ເປີດຕົວຮູບແບບ 'ຫໍສະໝຸດມະນຸດ' ໃນນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ.

(CLO) ໃນວັນທີ 22 ເມສາ, ທີ່ຖະໜົນປຶ້ມນະຄອນໂຮ່ຈິມິນ, ໃນຂອບເຂດວັນວັດທະນະທຳປຶ້ມ ແລະ ການອ່ານຫວຽດນາມ, ໂຄງການ “ຫໍສະໝຸດຊາວພາກໃຕ້ຫວຽດນາມເລົ່າເລື່ອງ” ໄດ້ເປີດຕົວຢ່າງເປັນທາງການ.

ໂຄງການນີ້ຄາດວ່າຈະເປີດວິທີການໃໝ່ໃຫ້ແກ່ວັດທະນະທໍາການອ່ານ: ແທນທີ່ຈະເຂົ້າເຖິງມັນຜ່ານປຶ້ມແບບດັ້ງເດີມ, ສາທາລະນະຊົນຈະມີໂອກາດພົບປະ ແລະ ສົນທະນາໂດຍກົງກັບ "ຄົນແທ້" ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບວັດທະນະທໍາພາກໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມ.

ໃນພິທີດັ່ງກ່າວ, ດຣ. ເກວຈ໌ ທູ ຫງວຽນ (ຈາກຫໍສະໝຸດດີຈີຕອລ ຫງວຽນອານນິງ) ໄດ້ແບ່ງປັນວ່າ ແນວຄວາມຄິດຂອງ "ຫໍສະໝຸດມະນຸດ" ແມ່ນການພັດທະນາຕາມທຳມະຊາດຈາກຂະບວນການສ້າງຫໍສະໝຸດດີຈີຕອລ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ນາງໄດ້ວາດພາບເຖິງຫໍສະໝຸດທາງກາຍະພາບຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ມີຄວາມຊ່ຽວຊານໃນພາກໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມ, ແຕ່ຕໍ່ມາໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງການປ່ຽນແປງທີ່ເຂັ້ມແຂງຂອງໄວໜຸ່ມໄປສູ່ເວທີດີຈີຕອລ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ສ້າງຕັ້ງຫໍສະໝຸດດີຈີຕອລ ຫງວຽນອານນິງ.

ຫຼັງຈາກການດໍາເນີນງານຫຼາຍກວ່າສອງປີ, ຄໍາຖາມໃຫມ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ: ຊາວໜຸ່ມບໍ່ພຽງແຕ່ອ່ານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສາມາດມີປະສົບການ ແລະ ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການສົນທະນາໂດຍກົງກັບຄວາມຮູ້ໄດ້ແນວໃດ? ຈາກຄວາມກັງວົນນີ້, ຮູບແບບ "ຫໍສະໝຸດມະນຸດ" ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ, ໂດຍໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈຈາກຫໍສະໝຸດມະນຸດ (ເດນມາກ, 2000), ແຕ່ "ເປັນພາສາຫວຽດນາມ" ໂດຍສຸມໃສ່ປະຊາຊົນທໍາມະດາຂອງພາກໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມທີ່ກໍາລັງອະນຸລັກ ແລະ ສ້າງຄຸນຄ່າວັດທະນະທໍາຢ່າງງຽບໆ.

ຕາມທີ່ທ່ານນາງ Quách Thu Nguyệt ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ນີ້ແມ່ນ "ຫໍສະໝຸດທີ່ບໍ່ມີປຶ້ມ", ເປັນສະຖານທີ່ທີ່ເກັບຮັກສາເລື່ອງລາວໃນຊີວິດຈິງ, ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງສຽງ ແລະ ຊີວິດວັດທະນະທຳຂອງພາກໃຕ້.

Cécile Ngọc Sương Perdu (ຊ້າຍ), ບຸກຄົນທໍາອິດໃນຫໍສະຫມຸດມະນຸດ. ຮູບພາບ: SGGP.

ບໍ່ເຫມືອນກັບລາຍການສົນທະນາທົ່ວໄປ, ແຕ່ລະພາກ "ການອ່ານໜັງສືມະນຸດ" ແມ່ນຖືກຈຳກັດໃຫ້ມີຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມປະມານ 20 ຄົນເພື່ອຮັບປະກັນການພົວພັນທີ່ເລິກເຊິ່ງ. ຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມບໍ່ພຽງແຕ່ຮັບຟັງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຖາມຄຳຖາມໂດຍກົງ, ແລກປ່ຽນຄວາມຄິດເຫັນ, ແລະໂຕ້ວາທີ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຮ່ວມກັນ "ສ້າງ" ເນື້ອໃນຂອງເລື່ອງຄືນໃໝ່.

ເງື່ອນໄຂໃນການຄັດເລືອກ "ປຶ້ມ" ເຫຼົ່ານີ້ກໍ່ເປັນເອກະລັກຄືກັນ: ມັນບໍ່ໄດ້ອີງໃສ່ຄວາມນິຍົມ, ແຕ່ອີງໃສ່ຄຸນຄ່າຂອງເລື່ອງ, ຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງມັນ, ແລະ ທ່າແຮງຂອງມັນສຳລັບຜົນກະທົບຢ່າງກວ້າງຂວາງ. ຜູ້ຈັດງານຕ້ອງສຳຫຼວດໂດຍກົງ, ເຂົ້າຫາ, ແລະ "ຂຸດຄົ້ນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ" ເຂົ້າໄປໃນເລື່ອງລາວປະຈຳວັນ, ໂດຍເບິ່ງວ່າມັນເປັນຂະບວນການຄົ້ນຫາ "ເສັ້ນເລືອດວັດທະນະທຳ" ເພື່ອສະກັດເອົາຄວາມຮູ້ທີ່ສາມາດແບ່ງປັນໄດ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງ.

"ປຶ້ມທີ່ມີຊີວິດ" ເຫຼັ້ມທຳອິດຂອງ "ຫໍສະໝຸດມະນຸດ" ແມ່ນ Cécile Ngọc Sương Peru - ນັກອອກແບບໜຸ່ມທີ່ມີໂຄງການ "Chaos," ເຊິ່ງສຳຫຼວດວັດທະນະທຳຂອງພາກພື້ນຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມຜ່ານວິທີການອອກແບບແບບມີສ່ວນຮ່ວມ.

ພາຍໃຕ້ການຊີ້ນຳຂອງຄູສອນ ບຸຍເຈິ່ນເຟືອງ, ເລື່ອງລາວຂອງ ຫງອກເຊືອງ ໝູນວຽນຢູ່ກັບການເດີນທາງເຮັດວຽກພາກສະໜາມ, ການພົບກັບຊ່າງຝີມື, ແລະ ການສ້າງຄວາມໄວ້ວາງໃຈເພື່ອເຂົ້າເຖິງຄວາມຮູ້ພື້ນເມືອງ. ອີງຕາມນາງ, ຄຸນຄ່າທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ວັດສະດຸທີ່ເກັບມາ, ແຕ່ຢູ່ໃນລະດັບຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ຊຸມຊົນມີຕໍ່ທີມງານໂຄງການ.

ໃນລະຫວ່າງການສົນທະນາ, ຫຼາຍຄົນໄດ້ສະແດງຄວາມກັງວົນກ່ຽວກັບຄວາມສ່ຽງຂອງການຕັດຂາດທາງວັດທະນະທໍາ ຍ້ອນວ່າຄຸນຄ່າພື້ນເມືອງປະເຊີນກັບໄພຂົ່ມຂູ່ທີ່ຈະຈາງຫາຍໄປພ້ອມກັບລຸ້ນຊ່າງຝີມືທີ່ມີອາຍຸສູງຂຶ້ນ.

ງອກ ເຊີງ ເຊື່ອວ່າສິ່ງທ້າທາຍທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນປະຈຸບັນນີ້ແມ່ນການຂາດເວລາທີ່ຈະບັນທຶກ ແລະ ຮັກສາຄວາມຮູ້ທັງໝົດທີ່ຄ່ອຍໆຫາຍໄປ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ແທນທີ່ຈະ "ວາງກອບ" ວັດທະນະທຳ, ກຸ່ມດັ່ງກ່າວໄດ້ເລືອກວິທີການທີ່ມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ: ຮັກສາຄຸນຄ່າຫຼັກ ແລະ ປັບຕົວເຂົ້າກັບສະພາບການໃໝ່, ເຊັ່ນ: ການຫັນປ່ຽນວັດສະດຸໃນຫັດຖະກຳພື້ນເມືອງ ໃນຂະນະທີ່ຍັງຮັກສາອົງປະກອບທາງສາສະໜາທີ່ມີລັກສະນະສະເພາະ.

ນັກການສຶກສາ ບຸ່ຍເຈິ່ນເຟືອງ ຖືວ່ານີ້ແມ່ນການທົດລອງທີ່ໜ້າຊື່ນຊົມ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການຂະຫຍາຍແນວຄວາມຄິດຂອງວັດທະນະທຳການອ່ານ: ບໍ່ພຽງແຕ່ການອ່ານຄຳສັບເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງລວມທັງ "ການອ່ານຄົນ," "ການອ່ານຊີວິດ." ນາງຫວັງວ່າຮູບແບບດັ່ງກ່າວຈະສືບຕໍ່ພັດທະນາດ້ວຍ "ປຶ້ມຂອງຄົນ" ໃໝ່ຫຼາຍຫົວ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການເພີ່ມພູນຄວາມຮູ້ຂອງຊຸມຊົນ ແລະ ເສີມສ້າງເອກະລັກທາງວັດທະນະທຳຂອງພາກໃຕ້ຂອງຫວຽດນາມໃນສະພາບການທີ່ທັນສະໄໝ ແລະ ການຫັນປ່ຽນເປັນດິຈິຕອລ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://congluan.vn/ra-mat-mo-hinh-thu-vien-nguoi-tai-tp-hcm-10339139.html