กลับบ้านในความฝันอันไกลโพ้น

ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตสมัยใหม่ ท่ามกลางความพลุกพล่านไม่รู้จบของเมือง เพียงแค่ได้เห็นรูปถ่ายที่คล้ายกับบ้านเก่าของฉันก็เพียงพอที่จะพาหัวใจฉันย้อนกลับไปสู่ช่วงเทศกาลตรุษจีนในวัยเด็กได้แล้ว

สีแดงสดใสของดอกไม้ เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการมาถึงของเทศกาลเต็ต (ปีใหม่เวียดนาม) - ภาพประกอบ: HOAI PHUONG

มีบางช่วงบ่ายแก่ๆ ในช่วงปลายปีที่ลมเย็นพัดมาจากที่ไหนสักแห่ง พัดพาเอาทั้งกลิ่นดินชื้นๆ และกลิ่นควันจากครัวมาด้วย ทำให้ฉันรู้สึกเศร้าใจขึ้นมาทันที

แค่เพียงเหลือบไปเห็นรูปที่คล้ายกับบ้านเก่าของฉัน หัวใจฉันก็หวนนึกถึงเทศกาลตรุษจีนในวัยเด็ก วันที่ความสุขเรียบง่ายกว่า และเทศกาลตรุษจีนในบ้านเก่าของคุณปู่คุณย่าอบอุ่นและเติมเต็มกว่าทุกสิ่งที่ฉันได้สัมผัสในตอนนี้

บ้านหลังนั้นตั้งอยู่ท่ามกลางลานบ้านที่ก่อด้วยอิฐเก่าแก่ ผนังสีขาวที่ฉาบปูนนั้นเก่าแก่ มีมอสขึ้นปกคลุมฐานอย่างหนาแน่น แต่ทุกครั้งที่เทศกาลตรุษจีนมาถึง บ้านหลังนี้ก็ดูเหมือนจะตื่นขึ้นหลังจากความเงียบสงบตลอดทั้งปี

ทันทีที่เขาจุดเตา ควันสีขาวก็ลอยขึ้น แทรกซึมผ่านหลังคากระเบื้อง และกลมกลืนไปกับท้องฟ้าสีเทาอ่อนๆ ในวันปลายฤดูหนาว ซึ่งเป็นสัญญาณว่าฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาเยือน

ฉันจำกลิ่นนั้นได้อย่างชัดเจน กลิ่นควันจากครัวในบ้านเกิดของฉัน ไม่ได้หอมเหมือนน้ำมันหอมระเหยหรือธูป แต่กลับมีพลังอันน่าประหลาดในการปลุกความทรงจำ

มันทำให้ฉันนึกถึงเช้าตรู่ที่อากาศหนาวเย็น นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ฟังเสียงฟืนแห้งที่กำลังไหม้ และเสียงฝีเท้าเบาๆ ของคุณปู่คุณย่าที่เดินบนพื้นกระเบื้องที่ปกคลุมด้วยน้ำค้าง

ในสมัยก่อน เทศกาลเต็ต (ปีใหม่เวียดนาม) นั้นถูกถ่ายทอดผ่านการเตรียมการของคนชราสองคนนั้น พวกท่านใช้ชีวิตอย่างช้าๆ ทำทุกอย่างอย่างรอบคอบ แต่ทุกงานที่ทำล้วนเปี่ยมด้วยความรัก ฉันจำมือที่ผอมแห้งของคุณยายได้ แต่ละข้อเต็มไปด้วยจุดด่างดำตามวัย แต่ทุกครั้งที่ท่านหยิบใบตองขึ้นมา การเคลื่อนไหวของท่านกลับดูสง่างามอย่างน่าประหลาด

เธอคลี่ใบไม้ลงบนตะกร้าใบใหญ่ ลูบไล้เส้นใยแต่ละเส้นราวกับกำลังปลอบประโลมสิ่งบอบบาง ฉันมักจะนั่งข้างๆ เธอ เฝ้ามองการเคลื่อนไหวของเธอ และรู้สึกถึงความสงบอย่างประหลาด ใบไม้สีเขียวชอุ่มชุ่มน้ำส่องประกายเจิดจ้าในแสงแดดอ่อนๆ สร้างสีสันที่สดใสตัดกับลานอิฐสีน้ำตาลแดง

เธอเคยบอกว่าเทศกาลตรุษจีน (ปีใหม่เวียดนาม) ต้องมีบั๋นจุง (ขนมข้าวเหนียวแบบดั้งเดิม) เพราะถ้ามีบั๋นจุงแล้ว บ้านจะรู้สึกเหมือนเป็นเทศกาลตรุษจีนอย่างแท้จริง แค่ประโยคเดียวนี้เอง และตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ฉันเห็นใบตองถูกขายอย่างเร่งรีบในตลาด ฉันก็ยังได้ยินเสียงอ่อนโยนของเธอแว่วมาตามสายลมเสมอ

ส่วนเขานั้น ผมขาวราวกับน้ำค้างแข็ง ดวงตาหม่นหมอง แต่เขาก็ยังเลือกที่จะจุดไฟด้วยตัวเอง เขารวบรวมฟืนจากมุมบ้าน เรียงซ้อนกันอย่างระมัดระวัง จัดเรียงแต่ละชิ้นราวกับเป็นพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์เพื่อปลุกจิตวิญญาณแห่งเทศกาลตรุษจีน ควันลอยขึ้นช้าๆ หนักอึ้งราวกับหมอก แต่เบาบางราวกับลมหายใจของผืนดินและท้องฟ้า

เขาพัดตัวเองพลางพึมพำเรื่องราวเก่าๆ เรื่องที่เขาเล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่ามานับครั้งไม่ถ้วน แต่ฉันก็ไม่เคยเบื่อเลย บางทีอาจเป็นเพราะในแต่ละเรื่องที่เขาเล่า ฉันได้ยินเสียงแห่งความทรงจำ ความทรงจำในวัยเยาว์ของเขา ความทรงจำเกี่ยวกับเทศกาลตรุษจีนทั้งหมดที่ผ่านเข้ามาในบ้านหลังนี้

เค้กข้าวเหนียว (Bánh chưng) เป็นที่นิยมในช่วง Tet (ปีใหม่ทางจันทรคติ) - ภาพประกอบ: THANH HIỆP

บ้านหลังเล็ก ๆ ของเรา แม้จะไม่หรูหรา แต่ก็เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายที่ฉันไม่อาจหวนกลับคืนมาได้อีกแล้ว ตั้งแต่เสียงของยายที่กำลังผ่าไผ่ด้วยมีด เสียงเคาะฝาหม้อของปู่ เสียงลมพัดผ่านรอยแตกเก่า ๆ บนประตู... ทุกอย่างผสมผสานกันเป็นท่วงทำนองที่ฉันเรียกว่า "ท่วงทำนองฤดูใบไม้ผลิของบ้านหลังเก่า"

ตอนนั้นฉันยังเป็นเด็กและไม่เข้าใจความยากลำบากของผู้ใหญ่มากนัก ฉันรู้เพียงว่าเทศกาลตรุษจีนนั้นเต็มไปด้วยความสุขและความตื่นเต้น มันคือการวิ่งเล่นไปทั่วสนามหญ้า จนมือเปียกน้ำ แล้วก็เข้าไปซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของยายเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น มันคือการเฝ้ามองหม้อขนมข้าวเหนียวเดือดปุดๆ ในยามค่ำคืน ควันลอยขึ้นและวนเวียนอยู่รอบผมของปู่ที่ส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงสีแดงของกองไฟ มันคือช่อดอกพีชเล็กๆ ที่ปู่มักจะนำกลับบ้านจากตลาดด้วยจักรยานคันเก่าของท่านเสมอ

ไม่สวยงาม ไม่ใหญ่โต ไม่สดใสเท่าดอกพีชที่ผู้คนนำมาประดับประดาในเมือง แต่ดอกพีชสีชมพูอ่อนๆ สองสามดอกที่บานสะพรั่งอย่างอ่อนโยนอยู่ตรงมุมบ้าน กลับทำให้บ้านทั้งหลังดูสดใสขึ้น ฉันยังจำความรู้สึกตอนที่ปู่ย่าตายายกำลังเตรียมตัวสำหรับเทศกาลตรุษจีนและพูดคุยกันได้ บทสนทนาธรรมดาๆ เหล่านั้นช่างอบอุ่นหัวใจจนฉันอยากเก็บรักษาไว้ตลอดไป

เธอเตือนเขาว่าอย่าใช้ความร้อนสูงเกินไป มิฉะนั้นเค้กจะไหม้ เขาบ่นพึมพำราวกับว่าเธอไม่รู้ว่าเขาอบขนมมานานแค่ไหนแล้ว เธอหัวเราะแล้วพูดว่า "ฉันพูดอย่างนั้นนะ แต่ถ้าไม่ระวัง คุณอาจจะเผลอหลับไปได้" เสียงหัวเราะ คำเตือน และการหยอกล้อเหล่านั้น เมื่อนึกย้อนกลับไป ตอนนี้มันล้วนเป็นเสียงแห่งความสุข ความสุขเรียบง่ายที่ในช่วงวัยเด็กที่วุ่นวายของฉัน ฉันปรารถนาที่จะกลับไปได้ยินอีกครั้งเสมอ

บ้านหลังนั้นเป็นมากกว่าแค่ที่พักพิงจากฝนและแดด มันคืออ้อมกอดของเทศกาลตรุษจีนนับครั้งไม่ถ้วน สถานที่ที่เก็บรักษาวัยเด็กของฉัน วัยเด็กของเด็กที่ไม่รู้จักสมาร์ทโฟน ของขวัญสีสันสดใส หรือถนนที่คึกคัก เด็กที่รู้จักแต่การรอคอยเทศกาลตรุษจีนด้วยสิ่งเรียบง่ายที่สุดเท่านั้น

กำแพงเก่า หลังคากระเบื้องเก่า เฟอร์นิเจอร์เก่า... แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนมีความหมายมากกว่าสิ่งใดๆ ที่ฉันมีอยู่ในตอนนี้ ผู้คนกล่าวว่ายิ่งอายุมากขึ้น ความหมายของเทศกาลตรุษจีนก็ยิ่งลดลง แต่ฉันคิดว่าไม่ใช่ว่าเทศกาลตรุษจีนมีความหมายน้อยลง เพียงแต่เมื่อฉันออกจากบ้านหลังนั้น ส่วนหนึ่งของรสชาติแห่งเทศกาลตรุษจีนก็จางหายไปด้วย

แล้วเขาก็จากไป เธอก็อ่อนแอลงตามวัย บ้านเงียบสงัด ปราศจากเสียงฟืนที่ไหม้ไฟ เสียงใบตองที่พัดปลิว และเสียงหัวเราะเบาๆ ใต้ชายคา ในช่วงเทศกาลตรุษจีนปีต่อๆ มา ไม่ว่าฉันจะพยายามซื้อดอกพีชที่สวยที่สุดหรือจัดแท่นบูชาอย่างพิถีพิถันแค่ไหน ความรู้สึกก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ไม่มีกองไฟใดอบอุ่นเท่ากองไฟที่ปู่ของฉันจุดขึ้น ไม่มีมือใดประณีตบรรจงเท่ามือของย่าในการจัดเรียงใบตอง ไม่มีมุมใดในสวนที่เมื่อฉันก้าวออกไป ฉันรู้สึกราวกับว่าวัยเด็กของฉันกำลังรออยู่ ทุกครั้งที่ฉันเห็นภาพที่คล้ายกับมุมเก่าๆ นั้นในสวน เช่น ร่างของสองผู้สูงอายุที่อยู่ข้างเตา หรือใบตองสีเขียวที่วางอยู่บนพื้นอิฐที่สึกหรอ หัวใจของฉันก็เจ็บปวดด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มันเป็นความรู้สึกผสมผสานระหว่างความอบอุ่น ความเจ็บปวด ความกตัญญู และความเสียใจ

ที่จริงแล้ว เต็ต (ปีใหม่เวียดนาม) เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้คน บ้าน กลิ่นควัน และเสียงที่คุ้นเคย ซึ่งไม่ว่าเราจะไปอยู่ที่ไหนเมื่อเติบโตขึ้น เราก็ไม่มีวันได้พบเจออีกเลย และสิ่งที่ฉันจำได้ลึกซึ้งที่สุดไม่ใช่การเฉลิมฉลอง บทกลอน หรือดอกไม้ไฟ... แต่เป็นชีวิตที่สงบสุขในบ้านหลังเก่าของฉัน มันคือเต็ตในยุคสมัยที่สงบสุข ซึ่งตอนนี้มีอยู่เพียงในความทรงจำของฉันเท่านั้น

ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกสักครั้ง ในช่วงบ่ายแก่ๆ ปลายปี เมื่อควันจากปล่องไฟในครัวลอยขึ้น และคุณปู่คุณย่ายังคงนั่งอยู่ที่นั่นเตรียมตัวสำหรับเทศกาลตรุษจีน ฉันจะนั่งอยู่ข้างๆ พวกท่าน จ้องมองทุกช่วงเวลาอย่างตั้งใจ พยายามจดจำทุกอย่างโดยไม่พลาดแม้แต่รายละเอียดเล็กน้อย

แต่เวลาไม่เคยรอใคร สิ่งที่เหลืออยู่คือความทรงจำ ที่ทุกครั้งที่เราหวนนึกถึง มันจะทำให้หัวใจเราอ่อนโยนและน้ำตาไหลออกมา และนั่นก็เพียงพอแล้ว เพราะบางที ตราบใดที่เรายังคงเก็บภาพบ้านของเราในช่วงเทศกาลตรุษจีนไว้ในใจ เราก็ยังมีสถานที่ให้กลับไป แม้จะเป็นเพียงความทรงจำก็ตาม

เราขอเชิญชวนผู้อ่านเข้าร่วมการประกวดเขียนเรียงความ

วันฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่น

ในฐานะแหล่งบำรุงจิตใจในช่วงเทศกาลตรุษจีน หนังสือพิมพ์ ความเยาว์ เราร่วมกับบริษัทพันธมิตรของเรา INSEE Cement Company ขอเชิญชวนผู้อ่านทุกท่านเข้าร่วมการประกวดเขียนบทความอย่างต่อเนื่อง วันฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่น เพื่อเป็นการแนะนำบ้านของคุณ – สถานที่พักผ่อนอันแสนสงบสุขของคุณ ลักษณะเด่นของบ้าน และความทรงจำที่คุณจะไม่มีวันลืม

บ้านที่ปู่ย่าตายาย พ่อแม่ และคุณเกิดและเติบโต บ้านที่คุณสร้างด้วยตัวเอง บ้านที่คุณฉลองเทศกาลตรุษจีนครั้งแรกกับครอบครัวเล็กๆ ของคุณ... ทั้งหมดนี้สามารถส่งเข้าร่วมการประกวดเพื่อแนะนำให้ผู้อ่านทั่วประเทศได้รู้จัก

บทความ วันฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่น ผลงานที่ส่งเข้าประกวดต้องไม่เคยเข้าร่วมการประกวดเขียนใดๆ หรือได้รับการตีพิมพ์ในสื่อหรือเครือข่ายสังคมออนไลน์มาก่อน ผู้เขียนเป็นผู้รับผิดชอบลิขสิทธิ์ และผู้จัดงานมีสิทธิ์ในการแก้ไขและคัดเลือกผลงานเพื่อตีพิมพ์ ความเยาว์ พวกเขาจะได้รับค่าลิขสิทธิ์

การแข่งขันจะจัดขึ้นระหว่างวันที่ 1 ธันวาคม 2568 ถึง 15 มกราคม 2569 และชาวเวียดนามทุกคนไม่ว่าอายุหรืออาชีพใดก็สามารถเข้าร่วมได้

บทความ วันฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่น ผลงานที่ส่งต้องเป็นภาษาเวียดนาม ความยาวไม่เกิน 1,000 คำ แนะนำให้แนบรูปภาพและวิดีโอ (รูปภาพและวิดีโอที่นำมาจากโซเชียลมีเดียโดยไม่ได้รับอนุญาตจะไม่ได้รับการพิจารณา) รับผลงานผ่านทางอีเมลเท่านั้น ไม่รับ ผลงานที่ส่งทางไปรษณีย์ เพื่อป้องกันการสูญหาย

ส่งผลงานเข้าประกวดได้ที่อีเมล maiamngayxuan@tuoitre.com.vn

ผู้เขียนต้องแจ้งที่อยู่ หมายเลขโทรศัพท์ อีเมล หมายเลขบัญชีธนาคาร และหมายเลขประจำตัวประชาชน เพื่อให้ผู้จัดงานสามารถติดต่อและส่งค่าลิขสิทธิ์หรือรางวัลได้

เจ้าหน้าที่หนังสือพิมพ์ ความเยาว์ และสมาชิกในครอบครัวสามารถเข้าร่วมการประกวดเขียนได้ โครงการ "บ้านอบอุ่นรับฤดูใบไม้ผลิ" ไม่ได้รับการพิจารณาเพื่อรับรางวัล การตัดสินของคณะกรรมการจัดงานถือเป็นที่สิ้นสุด

พิธีมอบรางวัล วันฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่น และเปิดตัวฉบับพิเศษ ฤดูใบไม้ผลิแห่งเยาวชน

คณะกรรมการตัดสินประกอบด้วยนักข่าวชื่อดัง บุคคลสำคัญในวงการวัฒนธรรม และตัวแทนจากสื่อมวลชน ความเยาว์ คณะกรรมการตัดสินจะพิจารณาผลงานที่ผ่านรอบคัดเลือกเบื้องต้นและคัดเลือกผู้ชนะ

พิธีมอบรางวัลและการเปิดตัวนิตยสาร ฤดูใบไม้ผลิแห่งเยาวชน คาดว่าจะจัดขึ้นที่ถนนหนังสือเหงียนวันบินห์ นครโฮจิมินห์ ในช่วงปลายเดือนมกราคม ปี 2026

รางวัล:

รางวัลที่ 1: เงินรางวัล 10 ล้านดอง + ใบประกาศเกียรติคุณ + หนังสือพิมพ์ ฤดูใบไม้ผลิอันเยาว์วัย ;

รางวัลที่ 2: 7 ล้านดอง + ใบประกาศเกียรติคุณ + หนังสือพิมพ์ ฤดูใบไม้ผลิอันเยาว์วัย ;

รางวัลที่ 3: เงินรางวัล 5 ล้านดอง + ใบประกาศเกียรติคุณ + หนังสือพิมพ์ ฤดูใบไม้ผลิอันเยาว์วัย ;

รางวัลชมเชย 5 รางวัล: รางวัลละ 2 ล้านดอง พร้อมใบประกาศเกียรติคุณและหนังสือพิมพ์ ฤดูใบไม้ผลิที่สดใส

รางวัล Readers' Choice Awards 10 รางวัล: รางวัลละ 1 ล้านดง + ใบประกาศเกียรติคุณและหนังสือพิมพ์ ฤดูใบไม้ผลิที่สดใส

คะแนนโหวตจะคำนวณจากปฏิสัมพันธ์กับโพสต์ โดย 1 ดาว = 15 คะแนน, 1 หัวใจ = 3 คะแนน และ 1 ไลค์ = 2 คะแนน

กลับสู่หัวข้อเดิม

ดี คา

แหล่งที่มา: https://tuoitre.vn/ve-nha-trong-nhung-giac-mo-xa-20260101075902368.htm