ຫ້ອງຮຽນສອງພາສາຂອງຄູສອນພິເສດ

GD&TĐ - ໃນມຸມນ້ອຍໆຂອງຊົນນະບົດຊອກຈັງ, ບ່ອນທີ່ມີຊາວຂະເໝນອາໄສຢູ່ເປັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍ, ຫ້ອງຮຽນພິເສດຈະຈັດຂຶ້ນທຸກໆຕອນບ່າຍພາຍໃຕ້ຫຼັງຄາເຮືອນແບບງ່າຍໆ.

Báo Giáo dục và Thời đại•20/03/2025

ຄູສອນ ແທັກ ເຄນ ແລະ ນັກຮຽນຂອງລາວໃນຫ້ອງຮຽນພິເສດຂອງລາວ.

ຄູສອນ ແທັກ ເຄນ ແລະ ນັກຮຽນຂອງລາວໃນຫ້ອງຮຽນພິເສດຂອງລາວ.

ເຖິງວ່າຈະຂາດໂຕະ ແລະ ຕັ່ງທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ອຸປະກອນການສອນທີ່ທັນສະໄໝ, ແຕ່ຫ້ອງຮຽນກໍ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອົບອຸ່ນ, ການເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງມະນຸດ, ແລະ ຄວາມກະຕືລືລົ້ນຂອງຄູສອນ, ທ້າວ ທັບ ເຄນ, ລູກຊາຍຂອງກຸ່ມຊົນເຜົ່າຂະແມ.

ຄູສອນທີ່ບໍ່ມີປະລິນຍາ

ຫຼາຍກວ່າສອງປີກ່ອນ, ທ້າວ ແທກເຄນ (ອາຍຸ 41 ປີ), ກຳມະກອນກໍ່ສ້າງຢູ່ເມືອງເກ້ແຊກ, ແຂວງຊອກຈັງ, ໄດ້ຕັດສິນໃຈເປີດຫ້ອງຮຽນສອງພາສາໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າສຳລັບຊົນເຜົ່າຂະແມໃນພື້ນທີ່. ຫ້ອງຮຽນນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ຊ່ວຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍເຂົ້າໃຈ ແລະ ໃຊ້ພາສາຫວຽດນາມໄດ້ຄ່ອງແຄ້ວເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຊ່ວຍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າບໍ່ລືມລະບົບການຂຽນ, ພາສາ ແລະ ວັດທະນະທຳຂອງຊົນເຜົ່າຕົນອີກດ້ວຍ.

ຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ, ເຄນ ໄດ້ຮັບຮູ້ວ່າຄົນຂະເໝນຫຼາຍຄົນໃນພື້ນທີ່ຂອງລາວລັງເລທີ່ຈະສື່ສານກັບຄົນຫວຽດນາມ (ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາບໍ່ຄ່ອງແຄ້ວໃນພາສາຫວຽດນາມ). ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ເດັກນ້ອຍຂະເໝນຢູ່ໂຮງຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ຮຽນພາສາຫວຽດນາມ, ໂດຍມີໂອກາດໜ້ອຍທີ່ຈະຮຽນ ແລະ ຂຽນພາສາຂະເໝນຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ໂດຍຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມບໍ່ພຽງພໍນີ້, ທ່ານ Ken ຈຶ່ງຕັດສິນໃຈລົງມືປະຕິບັດ. ເຖິງແມ່ນວ່າລາວບໍ່ມີການຝຶກອົບຮົມຄູຢ່າງເປັນທາງການ, ແຕ່ດ້ວຍຄວາມຮູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຈາກການສຶກສາຢູ່ໂຮງຮຽນເສີມວັດທະນະທຳປາລີລະດັບກາງພາກໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມ, ລາວໄດ້ພັດທະນາແຜນການສອນດ້ວຍຕົນເອງ, ຄົ້ນຄວ້າວິທີການສອນ, ແລະຄ່ອຍໆດຶງດູດນັກຮຽນເຂົ້າມາຮຽນໃນຫ້ອງຮຽນຂອງລາວຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.

ທຸກໆມື້, ຕັ້ງແຕ່ເວລາ 5:30 ຫາ 9:00 ໂມງ, ເຮືອນຫຼັງນ້ອຍຂອງທ່ານເຄນໄດ້ທ່ອງສຽງຂອງນັກຮຽນອ່ານອອກສຽງ. ບາງຄົນມີອາຍຸພຽງແຕ່ສອງສາມປີ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນອື່ນເປັນຜູ້ສູງອາຍຸທີ່ມີອາຍຸຫຼາຍກວ່າ 60 ປີ, ລ້ວນແຕ່ມີຄວາມກະຕືລືລົ້ນໃນການຮຽນອ່ານ ແລະ ຂຽນ. ກະດານດຳແຂວນຢູ່ເທິງຝາ, ກະເບື້ອງພື້ນກາຍເປັນບ່ອນນັ່ງ, ແຕ່ບັນຍາກາດຂອງການຮຽນຮູ້ບໍ່ເຄີຍຈາງຫາຍໄປ.

ໃນຫ້ອງຮຽນຂອງທ່ານ Ken, ນັກຮຽນບໍ່ພຽງແຕ່ຮຽນຮູ້ການອ່ານ ແລະ ຂຽນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຮຽນຮູ້ວິທີການສື່ສານ, ວິທີການປະພຶດຕົວ, ແລະ ກ່ຽວກັບຮີດຄອງປະເພນີຂອງທັງຊົນເຜົ່າຂະເໝນ ແລະ ຊົນເຜົ່າ Kinh. ໂດຍສະເພາະ, ລາວພະຍາຍາມສ້າງບົດຮຽນທີ່ໜ້າສົນໃຈ ແລະ ເຂົ້າໃຈງ່າຍໂດຍການລວມເອົາເລື່ອງລາວໃນຊີວິດຈິງ ແລະ ຕົວຢ່າງຕົວຈິງ, ຊ່ວຍໃຫ້ "ນັກຮຽນ" ຂອງລາວເຂົ້າໃຈເນື້ອໃນໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ. ສຳລັບເດັກນ້ອຍ, ລາວຍັງຈັດກິດຈະກຳທີ່ມ່ວນຊື່ນຫຼັງຈາກເລີກຮຽນ, ບາງຄັ້ງກໍ່ຈັດອາຫານອຸ່ນໆທີ່ກຽມໄວ້ໂດຍພັນລະຍາຂອງລາວ.

ຫຼັງຈາກເລີກຮຽນ, ນັກຮຽນໄດ້ຫຼິ້ນນຳກັນ, ສ້າງບັນຍາກາດທີ່ຜ່ອນຄາຍ. ຮູບພາບ: ກວວກແອງ

ການເດີນທາງຂອງຄູສອນ "ພິເສດ"

ໃນຊ່ວງຕົ້ນໆຂອງການເປີດຫ້ອງຮຽນ, ທ່ານ Ken ໄດ້ປະເຊີນກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍຢ່າງ. ຊາວບ້ານຫຼາຍຄົນລັງເລໃຈ ແລະ ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍກັບການເຂົ້າຮຽນ, ໂດຍສະເພາະຜູ້ສູງອາຍຸ. ຈຳນວນນັກຮຽນມີໜ້ອຍຫຼາຍ. ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ທໍ້ຖອຍໃຈ. ທຸກໆມື້, ຫຼັງຈາກເຮັດວຽກ, ລາວໄດ້ໄປຕາມບ້ານເຮືອນເພື່ອຊຸກຍູ້ໃຫ້ປະຊາຊົນເຂົ້າຮ່ວມໃນຫ້ອງຮຽນ.

ລາວໄດ້ອະທິບາຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງວ່າການຮຽນຮູ້ການອ່ານ ແລະ ການຂຽນບໍ່ພຽງແຕ່ຊ່ວຍໃຫ້ຄົນກາຍເປັນຜູ້ອ່ານ ແລະ ນັກຂຽນທີ່ມີຄວາມຊຳນານເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຊ່ວຍເພີ່ມຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າອີກດ້ວຍ. ຂໍຂອບໃຈກັບຄວາມພາກພຽນຂອງລາວ, ຜູ້ຄົນໄດ້ຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບຫ້ອງຮຽນຂອງລາວຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ. ຄ່ອຍໆ, ເຮືອນຫຼັງນ້ອຍຂອງລາວໄດ້ກາຍເປັນສູນກາງຊຸມຊົນ, ບ່ອນທີ່ຜູ້ຄົນໄດ້ຮຽນຮູ້ຮ່ວມກັນ ແລະ ແບ່ງປັນຄວາມສຸກ.

ເຖິງແມ່ນວ່າລາວຕ້ອງການເງິນທຶນເພື່ອຮັກສາຫ້ອງຮຽນ, ແຕ່ທ່ານ Ken ບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄ່າຮຽນໃດໆ. ລາວແລະໝູ່ເພື່ອນຂອງລາວໃນບ້ານໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໂຄງການກໍ່ສ້າງຂະໜາດນ້ອຍ ແລະ ລົງທຶນໃນເຄື່ອງຈັກເກັບກ່ຽວເຂົ້າເພື່ອໃຫ້ບໍລິການຕາມລະດູການ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ລາວຈຶ່ງມີລາຍໄດ້ທີ່ໝັ້ນຄົງ, ເຮັດໃຫ້ລາວສາມາດສືບຕໍ່ຮັກສາຫ້ອງຮຽນໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງກັງວົນກ່ຽວກັບ ການເງິນ .

"ທຸກໆມື້, ຫຼັງຈາກເຮັດວຽກແລ້ວ, ຂ້ອຍຟ້າວໄປຫ້ອງຮຽນທັນທີ. ມີມື້ທີ່ຂ້ອຍເມື່ອຍຫຼາຍ, ແຕ່ພຽງແຕ່ໄດ້ເຫັນສາຍຕາທີ່ກະຕືລືລົ້ນຂອງເດັກນ້ອຍ ແລະ ຊາວບ້ານກໍ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມອິດເມື່ອຍທັງໝົດຂອງຂ້ອຍຫາຍໄປ," ທ້າວ ເຄນ ແບ່ງປັນ.

ຫຼັງຈາກດຳເນີນຫຼັກສູດນີ້ມາເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າສອງປີ, ທ່ານ Ken ໄດ້ຊ່ວຍເດັກນ້ອຍ ແລະ ປະຊາຊົນຂະເໝນຫຼາຍຮ້ອຍຄົນໃຫ້ມີຄວາມຊຳນານໃນການອ່ານ ແລະ ຂຽນທັງພາສາຫວຽດນາມ ແລະ ຂະເໝນ. ບໍ່ພຽງແຕ່ເທົ່ານັ້ນ, ອຸປະສັກທາງດ້ານພາສາ ແລະ ຊ່ອງຫວ່າງການສື່ສານລະຫວ່າງຊາວຂະເໝນ ແລະ ຊາວຫວຽດນາມກໍ່ຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງ.

ທ້າວ ແທັກ ຮວ່າງ ຟຸກ ອາຍຸ 11 ປີ, ນັກຮຽນໃນຫ້ອງຮຽນ, ໄດ້ກ່າວດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນວ່າ: “ກ່ອນໜ້ານີ້, ຂ້ອຍຮູ້ແຕ່ພາສາຂະແມ, ຂ້ອຍອ່ານ ຫຼື ຂຽນບໍ່ໄດ້. ຫຼັງຈາກຮຽນກັບຄູ Ken ໄດ້ສອງສາມເດືອນ, ດຽວນີ້ຂ້ອຍສາມາດຂຽນພາສາຂະແມ ແລະ ແມ່ນແຕ່ອ່ານປຶ້ມໄດ້ແລ້ວ.”

ບໍ່ພຽງແຕ່ເດັກນ້ອຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຜູ້ສູງອາຍຸກໍ່ມີຄວາມໝັ້ນໃຈໃນການສື່ສານຫຼາຍຂຶ້ນຍ້ອນຫ້ອງຮຽນນີ້. ນາງ ແທັກ ທິນີ (ອາຍຸ 38 ປີ) ໄດ້ແບ່ງປັນວ່າ: “ຕອນຂ້ອຍຍັງນ້ອຍ, ຄອບຄົວຂອງຂ້ອຍທຸກຍາກ, ສະນັ້ນຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຈົນຮອດຊັ້ນປ.2. ເນື່ອງຈາກຂ້ອຍບໍ່ເກັ່ງພາສາຫວຽດນາມ, ຂ້ອຍຈຶ່ງລັງເລໃຈຫຼາຍທີ່ຈະສື່ສານທຸກຄັ້ງທີ່ຂ້ອຍໄປຕະຫຼາດ ຫຼື ໄປງານລ້ຽງ. ຂໍຂອບໃຈຫ້ອງຮຽນຂອງທ່ານ Ken, ດຽວນີ້ຂ້ອຍສາມາດລົມກັບຄົນອື່ນໄດ້ສະບາຍຂຶ້ນ.”

ໃນແຕ່ລະວິຊາຮຽນ, ທ່ານ Ken ຈະຈັດການສອບເສັງເພື່ອປະເມີນຄວາມຄືບໜ້າຂອງນັກຮຽນ. ເດັກນ້ອຍຜູ້ທີ່ມີຄຸນສົມບັດຕາມເງື່ອນໄຂຈະໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຮຽນຫຼັກສູດຂັ້ນສູງ ແລະ ໄດ້ຮັບລາງວັນທີ່ໜ້າຊື່ນຊົມ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ກະຕຸ້ນໃຫ້ເດັກນ້ອຍຮຽນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສ້າງຄວາມໄວ້ເນື້ອເຊື່ອໃຈໃນຫ້ອງຮຽນໃນບັນດາຊາວບ້ານອີກດ້ວຍ.

ເຖິງແມ່ນວ່າລາວບໍ່ເຄີຍສອນຢ່າງເປັນທາງການໃນຫ້ອງຮຽນ, ແຕ່ Thach Ken ໄດ້ເຮັດສຳເລັດສິ່ງຕ່າງໆທີ່ເຮັດໃຫ້ລາວໄດ້ຮັບຄວາມເຄົາລົບນັບຖືຈາກຊາວຂະເໝນ, ຜູ້ທີ່ເອີ້ນລາວວ່າ "ຄູ". ລາວບໍ່ພຽງແຕ່ສອນການຮູ້ໜັງສືເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຊ່ວຍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີຄວາມໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງ, ທຳລາຍອຸປະສັກໃນການສື່ສານ, ແລະສຳຄັນທີ່ສຸດ, ຮັກສາເອກະລັກທາງວັດທະນະທຳຊົນເຜົ່າຂອງເຂົາເຈົ້າໄວ້.

ຫ້ອງຮຽນສອງພາສາຂອງ Ken ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສະຖານທີ່ຮຽນອ່ານ ແລະ ຂຽນເທົ່ານັ້ນ. ມັນຍັງເປັນພື້ນທີ່ສຳລັບຄວາມຜູກພັນໃນຊຸມຊົນ, ບ່ອນທີ່ທຸກຄົນມີຄວາມພາກພູມໃຈໃນມໍລະດົກຂອງເຂົາເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ພ້ອມທີ່ຈະເຊື່ອມໂຍງ ແລະ ພັດທະນາ. ບົດຮຽນພາຍໃຕ້ຫຼັງຄາເຮືອນແບບງ່າຍໆໄດ້ກາຍເປັນແຫຼ່ງສະໜັບສະໜູນທາງວິນຍານ, ບ່ອນທີ່ຄວາມຮູ້ ແລະ ການເຊື່ອມຕໍ່ຂອງມະນຸດເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັນ.

ເລື່ອງລາວຂອງຫ້ອງຮຽນຂອງ Thach Ken ເປັນຫຼັກຖານທີ່ຊັດເຈນເຖິງພະລັງຂອງຄວາມກະຕືລືລົ້ນ ແລະ ຄວາມອົດທົນ. ຄົນທຳມະດາ, ດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ເຫັນອົກເຫັນໃຈ ແລະ ຄວາມຕັ້ງໃຈ, ສາມາດສ້າງການປ່ຽນແປງທີ່ແປກປະຫຼາດໄດ້. ແລະ ໃນເຂດຊົນນະບົດນ້ອຍໆຂອງ Soc Trang, ຫ້ອງຮຽນຂອງລາວຍັງສືບຕໍ່ສະຫວ່າງຂຶ້ນທຸກໆແລງ, ນຳເອົາຄວາມຮູ້ ແລະ ຄວາມຫວັງມາສູ່ຄົນຂະເໝນຫຼາຍລຸ້ນຄົນ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://giaoducthoidai.vn/lop-hoc-song-ngu-cua-nguoi-thay-dac-biet-post720177.html