ตอนที่ฉันอายุห้าขวบ พ่อของฉันเกษียณอายุและอยู่บ้านปลูกผักและเลี้ยงไก่เพื่อหารายได้เสริม ทั้งวันท่านจะยุ่งอยู่กับการดูแลแปลงผัก บางครั้งก็เหลาไม้ไผ่เพื่อสานตะกร้าและถาด ท่านยุ่งอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่ฉันก็พูดคุยอยู่ข้างๆ ท่านสารพัดเรื่อง ในวัยเด็ก ฉันไม่มีเพื่อน ฉันแทบจะเกาะติดพ่อเหมือนลูกสุนัขเกาะเท้าเจ้าของ บางครั้งฉันก็ขอให้ท่านอุ้มฉันบนหลังเหมือนม้า บางครั้งฉันก็งอแงขอให้ท่านทำว่าวจากกระดาษให้ฉันเล่น ในวันที่ท่านว่างๆ และอ่านหนังสือ ฉันก็จะกระโดดไปมาและตั้งใจฟัง แม้ว่าฉันจะไม่เข้าใจอะไรเลยก็ตาม
ทุกเช้า เมื่อพ่อไปตลาดขายไก่ เขาจะอุ้มฉันไว้บนคานหน้าจักรยานเก่าๆ ของเขา โดยมีกรงไก่สองกรงผูกติดไว้ด้านหลัง ขณะรอให้เขาขายของเสร็จ ฉันก็จะวิ่งไปรอบๆ แผงขายของต่างๆ มีทั้งขนมข้าวเหนียว ขนมข้าวเหนียวนึ่ง ขนมมันสำปะหลัง ซุปหวานรวมมิตร และเยลลี่... หลังจากกินเสร็จจานหนึ่ง ฉันก็จะงอแงขออีกจาน ครั้งหนึ่ง ตอนเที่ยง ขณะที่ลูกค้าน้อย ฉันก็พูดจ้อไม่หยุดข้างหูพ่อ พ่อเลยเริ่มรำคาญเล็กน้อย และหยิบใบตองที่อยู่ใกล้ๆ มาขู่จะตีฉัน แต่พ่อค้าแม่ค้าคนอื่นๆ ของพ่อรักฉันมาก เลยมีคนมาช่วยบังฉันจากการถูกตี เรื่องราวในวันนั้นกลายเป็นเรื่องตลกที่ผู้คนยังเล่าขานกันมาจนถึงทุกวันนี้
ถึงแม้จะมีช่องว่างระหว่างวัยมาก แต่ฉันกับพ่อก็สนิทกันมาก อาจเป็นเพราะลูกคนเล็กมักจะถูกตามใจมากกว่า ในคืนที่ฉันอ่านหนังสือดึก พ่อจะปั่นจักรยานไปซื้อไข่เป็ดหรือข้าวโพดย่างมาให้ การที่พ่ออยู่ดึกกับฉันทำให้ฉันมีแรงจูงใจในการอ่านหนังสือมากขึ้น ในช่วงมัธยมปลาย ฉันได้ใบประกาศนียบัตรและรางวัลมากมายกลับบ้าน ซึ่งพ่อก็เอาไปแขวนไว้ทั่วผนังบ้าน พ่อดูภูมิใจในตัวฉันมาก เขามักจะยิ้มอย่างตื่นเต้นทุกครั้งที่ไปพบครูและผู้ปกครอง พ่อมีลูกสาวที่เรียนเก่ง และพ่อก็จะคุยโม้เรื่องนี้กับญาติๆ ทุกคน
ในความทรงจำของฉัน ผมของพ่อมักจะมีสีเทาแซมอยู่เสมอ วันแล้ววันเล่ามันก็ยิ่งเทามากขึ้นเรื่อยๆ แต่ฉันไม่ทันสังเกต ฉันคิดว่าเขาจะเป็นแบบนั้นไปตลอด ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับฉันในแต่ละปี บ่ายวันนั้น โรคร้ายก็มาเยือนเขาอย่างกะทันหัน พ่อผู้มีอายุมากและมีลูกเล็กๆ เขากำลังจะจากไปก่อนที่ฉันจะโตเป็นผู้ใหญ่เสียอีก ฉันเรียนอยู่ปีสามในมหาวิทยาลัยเมื่อได้รับข่าวการเสียชีวิตของเขา ในวันงานศพ ฉันอยากรักษาสัญญาว่าจะไม่ร้องไห้ แต่ลูกสาวคนเล็กของเขายังคงบอบบางและอ่อนไหวเหมือนเดิม เพราะจากนี้ไป จะไม่มีใครอยู่เคียงข้างฉันเพื่อปลอบใจฉันเหมือนก่อนอีกแล้ว
เก้าปีแล้วที่พ่อจากไป ทุกครั้งที่ฉันกลับบ้าน ฉันไม่เห็นเขายืนพิงประตูแล้วถามคำถามคุ้นเคยว่า "กินข้าวหรือยัง?" อีกแล้ว การที่ไม่มีใครรออยู่ การที่ไม่มีเสียงถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ การที่ไม่มีสายตาที่เต็มไปด้วยความไว้วางใจและความรัก ทำให้บ้านว่างเปล่าและเศร้าหมอง ความว่างเปล่านั้นไม่มีวันเติมเต็มได้
เมื่อฉันโตขึ้นและโตพอที่จะดูแลพ่อได้ เขาก็จากไปแล้ว ตอนนี้ฉันจึงพบเขาได้เพียงท่ามกลางความทรงจำที่กระจัดกระจายและในความฝันอันแสนเศร้าที่ฉันฝันทุกคืน
สวัสดีค่ะ ท่านผู้ชมที่รัก! ซีซั่นที่ 4 ในธีม "คุณพ่อ" จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 27 ธันวาคม 2567 ผ่านทางแพลตฟอร์มสื่อและโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลทั้งสี่ของสถานีวิทยุโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์ จังหวัดบิ่ญเฟือก (BPTV) โดยสัญญาว่าจะนำเสนอคุณค่าอันงดงามของความรักอันศักดิ์สิทธิ์และสวยงามของพ่อสู่สาธารณชน |
ที่มา: https://baobinhphuoc.com.vn/news/19/173964/cha-gia-con-mon
การแสดงความคิดเห็น (0)