ໃນມື້ທີ່ອົບອຸ່ນແລະມີແດດຫຼັງຈາກຝົນຕົກ, ດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງວ່າລະດູໃບໄມ້ປົ່ງຈະມາຮອດ, ເພື່ອນຄົນໜຶ່ງໄດ້ເຊີນຂ້ອຍໄປຢ້ຽມຊົມເຂດສົງຄາມບາລອງ. ທັນໃດນັ້ນຂ້ອຍກໍ່ຈື່ໄດ້ບົດກະວີສອງສາມບົດຂອງ ຫຼວງອານ: “ເຮືອຂອງຂ້ອຍຂຶ້ນລົງບາລອງ / ຂົນສົ່ງພະນັກງານຂ້າມເຂດສົງຄາມ (...) ຜູ້ໃດທີ່ໄປທ່າເຮືອຈ່າມ, ໃຫ້ຂຶ້ນເຮືອ. ໄປແຕ່ເຊົ້າ, ຝົນໃນຕອນກາງຄືນເຮັດໃຫ້ການພາຍເຮືອຍາກ” (ຜູ້ຍິງພາຍເຮືອ).
ສ່ວນແມ່ນ້ຳ ແທກຮັນ ທີ່ໄຫຼຜ່ານເທດສະບານແຂວງ ກວາງຈິ - ຮູບພາບ: V.LAN
ບົດກະວີເຫຼົ່ານີ້, ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮັກຕໍ່ດິນແດນ ແລະ ປະຊາຊົນແຂວງກວາງຈິ, ໄດ້ໄຫຼຜ່ານສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານສອງຄັ້ງ ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າໃນທຸກມື້ນີ້, ເຄິ່ງສະຕະວັດຫຼັງຈາກສັນຕິພາບ ແລະ ການໂຮມປະເທດຄືນສູ່ສະພາບປົກກະຕິ, ຍັງຄົງດັງກ້ອງຢູ່ໃນແມ່ນ້ຳ ແລະ ທາງນ້ຳຂອງພາກພື້ນທີ່ອຸດົມສົມບູນໄປດ້ວຍແມ່ນ້ຳ, ທ່າເຮືອ ແລະ ແຄມແມ່ນ້ຳຫຼາຍແຫ່ງ. ນີ້ຍັງເປັນບົດກະວີທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດຂອງ ຫຼວງອານ, ຈົນເຖິງຈຸດທີ່ເມື່ອກ່າວເຖິງຊື່ຂອງລາວ, ຜູ້ຄົນຈະຄິດເຖິງ "ຜູ້ຍິງເຮືອ" ທັນທີ, ແລະ ຫຼາຍຄົນເຊື່ອຜິດວ່ານີ້ແມ່ນບົດກະວີດຽວທີ່ລາວຂຽນ, ໂດຍເອີ້ນລາວວ່າ "ນັກກະວີຂອງບົດກະວີດຽວ."
ຄວາມຈິງແລ້ວ, ເຖິງວ່າລາວເປັນພະນັກງານ ທາງດ້ານການເມືອງ , ວັດທະນະທໍາ, ສິລະປະ, ແຕ່ລາວຍັງມີອາຊີບວັນນະຄະດີທີ່ໂດດເດັ່ນໂດຍເຂດຊົນນະບົດທີ່ອຸດົມສົມບູນທາງດ້ານວັດທະນະທໍາທີ່ລາວໄດ້ເກີດແລະເຕີບໃຫຍ່ຄື: Nắng Hiền Lương (ບົດກະວີ, 1962), Vè chống Pháp (ຄົ້ນຄ້ວາ, 1984), Thơ Tùng Thiện Vương, 19 Ames (984), 1999 ມຽນ. và Huệ Phố (ການຄົ້ນຄວ້າ, 2002), ແລະ Tuyển tập Lương An (2004).
ທ້າວ ເລືອງອານ ທີ່ມີຊື່ແທ້ວ່າ ຫງວຽນ ເລືອງອານ ເກີດໃນປີ 1920 ທີ່ເມືອງ ຈ້ຽວໄຕ, ເມືອງ ຈ້ຽວຟອງ, ແຂວງ ກວາງຈິ. ລາວໄດ້ສຶກສາຢູ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງລາວກ່ອນທີ່ຈະເຂົ້າຮຽນທີ່ໂຮງຮຽນແຫ່ງຊາດ ເຫວ້ , ຈົບການສຶກສາດ້ວຍໃບປະກາດສະນີຍະບັດມັດທະຍົມຕອນປາຍ. ໃນຂະນະທີ່ຍັງຮຽນເພື່ອຮັບໃບປະກາດສະນີຍະບັດມັດທະຍົມຕອນປາຍ, ລາວໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກອງທັບຫວຽດມິງ (ເດືອນພຶດສະພາ 1945) ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມໃນການປະຕິວັດເດືອນສິງຫາ. ລາວໄດ້ເຮັດວຽກຢູ່ຄະນະກຳມະການບໍລິຫານສູນກາງ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນຢູ່ທີ່ຄະນະກຳມະການບໍລິຫານແຂວງກວາງຈິ.
ຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ, ທ່ານໄດ້ດຳລົງຕຳແໜ່ງຫຼາຍຕຳແໜ່ງເຊັ່ນ: ເຮັດວຽກໃນກິດຈະກຳວັດທະນະທຳ ແລະ ສິລະປະໃນຄະນະພັກແຂວງ, ແນວລາວສ້າງຊາດຫວຽດລຽນແຂວງກວາງຈິ, ຫຼັງຈາກນັ້ນເປັນຄະນະພັກລະຫວ່າງພາກພື້ນຄັ້ງທີ 4 (1949), ຫົວໜ້າຄະນະບັນນາທິການໜັງສືພິມຊິນຮວ່າດ ວັນຮວ່າກ ແລະ ທອງເຍິດ (1958-1972), ຮອງຫົວໜ້າພະແນກວັດທະນະທຳແຂວງກວາງຈິ (1973), ສະມາຊິກປະຈຳສະຫະພັນວັນນະຄະດີ ແລະ ສິລະປະແຂວງບິ່ງຈິທຽນ (1983) ຈົນເຖິງເວລາກິນເບ້ຍບຳນານ (1984).
ບາງຄົນເວົ້າວ່າ: "ກ່ອນການປະຕິວັດເດືອນສິງຫາປະມານປີ 1941, ລາວໄດ້ເຮັດວຽກເປັນພະນັກງານລັດຖະກອນບໍລິຫານ ແລະ ເລີ່ມຂຽນບົດກະວີ, ແຕ່ບໍ່ປະສົບຜົນສຳເລັດຫຼາຍ" (ເຈິ່ນແມັງເຖົ໋າ, ນັກຂຽນວັນນະຄະດີຫວຽດນາມ, ເຫຼັ້ມທີ 1, ສຳນັກພິມວັດທະນະທຳ ແລະ ຂໍ້ມູນຂ່າວສານ, 2008, ໜ້າ 1045). ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ເລີືອງອານ ໄດ້ມາສູ່ການແຕ່ງກະວີຕັ້ງແຕ່ມື້ທີ່ລາວອອກຈາກບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງລາວໄປຮຽນຢູ່ໂຮງຮຽນມັດທະຍົມຕອນປາຍ ກວວກ ແລະ ເລີ່ມພິມເຜີຍແຜ່ບົດກະວີທຳອິດຂອງລາວໃນໜັງສືພິມ ຈາງອານ ( ລະດູໃບໄມ້ປົ່ງໃນບ້ານເກີດເມືອງນອນ, ແຄມແມ່ນ້ຳນ້ຳຫອມ, ໃນອະດີດ, ການຖັກເສື້ອກັນໜາວ...).
ແນ່ນອນ, ພາຍໃນທ່າອ່ຽງທົ່ວໄປຂອງການເຄື່ອນໄຫວກະວີໃໝ່ໃນເວລານັ້ນ, ບົດກະວີຂອງຊາຍໜຸ່ມອາຍຸສິບເກົ້າຫຼືຊາວປີຄືກັບລາວກໍ່ປະສົມປະສານກັບນ້ຳສຽງທີ່ໂລແມນຕິກຂອງບົດກະວີ: "ລະດູໃບໄມ້ປົ່ງໃນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຂ້ອຍຄືກັບດອກໄມ້ທີ່ກຳລັງເບັ່ງບານ / ເສັ້ນທາງຄົດเคี้ยวທີ່ຄຶກຄື້ນໄປດ້ວຍຜູ້ຄົນທີ່ຜ່ານໄປມາ / ໝອກບາງໆຫ້ອຍຢູ່ເທິງຕີນທີ່ອົບອຸ່ນ / ກິ່ງງ່າແລະໃບໄມ້ລໍຖ້າແສງແດດທີ່ກຳລັງຈາງຫາຍໄປຢ່າງສະຫງົບ" (ລະດູໃບໄມ້ປົ່ງໃນບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຂ້ອຍ, ແຕ່ງຢູ່ Hue, 1939).
ຫຼັງຈາກຮຽນຈົບຊັ້ນມັດທະຍົມຕອນປາຍ, ລາວໄດ້ສືບຕໍ່ການສຶກສາຂອງລາວເປັນເວລາສອງສາມເດືອນ, ແຕ່ຍ້ອນຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ມີອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງຫຼາຍຄົນ, ລາວຈຶ່ງຂາດເຂີນເງິນທຶນເພື່ອສືບຕໍ່ການສຶກສາ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນປີ 1941, ລຸງອານ ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການສອບເສັງເຂົ້າຮັບໜ້າທີ່ລັດຖະກອນໃນລາຊະວົງພາກໃຕ້ ແລະ ໄດ້ຮັບການແຕ່ງຕັ້ງເປັນ "ເລຂານຸການ" - ເລຂານຸການປະຈຳວັນທີ່ຮັບຜິດຊອບບັນທຶກເອກະສານທາງການໃນກະຊວງບຸກຄະລາກອນ.
ໃນຊ່ວງປີເຫຼົ່ານີ້, ຍ້ອນການອາໄສຢູ່ໃນພາກພື້ນທີ່ເປັນບ້ານຂອງນັກກະວີທີ່ມີພອນສະຫວັນຫຼາຍຄົນຂອງປະເທດ, ແລະ ຍ້ອນເວລາຫວ່າງຂອງລາວ, ລາວຈຶ່ງໄດ້ພິມບົດກະວີເລື່ອງທຳອິດຂອງລາວໃນໜັງສືພິມຈ່າງອານ, ເຊິ່ງເປັນສິ່ງພິມທີ່ລາວໄດ້ຮ່ວມມືກັບເປັນປະຈຳໃນຖານະ "ນັກຂ່າວກິລາ" (ຫງວຽນຄັກເຟ, ຄຳນຳ, ບົດປະພັນ Luong An, ສຳນັກພິມ Thuan Hoa, 2004, ໜ້າ 568-569). ແລະ, ໃນບົດບາດນີ້, ລາວໄດ້ໃຫ້ຂໍ້ມູນທີ່ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຊາວຫວຽດມິນ, ຜ່ານເພື່ອນຮ່ວມຊາດ ແລະ ເພື່ອນຮ່ວມຫ້ອງຮຽນຂອງລາວ, ນັກຂ່າວ ຮົ່ງເຈືອງ.
ໃນຊ່ວງຊີວິດຂອງລາວ, ນັກກະວີ ເລືອງອານ ໄດ້ຂຽນບົດກະວີທີ່ມີຊື່ວ່າ "ບ້ານ" ດ້ວຍການອຸທິດ "ເຖິງບ້ານຕ່າງໆຂອງແຂວງກວາງຈິ" ເຊິ່ງລາວໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງການເກີດໃໝ່ວ່າ: "ຕົ້ນເຂົ້າໄດ້ຟື້ນຟູແຜ່ນດິນທີ່ເກີດອຸບັດຕິເຫດລະເບີດ / ເຄືອມັນຕົ້ນຫວານປົກຄຸມຊັ້ນຂີ້ເທົ່າ / ແລະເມື່ອທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງປ່ຽນເປັນສີຂຽວອີກຄັ້ງ / ດ້ວຍສຽງຫົວຂວັນທີ່ສົດຊື່ນຂອງບ້ານ / ໃນຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍ, ບ້ານກໍ່ຮູ້ສຶກໜຸ່ມນ້ອຍລົງຢ່າງກະທັນຫັນ / ແຕ່ລະຊື່ຟັງແລ້ວພູມໃຈຫຼາຍ / ຄືກັບວ່າບໍ່ມີຫຍັງສູນເສຍໄປ / ຄືກັບວ່າມັນຈະສວຍງາມຂຶ້ນໃນອະນາຄົດ." |
ນອກຈາກບົດກະວີມະຫາກາບ "ຢົດເລືອດຮ່ວມ " ທີ່ຍາວກວ່າພັນບັນທັດ (ຈັດພິມຄັ້ງທຳອິດໃນວາລະສານ ລວອງອານ, 2004), ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການຕໍ່ສູ້ຂອງຊາວກິງເທືອງໃນເຂດພູສູງພາກກາງ, ສາມາດເວົ້າໄດ້ວ່າອາຊີບການຂຽນທັງໝົດຂອງ ລວອງອານ ຫຼາຍກວ່າຫົກສິບປີ ໄດ້ຝັງເລິກຢູ່ໃນດິນແດນ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງແຂວງບິ່ງຈີທຽນ, ບ່ອນທີ່ລາວເກີດ ແລະ ບ່ອນທີ່ລາວໄດ້ໃຊ້ຊີວິດການເຮັດວຽກຂອງລາວ, ລວມທັງໃນສາມປະເພດວັນນະຄະດີທີ່ລາວມີສ່ວນຮ່ວມໃນ: ບົດກະວີ, ການຄົ້ນຄວ້າ, ແລະ ຮູບຄົນ. ນີ້ແມ່ນພາກພື້ນທີ່ມີຄວາມງາມອຸດົມສົມບູນ, ບ່ອນເກີດຂອງຄວາມຮູ້ສຶກທາງດ້ານຄວາມງາມ ແລະ ເນື້ອໃນຂອງລາວ, ບ້ານເກີດເມືອງນອນທີ່ມີຄວາມຄິດສ້າງສັນຂອງຜູ້ຂຽນ.
ພຽງແຕ່ເບິ່ງຫົວຂໍ້ຂອງຜົນງານກໍ່ເປີດເຜີຍສິ່ງນີ້. ດ້ວຍບົດກະວີ, ມີ ບົດກະວີທີ່ສົດໃສເຊັ່ນ: "ແສງແດດຂອງຫຽນເລືອງ," "ກັບຄືນສູ່ຫຽນເລືອງ," "ແຄມຝັ່ງຫຽນເລືອງ," "ເສັ້ນທາງໄປຫວິນກິມ," "ຄື້ນຂອງກວາຕຸງ," "ລະນຶກເຖິງກວາຫວຽດ, ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຂ້ອຍ," "ຢູ່ແມ່ນ້ຳຊາລຸງ," "ຟັງນິທານຂອງແມ່ນ້ຳດັກຣົງ," "ເພງຂອງແມ່ນ້ຳແທກຮັນ," "ຄ່ຳຄືນຢູ່ຫາຍແລງ," "ຕາມຢາງ," "ຢູ່ຂ້າງແມ່ນ້ຳຫອມ," "ໂອ້, ເຫວ້, 16 ປີທີ່ຫ່າງຫາຍໄປ "... ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ມີຜູ້ຄົນ - ຜູ້ທີ່ເຄີຍເສຍສະລະເພື່ອການຕໍ່ຕ້ານ, ລຽບງ່າຍແລະມີນ້ຳໃຈຄືກັບມັນຕົ້ນແລະເມັດເຂົ້າ, ເຮັດວຽກໜັກແຕ່ສະຫຼາດແລະອົດທົນຢູ່ອ້ອມແອ້ມເຂດຊາຍແດນ. ພຽງແຕ່ອ່ານຫົວຂໍ້ຕ່າງໆ, ເຮົາກໍສາມາດຈິນຕະນາການເຖິງຄົນເຫຼົ່ານີ້ທີ່ສ່ອງແສງຢ່າງສົດໃສທ່າມກາງຄວັນໄຟ ແລະ ລະເບີດ: "ຜູ້ຍິງເຮືອ," "ທະຫານເຖົ້າ," "ຊາຍເຖົ້າແຫ່ງຕົ້ນນ້ຳ," "ຊາຍເຖົ້າແຄມແມ່ນ້ຳ," "ຍິງສາວແຄມແມ່ນ້ຳ," "ສົ່ງຈົດໝາຍຫາເອື້ອຍຂອງຂ້ອຍທີ່ຂ້າມເສັ້ນ," "ພົບກັບໝໍໜຸ່ມພູເຂົາຢູ່ເທິງລົດເມ," "ຍິງສາວສິບເອັດຄົນຈາກເມືອງເຫວ້"...
ບົດກະວີຂອງລາວມີລັກສະນະເປັນນິທານ, ເລົ່າເລື່ອງກ່ຽວກັບຜູ້ຄົນ ແລະ ດິນແດນ, ແມ່ນ້ຳ ແລະ ຫ້ວຍນ້ຳ, ສະແດງຄວາມມຸ່ງຫວັງເພື່ອສັນຕິພາບ ແລະ ຄວາມສາມັກຄີ, ສະທ້ອນຄວາມຮູ້ສຶກຂອງປະຊາຊົນໃນເຂດຊົນນະບົດທີ່ທຸກຍາກ, ທຸກທໍລະມານ, ແລະ ມີຄວາມແຄ້ນໃຈຍ້ອນການແບ່ງແຍກ ແລະ ຄວາມເສຍຫາຍຂອງລະເບີດ: “ເມື່ອເວົ້າກ່ຽວກັບບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງລາວໃນພາກໃຕ້, ລຸງອານບໍ່ໄດ້ສະແດງຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ເຈັບປວດ, ແລະ ລາວກໍ່ບໍ່ໄດ້ຮ້ອງໂຮຄວາມກຽດຊັງທີ່ເປົ່າປ່ຽວ. ລາວພະຍາຍາມຟັງ ແລະ ເລືອກເຫດການທີ່ສະທ້ອນເຖິງຫົວໃຈຂອງຜູ້ອ່ານ” (ຮວ່າງມິງເຈົາ, ບົດກະວີກ່ຽວກັບການຕໍ່ສູ້ເພື່ອຄວາມເປັນເອກະພາບ , ວາລະສານວັນນະຄະດີ, 207).
ໃນດ້ານການຂຽນ, ຜົນງານການຄົ້ນຄວ້າທາງວິຊາການທີ່ລະອຽດອ່ອນ ແລະ ມີຄຸນຄ່າຂອງລາວ, ເຊິ່ງມີຄວາມໝາຍສຳຄັນໃນການບຸກເບີກ, ຍັງໝູນວຽນຢູ່ກັບດິນແດນ ແລະ ຜູ້ຄົນທີ່ລາວຮັກ, ເຊັ່ນ “Vè chống Pháp” (ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນເກັບກຳຢູ່ໃນເຂດບິ່ງຈີ້ທຽນ ແລະ ເຂດ 4 ເກົ່າ), “Tung Thien Vuong Mien Tham,” “ບົດກະວີຂອງ Mai Am ແລະ Hue Pho,” ເຊິ່ງເປັນຜົນງານທີ່ໜ້າປະທັບໃຈບໍ່ໜ້ອຍໄປກວ່າຜົນງານຂອງນັກຄົ້ນຄວ້າມືອາຊີບທີ່ມີລະດັບ ແລະ ຕຳແໜ່ງທາງວິຊາການໃດໆ.
ນອກຈາກນັ້ນ, ເພິ່ນຍັງໄດ້ສະໜອງຮູບແຕ້ມທີ່ມີຊີວິດຊີວາ, ເຊັ່ນ: ຮູບແຕ້ມຊີວະປະຫວັດຂອງບຸກຄົນທີ່ມີຊື່ສຽງ, ນັກຂຽນ, ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກອບສ່ວນໃຫ້ແກ່ປະເທດຊາດ, ເຕັມໄປດ້ວຍການຄົ້ນພົບທີ່ເລິກເຊິ່ງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບປະຫວັດສາດແລະວັດທະນະທໍາຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງເພິ່ນ, ເຊັ່ນ: ເຈືອງວັນອານ, ຫງວຽນຫມນິງ, ເລແທ່ງຟັນ, ເຈືອງເຕືອງ, ເຈິ່ນຊວນຫວ່າ, ຫງວຽນດຶກດົ່ງ...
ລາວຍັງມີທັດສະນະທີ່ຂ້ອນຂ້າງຄົບຖ້ວນ ແລະ ຮອບດ້ານຕະຫຼອດປະຫວັດສາດຂອງນັກຂຽນຈາກແຂວງກວາງຈິກ່ອນປີ 1945, ເຊັ່ນ: ດັງຢຸງ, ບຸຍດຶກໄຕ, ຫງວຽນຫືວແທ່ງ, ຫງວຽນກົງຕຽບ, ຫງວຽນວັນຫຽນ, ຫງວຽນກວືຈ້ອງ, ເຈີ່ນດິ່ງຕຸກ, ຟານວັນຮຸຍ, ຮວ່າງຫືວຈຸງ, ຫງວຽນຍືເຄວ, ຫງວຽນຈຸງ, ເລດັງຈິ້ງ, ຫງວຽນຫືວບ່າຍ, ຮວ່າງຫືວກຽດ, ເລເທເຕິດ, ຟານວັນຮີ, ຟານວັນດາດ, ດ້ວຍຄວາມເປັນຫ່ວງເປັນໄຍ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງຂອງນັກປັນຍາຊົນຕໍ່ບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງຕົນ: “ໃນລາຊະວົງຫງວຽນ, ກວາງຈິມີນັກວິຊາການ 4 ຄົນ, ທ່ານໝໍ 11 ຄົນ, ຮອງນັກວິຊາການ 10 ຄົນ, ແລະ ຈົບການສຶກສາດ້ານການສຶກສາຈີນຄລາສສິກຫຼາຍກວ່າ 165 ຄົນ, ແຕ່ມາຮອດທຸກມື້ນີ້, ຈຳນວນນັກຂຽນທີ່ມີຊື່ຖືກລະບຸຢ່າງຖືກຕ້ອງເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ພຽງພໍ. ແນ່ນອນວ່ານອກຈາກການສູນເສຍຍ້ອນໄພພິບັດທາງທຳມະຊາດ, ໄຟໄໝ້, ແລະ ສົງຄາມ, ການຄົ້ນຄວ້າທີ່ບໍ່ຄົບຖ້ວນຂອງພວກເຮົາກໍ່ເປັນເຫດຜົນໜຶ່ງເຊັ່ນກັນ” (Luong An Anthology, op. cit., ໜ້າ 375).
ນອກຈາກນັ້ນ, ໃນຖານະທີ່ເປັນບຸກຄົນພາຍໃນ, ລາວຍັງໄດ້ແນະນຳອົງການຈັດຕັ້ງທາງດ້ານວັນນະຄະດີ ແລະ ສິລະປະໃນລະຫວ່າງສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານໃນແຂວງກວາງຈິ, ເຊັ່ນກຸ່ມ Nguon Han (ບໍ່ແມ່ນພາຍໃນ, ແຕ່ຍັງຢູ່ໃນຕົ້ນກຳເນີດຂອງແມ່ນ້ຳຮັນ), ແລະ ໄດ້ສະເໜີຄວາມຄິດເຫັນ ຫຼື ໂຕ້ວາທີກ່ຽວກັບບັນຫາວັນນະຄະດີທີ່ເປັນຫົວຂໍ້, ເຊັ່ນ "ຄວາມຄິດເຫັນບາງຢ່າງຜ່ານການລວບລວມ ແລະ ການແປພາສາໃນປຶ້ມບາງຫົວທີ່ເຜີຍແຜ່ບໍ່ດົນມານີ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບ Thua Thien Hue," "ການສົນທະນາເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບການປະພັນບົດກະວີ 'Bite the Tongue'," "ຫຼັງຈາກອ່ານການແລກປ່ຽນກັບທ່ານ Nam Chi..."; ຫຼື ໃນທິດທາງອື່ນ, ລາວໄດ້ຄົ້ນຄວ້າເຂົ້າໄປໃນການຄົ້ນຄວ້າທາງພູມສາດຂອງດິນແດນ, ແມ່ນ້ຳ ແລະ ພູຜາຂອງບ້ານເກີດເມືອງນອນຂອງລາວ, ເຊັ່ນ "ນິທານຂອງແມ່ນ້ຳດັກຣົງ," "ວັນນະຄະດີຂອງຊວນມີ," "ພູເຂົາ ແລະ ແມ່ນ້ຳຂອງ Mai ແລະ ແມ່ນ້ຳຮັນ," "ແມ່ນ້ຳໄຫຼຕະຫຼອດໄປ..."
ການຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ບົດປະພັນຊີວະປະຫວັດຂອງລາວເຕັມໄປດ້ວຍຂໍ້ເທັດຈິງ ແລະ ເອກະສານທີ່ໜ້າເຊື່ອຖື, ອຸດົມສົມບູນໄປດ້ວຍການຄົ້ນພົບ ແລະ ການວິເຄາະທີ່ສຳຄັນ, ມີເຫດຜົນ ແລະ ຖືກສະແດງອອກຢ່າງຈະແຈ້ງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໜ້າສົນໃຈສຳລັບຜູ້ອ່ານ. ເໜືອສິ່ງອື່ນໃດ, ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງໜ້າເຈ້ຍ, ເຮົາສາມາດໄດ້ຍິນສຽງຫາຍໃຈຂອງແຕ່ລະຄຳ, ພາຍໃຕ້ຊັ້ນວັດທະນະທຳທີ່ອຸດົມສົມບູນຂອງຊົນນະບົດກວາງຈິ, ແລະ ໂດຍລວມແລ້ວ, ຊີວິດທາງວິນຍານທີ່ຍືດຍາວຈາກຊ່ອງແຄບເດວຫງັງເຖິງຊ່ອງແຄບຫາຍວັນ.
ການໄດ້ພົບກັບເດັກຍິງທີ່ສວຍງາມ ແລະ ໜຸ່ມນ້ອຍ, ຫລານໆຂອງແມ່ຍິງຂ້າມຟາກຜູ້ເຖົ້າຜູ້ທີ່ເຄີຍຂົນສົ່ງຄົນຂຶ້ນລົງ Ba Long, ໃນມື້ລະດູໃບໄມ້ປົ່ງທີ່ສົດໃສເຫຼົ່ານີ້, ຫົວໃຈຂອງຂ້ອຍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫວນຄິດເຖິງອະດີດ, ແລະ ຂ້ອຍປາດຖະໜາບາງສິ່ງບາງຢ່າງທີ່ບໍ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ຄື: ຖ້າ Luong An ຍັງມີຊີວິດຢູ່ໃນມື້ນີ້, ລາວສາມາດເປັນພະຍານເຫັນການປ່ຽນແປງໃນບ້ານເກີດເມືອງນອນທີ່ຮັກຂອງລາວໂດຍກົງ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ກວາງຈິ້ໃນປັດຈຸບັນມີຊີວິດຊີວາຄືກັບລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ, ໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ສວຍງາມກວ່າ, ດ້ວຍທາງຫຼວງຂ້າມອາຊີ, ເຂດອຸດສາຫະກຳ, ທ່າເຮືອ... ແລະ ແມ່ນແຕ່ໂຄງການກໍ່ສ້າງສະໜາມບິນ. ທົ່ວທັງກວາງຈິ້ແມ່ນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງທີ່ຕ້ອນຮັບຢ່າງມີຄວາມສຸກດ້ວຍດອກແອບປຣີຄອດສີເຫຼືອງທີ່ສົດໃສ.
ຟ້າມພູຟອງ
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ
(0)