακαρίζουν το μεσημέρι.

Ξαφνιάστηκα και νόμιζα ότι δεν είχα φύγει ακόμα από το σπίτι.

Νόμιζα ότι ήμουν ακόμα στην πόλη του πατέρα μου.

Ένας ήρεμος απογευματινός υπνάκος σε ένα σπίτι με αχυρένια στέγη.

Η μητέρα μου άναψε τη φωτιά για να μαγειρέψει ρύζι.

Ο άνεμος λικνίζει το μπαμπού και ο καπνός μεταφέρει το ευωδιαστό άρωμα της υπαίθρου.

Ο πελαργός κουβαλάει το κρύο πέρα ​​από το ποτάμι.

Η μητέρα μου άναψε τη φωτιά και κάθισε περιμένοντάς με να γυρίσω σπίτι.

Ένας μεσημεριανός υπνάκος, γεμάτος με το παρατεταμένο πνεύμα της εξοχής.

Η μητέρα μου ήταν αμυδρά ορατή στο ανάχωμα στην άκρη του χωριού.

Ένας ξαφνικός, συγκλονιστικός μεσημεριανός υπνάκος

Ξαφνιάστηκα· νόμιζα ότι επρόκειτο για κάποιο φέριμποτ που θα πήγαινε στην άλλη πλευρά το βράδυ.

Η μητέρα επέστρεψε από το έρημο μέρος.

Τα χωράφια θροΐζουν στον άνεμο, το ηλιοβασίλεμα είναι έρημο.

Είμαστε μακριά από την ακτή, το χωριό, την αμμουδιά.

Μισή ζωή γεμάτη σκαμπανεβάσματα, σοφία και τρέλα σε μια ξένη χώρα.

Η μητέρα μου είναι σαν ένα λευκό σύννεφο στην άκρη του ουρανού.

Η πατρίδα μου είναι τυλιγμένη στην ομίχλη, τόσο μακριά.

ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ

Εικονογράφηση: HT

Τα πόδια μου μόλις που άγγιξαν την ακτή καθώς προχωρούσα μπροστά.

Τα χέρια της νύχτας έχουν σφιχτεί σε μια αγκαλιά.

Ο ύπνος, που περιμένει να έρθει η νύχτα, δεν έχει έρθει ακόμα.

Έξω, τα βραδινά αστέρια λαμπυρίζουν στον ουρανό.

Ο ερωδιός περπατάει στις μύτες των ποδιών μέσα στην κρύα, ομιχλώδη νύχτα.

Τα ψάρια χτυπούν την ημισέληνο καθώς πέφτει στη λίμνη που είναι καλυμμένη με νούφαρα.

Το δειλό πουλί κουνάει απροσδόκητα τα φτερά του τη νύχτα.

Ο ερωδιός ξαφνικά ξαφνιάστηκε και έστρεψε τα μάτια του για να κοιτάξει προς εκείνη την κατεύθυνση.

Στα μακρινά χωράφια, τα φυτά ρυζιού είναι έγκυα, με τα στάχυα γεμάτα γάλα.

Πολλά υποσχόμενοι χρυσοί ορυζώνες

Στο έρημο χωράφι, οι σατανάδες μόλις είχαν ανάψει φωτιά.

Το καβούρι του γλυκού νερού βγάζει το καβούκι του, ποζάροντας παιχνιδιάρικα για το φεγγάρι.

Τα κύματα αναπνέουν, το ποτάμι ρέει, η βάρκα νυστάζει.

Το απαλό αεράκι φυσάει στα χωράφια, ακούγεται το τύμπανο του νυχτοφύλακα.

Ποιος μας φέρνει πίσω αναμνήσεις από την παλιά γειτονιά;

Το άρωμα των ανθών γκρέιπφρουτ πλημμυρίζει τον αέρα τη νύχτα.

Τιτίβισμα

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο

Σύνδεσμος πηγής: https://baogialai.com.vn/guong-mat-tho-tran-chan-uy-post244288.html