Waar zijn jonge schrijvers 'bang' voor?

Tijdens het symposium "50 jaar Vietnamese literatuur sinds 1975: perspectieven van jonge schrijvers" draaide de belangrijkste vraag niet alleen om de ontwikkeling van de Vietnamese literatuur, maar ging deze ook rechtstreeks in op de gevoelens van de huidige generatie schrijvers.

Waar zijn jonge schrijvers "bang" voor wanneer ze geconfronteerd worden met de erfenis van een halve eeuw Vietnamese literatuur en de ongekende veranderingen van het digitale tijdperk? Deze angst, hoe die zich ook manifesteert, heeft een gemeenschappelijke oorzaak: het verlangen om anders te schrijven, om het nieuwe te verkennen, maar tegelijkertijd belemmerd te worden door zowel zichtbare als onzichtbare barrières...

Het symposium "50 jaar Vietnamese literatuur sinds 1975: perspectieven van jonge schrijvers", dat onlangs in Hanoi plaatsvond, bracht vele jonge schrijvers samen met gevestigde namen in het vakgebied, zoals dichter Nguyen Quang Thieu - voorzitter van de Vietnamese schrijversvereniging, dichter Huu Viet - hoofd van de commissie voor jonge schrijvers, universitair docent en doctor, criticus Nguyen Dang Diep - directeur van het Instituut voor Literatuur, voorzitter van de Raad voor Literatuurtheorie en -kritiek (Vietnamese schrijversvereniging), schrijver Nguyen Ngoc Tu, enzovoort. Het werd beschouwd als een forum waar generaties met elkaar in gesprek konden gaan, zorgen konden delen, passies konden uiten en perspectieven konden uitwisselen over nieuwe ontwikkelingen in de Vietnamese literatuur.

Dichter Nguyen Quang Thieu, voorzitter van de Vietnamese schrijversvereniging, hield een toespraak tijdens het seminar.

FOTO: BTC

De "angst" van jonge schrijvers voor de vijftigjarige erfenis van de Vietnamese literatuur.

De jonge literatuurcriticus Le Thi Ngoc Tram opende haar presentatie met het verhaal 'Schrijven in de schaduw van angsten'. Ze betoogde dat jonge schrijvers, geconfronteerd met een halve eeuw literaire erfenis en de storm van digitale technologie, vaak angsten koesteren: angst voor de schaduw die eerdere generaties werpen, angst voor censuur, angst dat persoonlijke ervaringen als marginaal worden beschouwd in de klassieke literatuur of in het digitale tijdperk. Ze vragen zich af of ze nog wel iets te schrijven hebben te midden van dit toch al dichte woud van literaire werken.

Tijdens de paneldiscussie deelde ze haar eigen angsten: wat zou ze zeggen als zoveel ervaren schrijvers al 50 jaar literatuur hadden geanalyseerd? Als docent merkte ze dat literatuurstudenten vaak aarzelen om hun gevoelens te uiten, uit angst dat ze het niet eens zouden zijn met hun docenten of auteurs, en in de hoop te weten of schrijvers wel geïnteresseerd zijn in hun schoolopstellen…

In een ruimte die bedoeld is voor dialoog en zelfreflectie, wees schrijfster Phung Thi Huong Ly op de angsten en zorgen waarmee jongeren worstelen, zoals thematisch denken, levenservaringen en schrijfstijl. Volgens haar koesteren veel jongeren de angst om "niet nationalistisch genoeg" te zijn – ze schrijven over hun land, maar vrezen… dat ze niet nationalistisch genoeg zijn, waardoor ze zich beperken tot verouderde, traditionele thema's. Daardoor creëren ze verhalen die de werkelijkheid niet meer weerspiegelen.

Schrijfster Phung Thi Huong Ly benadrukt dat de gevaarlijkste angst wellicht "misvattingen over waarde" zijn. In een tijdperk waarin zelfs een gewoon artikel duizenden interacties kan genereren, denken jongeren al snel dat ze "goed genoeg" zijn en verwaarlozen ze de noodzaak tot zelfverbetering. Wanneer virtuele lof de grens tussen goed en slecht doet vervagen, worden literaire normen nog fragieler.

Een andere angst onder jonge schrijvers komt voort uit systemische uitdagingen. Schrijfster Nguyen Hoang Dieu Thuy wijst erop dat de uitgeversbranche kampt met lage inkomsten, dat het creatieve speelveld krimpt en dat de aandacht van de samenleving voor lezen sterk is afgenomen. Het gebrek aan een solide basis van middelen en ondersteuningsmechanismen – van creatieve financiering, vertaling en publicatie tot internationale promotie – baart veel jonge schrijvers zorgen, omdat zelfs waardevolle werken moeite zullen hebben om lezers te bereiken. Dit is de angst om achter te blijven, niet vanwege onbekwaamheid, maar omdat de omstandigheden "ons kansen ontnemen".

Een andere hardnekkige angst onder veel jonge auteurs is de angst voor herhaling. Op het forum voor jonge schrijvers wees schrijfster Huong Ly er ook op dat veel manuscripten gebaseerd zijn op de herinneringen van vorige generaties en geen rekening houden met verandering. Dit leidt tot de angst om "achteruit te gaan", omdat schrijvers aarzelen om buiten hun comfortzone te treden...

Tijdens een symposium over de toekomstperspectieven van de Vietnamese literatuur kwam vaak naar voren dat jongeren naar de traditie moeten luisteren, in dialoog moeten treden met het heden en moedig de deur naar de toekomst moeten openen met hun eigen stem.

FOTO: QUANG HA

De ambitie om op reis te gaan en de unieke stem van de nieuwe generatie te ontdekken.

Vanuit het perspectief van een oudere generatie noemt schrijfster Nguyen Ngoc Tu het grootste obstakel voor jonge schrijvers "snel afgeleid zijn". Online drama, visuele druk en de overvloed aan entertainmentcontent zorgen ervoor dat ze veel kijken maar weinig begrijpen, veel lezen maar... niets onthouden. Deze afleiding creëert een andere angst: de angst om niet diepgaand genoeg te zijn, niet volhardend genoeg, niet gefocust genoeg om werken van blijvende waarde te creëren.

Schrijver Mac Yen waarschuwt ondertussen voor een specifiek soort angst: de angst om los te breken van maatschappelijk geaccepteerde normen. Jongeren kopiëren daarom hun eigen cultuur, wat leidt tot een situatie waarin werken alleen nog maar draaien om repetitieve motieven.

De zorgen over het gebrek aan verbinding tussen generaties komen ook duidelijk naar voren in de verhalen van arts en auteur Tran Van Thien. Er zijn zelfs zeer actuele angsten: de angst dat AI beroepen zal vervangen; de angst voor harde reacties online; de ​​angst dat werken verkeerd begrepen zullen worden voordat ze überhaupt de kans krijgen om vorm te krijgen. Maar wat waardevol is, is dat jonge schrijvers ondanks dit alles nog steeds de passie behouden om verder te gaan.

Na urenlange open discussies, met uitwisselingen tussen generaties en uiteenlopende perspectieven, is het duidelijk dat angst uiteindelijk geen belemmering vormt. Integendeel, het wordt juist een brandstof voor de jongere generatie om zichzelf af te vragen wat ze willen, hoe ver ze durven te gaan, of ze bereid zijn hun comfortzone te verlaten en na 50 jaar te blijven innoveren en zich aan te passen om nieuwe horizonten te openen voor de Vietnamese literatuur.

Bron: https://thanhnien.vn/nguoi-viet-van-tre-so-hai-dieu-gi-1852511161927288.htm