ฤดูใบไม้ร่วงค่อยๆ เลือนหายไปในความทรงจำของฉัน

สำหรับฉัน ฤดูใบไม้ร่วงไม่ใช่แค่ฤดูกาลหนึ่งของปี แต่เป็นช่วงเวลาอันมหัศจรรย์ที่ความทรงจำในวัยเด็กหวนกลับมาทุกครั้งที่อากาศเย็นลงเล็กน้อย และทุกครั้งที่ใบไม้สีทองเริ่มร่วงหล่นกระจัดกระจายไปทั่วท้องถนน

(AI)

สำหรับฉัน ฤดูใบไม้ร่วงไม่ใช่แค่ฤดูกาลหนึ่งของปี แต่เป็นช่วงเวลาอันมหัศจรรย์ที่ความทรงจำในวัยเด็กหวนกลับมาทุกครั้งที่อากาศเย็นลงเล็กน้อย ทุกครั้งที่ใบไม้สีทองเริ่มร่วงหล่นกระจัดกระจายไปทั่วท้องถนน มันเป็นฤดูกาลแห่งความทรงจำอันสงบสุข ไม่เร่งรีบ เงียบสงบ เต็มไปด้วยช่วงเวลาที่เรียบง่ายและสงบสุข เสียงหัวเราะไร้เดียงสา และเกมสนุกสนานที่เราเล่นด้วยกันตลอดช่วงบ่ายอันยาวนาน

ย้อนกลับไปในตอนนั้น ทุกเช้าตรู่ของฤดูใบไม้ร่วง ฉันและเพื่อนๆ จะวิ่งออกไปเล่นข้างนอก ฤดูใบไม้ร่วงนั้นเหมือนภาพวาดอันสงบเงียบ ใบไม้สีทองร่วงหล่นอย่างช้าๆ ปกคลุมถนนดินเล็กๆ เราจะจับมือกันวิ่งไปตามถนน เล่นว่าวหรือกระโดดเชือกอย่างสนุกสนานไร้กังวลเหมือนเด็กๆ ที่ไม่เคยรู้จักความกังวลใดๆ บางที ฤดูใบไม้ร่วงในความทรงจำของฉันมักจะเชื่อมโยงกับเกมกลางแจ้งเหล่านั้นเสมอ ในบางวันที่ฝนตกปรอยๆ เราจะวิ่งออกไปเล่นในแอ่งน้ำ เสียงหัวเราะของเราดังก้องเหมือนระฆัง ร่าเริงและไร้กังวล ฉันจำได้ว่าหลังจากเกมซุกซนเหล่านั้น เราทุกคนจะมารวมตัวกันใต้ชายคาบ้าน ฟังคุณยายเล่านิทาน ทุกคนจะแย่งที่นั่งใกล้คุณยายที่สุด ดวงตาเป็นประกายด้วยความคาดหวังในทุกคำพูด คุณยายเป็นนักเล่าเรื่องที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จัก ด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นและอ่อนโยน ท่านเล่านิทานโบราณ เรื่องราวของกระต่ายแสนฉลาด นางฟ้าแสนสวย และการผจญภัยอันน่าอัศจรรย์ของเด็กชายผู้กล้าหาญ หลานน้อยนั่งเงียบๆ ดวงตาเบิกกว้างราวกับอยากฟังทุกคำพูด ขณะที่ตี้นั่งอยู่ข้างๆ เธอ ปากขยับตามเรื่องราวแต่ละเรื่อง พวกเราเด็กๆ ทุกคนตั้งใจฟังอย่างกระตือรือร้น ราวกับว่าเรื่องราวเหล่านั้นเป็นเวทมนตร์ที่พาเราเข้าไปสู่ โลก มหัศจรรย์ที่เธอสร้างขึ้น ในฤดูใบไม้ร่วงนั้น แม้ว่าจะไม่มีการผจญภัยมหัศจรรย์เหมือนในเทพนิยาย แต่ฉันก็รู้สึกเหมือนเป็นตัวละครในเรื่องราวเหล่านั้นเสมอ เมื่อแสงแดดสีทองค่อยๆ จางลง ส่องผ่านใบไม้ เรานั่งเงียบๆ ใต้ร่มเงาของต้นไม้ พูดคุยกันถึงความฝันเล็กๆ ที่แต่ละคนเก็บไว้ในใจ สายลมฤดูใบไม้ร่วงอ่อนๆ พัดผ่าน สร้างเสียงใบไม้เสียดสีกันราวกับเสียงกระซิบของธรรมชาติ เรานั่งด้วยกัน สัมผัสลมหายใจของฤดูใบไม้ร่วง และทุกครั้งที่เรานึกถึงช่วงเวลานั้น ความรู้สึกสงบสุขนั้นก็ยังคงอยู่ในหัวใจของเรา

แล้วอะไรจะงดงามไปกว่าการได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวเพื่อรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน? คุณยายเตรียมอาหารง่ายๆ แต่รสชาติเข้มข้น: ซุปหวานๆ และขนมมันเทศร้อนๆ กลิ่นหอมของมันเทศและซุปดองเปรี้ยวๆ อบอวลไปทั่ว ทำให้ทุกคนรู้สึกอบอุ่นหัวใจ ทุกครั้งที่เรากินข้าว ฉันรู้สึกถึงความอบอุ่นแปลกๆ ราวกับว่าฤดูใบไม้ร่วงได้แทรกซึมเข้าไปในทุกๆ ลมหายใจของครอบครัวเรา เพื่อนๆ ของฉันแต่ละคนมีขนมมันเทศของตัวเอง แอบชิมไปสองสามคำแล้วหัวเราะคิกคัก ทำให้คุณยายต้องดุพวกเขาอย่างขี้เล่นว่า "กินช้าๆ หน่อย เดี๋ยวจะอิ่มจนกินข้าวไม่ได้!" ทั้งครอบครัวมารวมตัวกัน เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังไปทั่ว แสงไฟสีเหลืองอบอุ่นส่องสว่างใบหน้าอันเป็นที่รักของเรา สร้างฉากฤดูใบไม้ร่วงที่สมบูรณ์แบบ สวยงาม และสงบสุข

ตอนนี้ ทุกครั้งที่ฤดูใบไม้ร่วงมาถึง ความทรงจำเหล่านั้นก็หวนกลับมาหาฉัน ฉันจำได้ถึงวันเวลาอันยาวนานที่วิ่งเล่นกัน เสียงหัวเราะที่ดังก้องไปทั่วหมู่บ้านอันเงียบสงบ ช่วงบ่ายที่ใช้เวลากับเพื่อนๆ วิ่งไปที่ทุ่งนาและชมพระอาทิตย์ตกดิน ทุกครั้ง เราจะนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆ มองดูทิวทัศน์ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านทุ่งนาสีทองอร่ามและเสียงนกร้องในที่โล่งกว้าง ฉันยังจำได้ว่านั่งอยู่ข้างๆ คุณยาย ฟังท่านเล่าเรื่องราวในอดีตอันไกลโพ้น เกี่ยวกับความทรงจำที่ท่านหวงแหนราวกับเป็นของขวัญล้ำค่าแห่งกาลเวลา

และสำหรับฉัน ฤดูใบไม้ร่วงเป็นฤดูกาลที่วิเศษเสมอ ไม่ใช่เพราะสิ่งยิ่งใหญ่อลังการ แต่เพราะช่วงเวลาที่เรียบง่ายและสงบสุข สถานที่ที่เต็มไปด้วยความหวานชื่นของวัยเด็ก ใบไม้สีทอง ช่วงบ่ายที่เงียบสงบ ทั้งหมดนี้เป็นส่วนประกอบที่ขาดไม่ได้ในภาพโมเสกแห่งความทรงจำในวัยเด็ก ถักทอเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบซึ่งฉันจะไม่มีวันลืม

ลินห์ เชา

ที่มา: https://baolongan.vn/mua-thu-cuon-tron-trong-ky-uc-a200694.html