ช่วงเวลาแห่งการไตร่ตรอง

ทรานเวียด

กระตือรือร้น เร่งรีบ ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ เพื่อที่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันจะได้มองย้อนกลับไปโดยไม่เสียใจ ฉันจะยิ้มให้กับคุณค่าและประสบการณ์ที่ฉันได้รังสรรค์ขึ้นมา ดังที่ซวนเตียวเคยกล่าวไว้ว่า "ช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ที่จางหายไปอย่างฉับพลัน ดีกว่าแสงริบหรี่ที่คงอยู่เป็นร้อยปี" ฉันได้กำหนดวิถีชีวิตสมัยใหม่นี้ให้กับตัวเอง และเมื่อได้ไตร่ตรองอย่างลึกซึ้ง มันได้ปลูกฝังความคิดในตัวฉันเกี่ยวกับการนั่งลงและไตร่ตรอง แม้เพียงไม่กี่นาทีก็ตาม...

ภาพประกอบ

ฉันเดินทางผ่านช่วงเวลาหลายปีมากับตัวเองและคนรอบข้าง ระหว่างทาง ฉันเปิดใจรับ ให้ ยอมรับ และให้อภัย และหลังจากช่วงเวลาแห่งการไตร่ตรองเหล่านั้น ฉันก็ได้นั่งลงและพิจารณาอย่างเงียบๆ ในตอนนั้นเอง ด้วยวิธีอันน่าอัศจรรย์ ฉันได้สัมผัสหัวใจของตัวเองอย่างแผ่วเบา แต่การกระทำนั้นกลับปลุกความคิดและอารมณ์มากมายภายในตัวฉัน

ระหว่างการเดินทางนั้น ฉันนั่งอยู่ที่ไหน? ตลอดชีวิต ฉันพิงต้นไม้นับไม่ถ้วน เมื่อใดที่ฉันเหนื่อยล้า ฉันก็จะไปหาพวกมัน พิงไหล่ที่บอบบางของฉันไว้ และพูดคุยแบ่งปันความคิดของฉัน สีเขียวของกิ่งก้านและใบไม้มากมายหยดลงมาบนตัวฉันราวกับหยาดน้ำค้างอันล้ำค่า ฉันเหยียดขาและเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเบื้องหลังใบไม้ ฟังเสียงนกร้องอย่างสงบ ฉันชื่นชมต้นไม้ และบางครั้งฉันก็เปรียบเทียบตัวเองกับต้นไม้ ใช้มันเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิต

จงยึดมั่นในรากเหง้าของพระแม่ธรณีให้แน่นแฟ้นต่อไป และจงเติบโตขึ้นอย่างเขียวชอุ่ม สงบสุข และสันติ ใช้การกระทำของการทอดเงาเป็นคุณค่าในการสร้างชีวิตที่งดงาม ฉันนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์ริมถนนในเมืองนี้และมองดูทิวทัศน์ข้างทาง ฉันเห็นฝูงชนที่พลุกพล่าน เสียงตะโกนก้องกังวานของพ่อค้าแม่ค้าข้างทางที่ดังไปทั่วตรอกซอย ฉันเห็นใบไม้ร่วงหล่นอย่างสงบท่ามกลางฝุ่นละอองบนถนนในเมือง และฉัน ฉันนั่งที่ไหนก็ได้ที่ฉันนั่งได้: เนินเขา ริมฝั่งแม่น้ำที่มีต้นกกพลิ้วไหวในบ่ายวันฤดูหนาว ทุ่งนา หรือทุ่งหญ้า...

ในขณะนั้น ฉันได้ยินความเงียบ เสียงฝน เสียงของกาลเวลา—ปีที่ผ่านพ้นไปในชีวิตนี้ บัดนี้ได้ควบแน่นกลายเป็นตะกอน บางที การทำเช่นนั้น อาจทำให้เส้นทางของเรากว้างขึ้น มีความหมายมากขึ้น และเข้าใจง่ายขึ้นก็เป็นได้?

ในช่วงเวลาแห่งการใคร่ครวญอย่างเงียบสงบนั้น ฉันได้ดื่มด่ำกับความเงียบอย่างแท้จริง ความเงียบนี้ไม่ได้บั่นทอนพลังงานของฉัน แต่กลับทำหน้าที่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยา บ่มเพาะความสงบภายในของฉัน มันช่วยให้ฉันปลดปล่อยศักยภาพอย่างเต็มที่ เข้าใจตัวเองได้ดีขึ้น และเข้าใจ โลก อันกว้างใหญ่และลึกลับที่ฉันมักพบว่าตัวเองกำลังแสดงบทบาทราวกับนักแสดงที่ถูกบังคับให้สวมบทบาทหลายตัวละคร เท้าของฉันปวดเมื่อย ฉันจึงถอดรองเท้าออกและจ้องมองมันอย่างตั้งใจ ฉันรักรองเท้าของฉัน พวกมันเป็นเพื่อนร่วมทางของฉันในทุกการเดินทาง พวกมันคงมีความสุขที่ได้เดินทางไปกับฉันผ่านดินแดนมากมาย

ในช่วงเวลาแห่งการครุ่นคิดนั้น ฉันหลงอยู่ในเขาวงกตแห่งอารมณ์ ฉันมีความสุขที่ได้พบ ได้ผูกพัน และได้เก็บความทรงจำที่สวยงามไว้ในใจ ฉันรู้สึกเศร้าเล็กน้อยกับความไม่จีรังของเวลา ฉันรู้สึกเศร้าโศกยิ่งกว่ากับความเจ็บปวดและการสูญเสียที่ได้พบเห็น ฉันเสียใจกับแผนการที่ยังไม่สำเร็จ สิ่งต่างๆ ที่ฉันยังไม่ได้ทำให้เป็นจริง ฉันรู้สึกผิดหวังกับความปรารถนาที่แท้จริงที่ไม่ได้รับการเติมเต็ม แต่ละช่วงชีวิตที่ฉันได้ประสบพบเจอสะท้อนให้เห็นถึงอารมณ์ที่แตกต่างกัน และแล้วหัวใจของฉันก็กลายเป็นเหมือนภาพวาดหลากสี ทำให้ฉันอ่อนไหวต่อชีวิตมากยิ่งขึ้น

การนั่งนิ่งๆ ช่วยให้ฉันได้ชะลอเวลาลง ชะลอตัวเองลง หลังจากนั้น ฉันก็รักตัวเองมากขึ้น และความรักตัวเองที่แท้จริงคือเคล็ดลับแห่งความสุข ฉันรู้วิธีดูแลและพัฒนาตัวเองให้สมบูรณ์แบบมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะสิ่งนั้น มันเหมือนกับความเงียบสงบในบทเพลง ช่องว่างในบทกวี แสงสว่างที่สวยงามและเงียบงัน

ชีวิตที่สวยงามนี้ยังคงดำเนินต่อไปวันแล้ววันเล่า และไม่ว่าฉันจะชอบหรือไม่ ฉันก็ไม่อาจแยกตัวเองออกจากแง่มุมที่ขัดแย้งกันภายในทั้งหมดได้ ชีวิตเองก็เช่นกัน มันต้องมีช่วงเวลาแห่งความสงบ ความเงียบ ความสันติ ความเพลิดเพลิน การตระหนักรู้ในตนเอง การซาบซึ้งในชีวิตมากขึ้น และแน่นอน จากนั้นก็ใช้ชีวิตอย่างมีชีวิตชีวามากขึ้น...

ที่มา: https://baodanang.vn/channel/5433/202504/nhung-phut-giay-ngoi-lai-4003521/