รถไฟ

เรื่องสั้น: คูเวียดตรัง

อู๋เยนโทรหาพี่สาวพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น “แม่ หนูคิดถึงบ้าน คิดถึงแม่กับพ่อจัง” นั่นแหละคือตัวตนของเธอ เธอเคยชินกับการอยู่กับพ่อแม่ ไปกับพวกท่านเสมอไม่ว่าจะไปที่ไหน และตอนนี้เธอก็อยู่ในที่แปลกใหม่ จะไม่คิดถึงบ้านได้อย่างไร

ปีนี้ อู๋เหยียนเริ่มเรียนมหาวิทยาลัยปีแรกในเมืองทางใต้ ด้วยความที่เป็นคนขี้อาย และเป็นครั้งแรกที่อยู่ห่างจากบ้าน เธอจึงเลือกที่จะขึ้นรถเมล์กลับบ้านมากกว่า แม้ว่าการกลับบ้านของเธอจะเป็นเพียงแค่การไปๆ มาๆ ช่วยพ่อตัดแต่งสวน หรือไปตลาดและช่วยแม่ทำอาหาร อู๋เหยียนก็มักจะสวมเสื้อผ้าที่พี่สาวซื้อให้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา โดยทั่วไปแล้ว อู๋เหยียนเป็นลูกสาวที่ดี แทบไม่เคยขออะไรเพื่อความสะดวกสบายส่วนตัวเลย เมื่ออู๋เหยียนได้รับการตอบรับเข้าเรียนมหาวิทยาลัย พี่สาวและอู๋เหยียนก็ดีใจจนน้ำตาไหล จากนั้นทั้งคู่ก็จัดการให้อู๋เหยียนย้ายไปอยู่ในเมือง โดยเลือกสถานที่ที่ปลอดภัยและสะอาดอย่างพิถีพิถัน และซื้อของใช้ในบ้านที่จำเป็นทั้งหมด

เมื่อได้ยินน้องสาวเล่าว่าอู๋เหวินโทรมาบอกว่าคิดถึงบ้าน ต้วยก็รู้สึกกังวลและเร่งเร้าว่า “จัดการไปอยู่ในเมืองกับลูกสาวสักสองสามวันเถอะ เธอจะเหงามากในที่แปลกใหม่ และคงยากที่จะหาเพื่อนได้...” หลังจากปรึกษาหารือกันแล้ว ต้วยก็จองตั๋วให้น้องสาว เธอชอบเดินทางด้วยรถไฟเพราะถึงแม้จะช้า แต่ก็ตรงเวลาและทำให้เธอสามารถนำขนมขบเคี้ยวเล็กๆ น้อยๆ ไปด้วยได้อย่างสะดวกสบาย เธอจะบินก็ต่อเมื่อระยะทางไกลเกินไปเท่านั้น ดังนั้น เธอจึงเตรียมตัวไปเยี่ยมลูกสาว ต้วยขับรถพาเธอไปตลาดเพื่อซื้อปลาแมคเคอเรลสดหนึ่งกิโลกรัมมาต้ม ไปซื้อลูกชิ้นปลา แป้งข้าวเจ้าสำหรับทำน้ำก๋วยเตี๋ยว และจัดเตรียมของใช้ต่างๆ ตามที่อู๋เหวินต้องการ พร้อมทั้งเตือนเธอหากมีอะไรขาดไป...

*

* *

อู๋เยนเป็นผลผลิตจากความรักที่ไม่สมหวังของเธอ ในตอนนั้น เธอช่างไร้เดียงสาเหมือนนกน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลก ยังไม่เห็นโลกทั้งใบที่อยู่รอบตัว ถูกดึงดูดใจโดยทุ่งหญ้าสีเขียวที่ทำให้หัวใจเธอหวั่นไหว ต้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้น พวกเขาทั้งคู่จากบ้านเกิดมาเรียนที่เมืองชายทะเล และได้พบกันในงานเลี้ยงรุ่น บางครั้งต้วนจะมาที่ห้องของเธอเพื่อชวนดื่มกาแฟ กินขนมหวาน กินอาหารเสียบไม้ หรือบางครั้งก็แค่ขับรถพาเธอไปเที่ยวเล่น บางครั้งต้วนก็จะมาเคาะประตูห้องเธอและนำของที่เพิ่งซื้อมาให้ หรือบางครั้งก็ไม่รู้จะทำอะไรดี ก็เลยไปที่ชายหาดและฟังเสียงคลื่น

ในวันรับปริญญา เธอวางแผนจะกลับบ้านเกิด แต่ตวนเสนอให้ไปดาลัด สำหรับเธอ ดาลัดคือความฝันที่เต็มไปด้วยภาพและเสียงเพลงโรแมนติก หมอกที่ลอยละล่อง และพรมดอกไม้ที่ปกคลุมเธอราวกับทะเลแห่งความสุข เธอลังเล แต่หัวใจของเธอก็อ่อนลงเมื่อตวนยืนยันว่า "เราจะพักห้องแยกกัน เราจะเดินทางด้วยกัน" เธอเชื่อเขา เหมือนกับที่ผู้คนเชื่อว่าเมื่อน้ำไหลออกจากแหล่งกำเนิด มันก็จะไหลลงสู่ทะเล แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง อะไรก็เป็นไปได้ และทำไมมันจะไม่เกิดขึ้นเมื่อดาลัดที่อากาศหนาวเย็น และคู่รักหนุ่มสาวมีความสุขกับความรัก เดินทางท่องเที่ยวและอยู่ใกล้ชิดกัน? วันเวลาในดาลัดสำหรับเธอนั้นเป็นวันที่แสนวิเศษ แต่ก็เป็นวันที่แสนสุขเช่นกัน

หลังจากอยู่ด้วยกันหนึ่งสัปดาห์ เธอกับต้วนก็แยกทางกัน ต่างคนต่างกลับบ้านเกิด ซึ่งอยู่ห่างกัน 240 กิโลเมตร ต้วนสัญญาว่าหลังจากทำงานเสร็จแล้ว เขาจะกลับมาที่บ้านเกิดของเธอและขอเธอแต่งงาน เธอรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ แต่การรอคอยนั้นก็เป็นเพียงการรอคอยที่ยาวนาน พวกเขาพบกันอีกสองสามครั้ง บางครั้งก็แค่ไปทานอาหารด้วยกัน บางครั้งก็ไปนั่งด้วยกันที่ร้านกาแฟ ความรักโดยธรรมชาติแล้วมักเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ควบคุมไม่ได้ และบางครั้งก็ทำให้ลืมทางกลับบ้าน “ฉันท้องแล้ว” เธอส่งข้อความหาต้วนด้วยเสียงสั่นเครือ ข้อความของเธอถึงต้วนหรือไม่ เธอไม่รู้ แต่เบอร์โทรศัพท์นั้นก็ไม่เคยติดต่อได้เลยเมื่อเธอโทรไปอีก ปรากฏว่าในยุคเทคโนโลยีเช่นนี้ การที่จะลืม การที่จะหนีนั้น เพียงแค่ถอดซิมการ์ดออกแล้วโยนทิ้งไปในความว่างเปล่า เบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคยเหล่านั้นก็ล่องลอยไปในความว่างเปล่าตลอดกาล

ต้วนพบเธอในยามที่เธอสิ้นหวัง เขาดูแลเธออย่างอ่อนโยนเมื่อเธอไม่สบาย เมื่อทารกในครรภ์ยังไม่เจริญเต็มที่ พวกเขาก็แต่งงานกันและอู๋เยนก็ถือกำเนิดขึ้น ต้วนปกป้องและดูแลทั้งแม่และลูก ความอดทนของเขาเปรียบเสมือนทะเลสาบอันกว้างใหญ่และสงบนิ่ง ปล่อยให้ดอกบัวเบ่งบานและส่งกลิ่นหอมอบอวล

*

* *

รถไฟออกตรงเวลา ที่นั่งข้างๆ เธอว่างเปล่า บางทีผู้โดยสารที่ซื้อตั๋วอาจยังไม่ขึ้นรถด้วยเหตุผลบางอย่าง หรือบางทีตั๋วอาจยังขายไม่หมด นั่นแหละชีวิต รถไฟออกตรงเวลา แต่บางครั้งคนเราก็ลังเลอยู่บ้าง – เธอคิดในใจ บางครั้งจะมีรถเข็นเล็กๆ ถูกลากไปตามทางเดิน พร้อมเสียงตะโกนว่า "ใครอยากดื่มกาแฟหรือน้ำอัดลมบ้าง?" "ใครอยากกินโจ๊กไก่ร้อนๆ บ้าง?" พ่อค้าแม่ค้าบนรถไฟคุ้นเคยกับพฤติกรรมของลูกค้ามากจนพูดออกมาโดยสัญชาตญาณโดยไม่ต้องพยายามโน้มน้าวใจ ในขณะเดียวกัน เธอก็อยู่ระหว่างความง่วงและความตื่น ท่ามกลางเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงล้อรถไฟกระทบราง

ทันใดนั้นเธอก็สะดุ้งตื่นกลางดึก ถอดผ้าคลุมหน้าออก แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ข้างนอกดูเหมือนป่าที่กำลังผ่านเข้ามา และพระจันทร์เสี้ยวลอยเอียงๆ ทำให้ดูพร่ามัวเล็กน้อย เธอยืดตัว และสะดุ้งทันทีเมื่อรู้ว่ามีคนนั่งอยู่ข้างๆ เธอ การยืดตัวทำให้มือของเธอไปสัมผัสกับชายคนนั้น ซึ่งน่าจะเป็นชายที่เพิ่งขึ้นรถไฟที่สถานีทับจาม เธอหันไปมอง และในขณะนั้นเอง สายตาของทั้งสองก็สบกัน เธออยากจะเบิกตาโต เพราะความบังเอิญนี้ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน

เวลาผ่านไปนานแล้ว ต้วนนั่งอยู่ข้างๆ เธอ เรียกชื่อเธอเบาๆ เธอมองต้วนราวกับเขาเป็นคนแปลกหน้า แม้ว่าเธอจะไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาจะได้เดินทางร่วมกันในครั้งนี้ จากนั้นเธอก็หันไปทางหน้าต่างและมองไปยังยามค่ำคืน เธอบอกตัวเองว่าเดี๋ยวจะไปขอร้องพนักงานรถไฟให้ย้ายไปนั่งตู้โดยสารอื่น

ต้วนกระซิบเบาๆ ในอากาศที่เกือบจะเยือกแข็ง “ผมสงสัยมาหลายปีแล้วว่าลูกของเราเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง คุณบอกผมได้ไหมครับ คุณมีรูปของลูกเราในโทรศัพท์ตอนนี้บ้างไหมครับ” เธอไม่อยากตอบต้วน จิตใจของเธอยังคงล่องลอยไปกับเสียงรางรถไฟ ต้วนอธิบายและถามต่อด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “ผมกำลังจะไปในเมือง คุณนั่งรถไฟขบวนนี้ แสดงว่าลูกเราเรียนอยู่ที่นั่นใช่ไหมครับ คุณบอกที่อยู่หรือเบอร์โทรศัพท์ของลูกเราได้ไหมครับ”

ณ จุดนี้ เธอจึงตอบต้วนอย่างอ่อนโยนว่า "เด็กผู้หญิงคนนั้นชื่ออูเยน เป็นนักศึกษาปีหนึ่งค่ะ แค่ให้เบอร์โทรศัพท์ของคุณกับฉันก็พอ เมื่อไหร่ที่อูเยนพร้อม ฉันจะบอกความจริงเกี่ยวกับคุณให้เธอรู้ และเธอจะได้ตัดสินใจว่าจะมาพบคุณหรือไม่"

จากนั้นเธอย้ายไปอีกตู้โดยสารหนึ่งและหลับไป ฝันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งรถไฟมาถึงสถานีเวลา 5 โมงเช้า

โทรศัพท์ของเธอ ringing เสียงร่าเริงของอู๋เยนดังขึ้น: "แม่คะ ถึงสถานีหรือยังคะ?" จากนั้นต้วยก็เสริมว่า: "อย่าลืมเรียกแท็กซี่นะคะ ยังเช้าอยู่เลย นั่งแท็กซี่ปลอดภัยกว่าค่ะ"

เธอทำตามคำแนะนำของต้วน จึงขึ้นแท็กซี่ที่จอดอยู่หน้าสถานีรถไฟ รถแล่นไปตามถนนที่ยังคงเงียบสงบ...

ที่มา: https://baocantho.com.vn/chuyen-tau-a186811.html