ຫ້ອງຮຽນພິເສດຢູ່ກາງແມ່ນ້ຳເຫົ້າ.

TP – ຫ້ອງຮຽນພາສາອັງກິດຟຣີຢູ່ແມ່ນ້ຳເຫົາຈະຈັດຂຶ້ນເປັນປະຈຳໃນຕອນແລງວັນອັງຄານ ແລະ ວັນພະຫັດ ເຊິ່ງເຕັມໄປດ້ວຍການສົນທະນາ ແລະ ສຽງຫົວຂວັນຢ່າງມີຊີວິດຊີວາ. ຫ້ອງຮຽນມີຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມທຸກໄວ, ໂດຍຜູ້ທີ່ມີອາຍຸນ້ອຍທີ່ສຸດແມ່ນ 9 ປີ ແລະ ຜູ້ທີ່ມີອາຍຸສູງສຸດແມ່ນ 63 ປີ.

ຫ້ອງຮຽນຈະຈັດຂຶ້ນໃນເວລາ 18:30 ໂມງແລງ ໃນວັນອັງຄານ ແລະ ວັນພະຫັດ ທີ່ເຮືອນຂອງນາງ ເລທິເບ (ຫຼື "ແມ່ອ່າວ" ຕາມທີ່ອາສາສະໝັກມັກເອີ້ນນາງ). ປະມານ 17:00 ໂມງ, ນັກຮຽນສອງຄົນທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ, ທ້າວ ຟານບິ່ງມິງ ອາຍຸ 9 ປີ ແລະ ທ້າວ ແທງເຄຍ ອາຍຸ 11 ປີ, ມາຮອດໂດຍທາງເຮືອ. ຕໍ່ໄປ, ທ້າວ ບາຍບອນ (ທ້າວ ລີວັນບອນ, ອາຍຸ 63 ປີ) ມາຮອດໂດຍທາງເຮືອຈາກຟາມລ້ຽງປາຂອງລາວມາຫ້ອງຮຽນ. ທ້າວ ຫງວຽນງອກເຕືອງວີ, ອາສາສະໝັກ ແລະ ຄູສອນ, ກ່າວວ່າ: "ນັກຮຽນທັງສາມຄົນນີ້ມີຄວາມພິເສດເພາະວ່າພວກເຂົາເປັນລູກທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນລູກທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດ, ມັກເຂົ້າຫ້ອງຮຽນເປັນປະຈຳ ແລະ ມາຮອດກ່ອນໄວທີ່ສຸດ." ທ້າວ ບິ່ງມິງ ອະທິບາຍວ່າ ປີນີ້, ໃນຊັ້ນປະຖົມ 4, ຄອບຄົວຂອງນາງເປັນເຈົ້າຂອງສວນໝາກລຳໄຍທີ່ຮັບໃຊ້ ນັກທ່ອງທ່ຽວ, ດັ່ງນັ້ນນາງຕ້ອງການຮຽນພາສາອັງກິດເພື່ອສື່ສານກັບນັກທ່ອງທ່ຽວຕ່າງປະເທດ.

ຫ້ອງຮຽນທີ່ມີນັກຮຽນຫຼາຍກວ່າສິບຄົນ, ໄດ້ແບ່ງອອກເປັນສອງກຸ່ມ. ແຕ່ລະກຸ່ມ, ນອກຈາກຄູສອນຫຼັກແລ້ວ, ຍັງມີອາສາສະໝັກຊ່ວຍສອນ. ບຸຍທິກາມຕື ເປັນນັກຮຽນທີ່ອາສາສະໝັກສອນພາສາອັງກິດໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າໃຫ້ແກ່ຊາວທ້ອງຖິ່ນໃນເກາະກອນເຊີນເປັນເວລາເກືອບສອງເດືອນ. ຕຸ ໄດ້ອະທິບາຍວ່າບົດຮຽນມື້ນີ້ໄດ້ກວມເອົາຄຳສັບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບອາຫານທີ່ຊາວທ້ອງຖິ່ນຮັບໃຊ້ແຂກປະຈຳວັນ, ຄຳທັກທາຍງ່າຍໆ, ແລະ ເກມມ່ວນໆ.

ນັກຮຽນເອີ້ນຄູສອນອາສາສະໝັກວ່າ "ຄູ" ຫຼື "ອາຈານ," ໃນຂະນະທີ່ນັກຮຽນເອງເອີ້ນຄູສອນວ່າ "ພໍ່" ຫຼື "ແມ່." ດ້ວຍວິທີນີ້, ບົດຮຽນຈຶ່ງມີຊີວິດຊີວາ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍສຽງຫົວເລາະຈົນຮອດທ້າຍ.

ທ່າມກາງຝົນຕົກໜັກ, ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງເຮືອມໍເຕີແລ່ນເຂົ້າຝັ່ງ, ທ່ານ Kamiji Shota, ອາສາສະໝັກສາກົນທີ່ກຳລັງເຮັດວຽກໃຫ້ JICA (ຍີ່ປຸ່ນ) ໃນເມືອງ Can Tho , ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງຮຽນໂດຍໃສ່ເສື້ອກັນຝົນ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນແປກໃຈ. Shota ກົ້ມຫົວແລະຂໍໂທດທີ່ມາຊ້າຍ້ອນຝົນຕົກແລະລໍຖ້າເຮືອ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, Shota ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກຸ່ມເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອໃນຫ້ອງຮຽນ. Shota ເປັນຄົນມີຄວາມສຸກແລະເຂົ້າສັງຄົມໄດ້ງ່າຍ, ໂດຍໄດ້ອາໄສຢູ່ Can Tho ເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງປີ, ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງເວົ້າແລະເຂົ້າໃຈພາສາຫວຽດນາມໄດ້ຄ່ອງແຄ້ວ. “ຜູ້ຄົນຢູ່ເກາະນ້ອຍໆມີຄວາມເປັນມິດແລະກະຕືລືລົ້ນຫຼາຍ. ທັກສະພາສາອັງກິດພື້ນຖານເຊັ່ນ: ການທັກທາຍ, ການແນະນຳຕົວ, ອາຊີບ, ແລະສະຖານທີ່ຢູ່ອາໄສ... ທີ່ຂ້ອຍແລະສະມາຊິກກຸ່ມໄດ້ສອນໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງໄວວາໂດຍຄົນທ້ອງຖິ່ນ,” Shota ແບ່ງປັນ.

ທ່ານ ເບບອນ ເປັນນັກຮຽນທີ່ມີອາຍຸສູງສຸດໃນຫ້ອງຮຽນ, ແຕ່ລາວບໍ່ໄດ້ຂີ້ອາຍ ຫຼື ລັງເລໃຈ ແລະ ສະເໝີເຂົ້າຮຽນທຸກຫ້ອງຮຽນ. ລາວເປັນສະມາຊິກຂອງສະຫະກອນບໍລິການທ່ອງທ່ຽວ Con Son, ແລະ ຄອບຄົວຂອງລາວໄດ້ອາໄສຢູ່ເທິງເກາະດັ່ງກ່າວເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າ 30 ປີ, ສ້າງລາຍໄດ້ໂດຍການລ້ຽງປາ ແລະ ຮັບໃຊ້ນັກທ່ອງທ່ຽວ. ລາວລ້ຽງປານ້ຳຈືດຫຼາຍສິບຊະນິດ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນປາທີ່ຫາຍາກຫຼາຍຊະນິດຈາກແມ່ນ້ຳຂອງ. "ເມື່ອນັກທ່ອງທ່ຽວຕ່າງປະເທດມາທີ່ຟາມປາ, ຂ້ອຍຢາກແບ່ງປັນ ແລະ ແນະນຳໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ຈັກກັບປາເປັນພາສາອັງກິດ, ສະນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງເຂົ້າຮ່ວມຫ້ອງຮຽນນີ້," ທ່ານ ເບບອນ ກ່າວ.

ນາງ ບຸຍທິ ເກີມຕື (ຈາກແຂວງລອງອານ), ນັກສຶກສາພາສາອັງກິດປີທີສາມ ທີ່ມະຫາວິທະຍາໄລເກິນເທີ, ກຳລັງໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຊ່ວງພັກຮ້ອນຂອງນາງເພື່ອສອນພາສາອັງກິດໂດຍບໍ່ເສຍຄ່າໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນເກາະກອນເຊີນ. ເກີມຕື ກ່າວວ່າ ກ່ອນທີ່ຈະມາເກາະກອນເຊີນ, ນາງບໍ່ເຄີຍຄິດວ່ານາງຈະໄດ້ຮັບບົດບາດເປັນຄູສອນ, ແຕ່ທຸກຢ່າງຄ່ອຍໆປ່ຽນໄປເມື່ອນາງມາຮອດ. “ທຸກໆຕອນແລງ, ສອງເທື່ອຕໍ່ມື້, ຄອບຄົວທັງໝົດ (ຜູ້ຄົນໃນເກາະ) ໄດ້ໃຫ້ພະລັງງານໃນທາງບວກ, ແຮງບັນດານໃຈ ແລະ ຄວາມຮັກທີ່ແທ້ຈິງແກ່ຂ້ອຍຫຼາຍ,” ຕຸ ເວົ້າໃນຄວາມເປີດເຜີຍ.

ຈາມ ຕູ ປະທັບໃຈກັບຮູບພາບຂອງນາງ ເບ ບາຍ ທີ່ຊຸກຍູ້ໃຫ້ທຸກຄົນໃນຄອບຄົວຂອງນາງເຂົ້າຮ່ວມຫ້ອງຮຽນ, ພ້ອມທັງແບ່ງປັນເລື່ອງລາວຂອງອາສາສະໝັກ. ຕູ ຈື່ໄດ້ວ່າທ່ານ ຕາມ ຂີ່ລົດຖີບມາຫ້ອງຮຽນທຸກໆແລງ, ໂດຍນຳເອົາພະລັງງານອັນອຸດົມສົມບູນມານຳ. ແລະທຸກໆຄັ້ງທີ່ນາງໄດ້ພົບລາວໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງພາຍເຮືອ, ລາວຈະເວົ້າພາສາອັງກິດກັບນາງ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະເປັນພຽງການທັກທາຍງ່າຍໆກໍຕາມ.

ສຳລັບ Cam Tu, ນາງບໍ່ຮູ້ວ່າເວລາໃດແທ້, ແຕ່ນາງໄດ້ພິຈາລະນາເກາະ Con Son ເປັນບ້ານຫຼັງທີສອງຂອງນາງ, ແລະຄົນທ້ອງຖິ່ນຢູ່ທີ່ນັ້ນແມ່ນຄອບຄົວຂອງນາງ.

ຮາໂມນີ